Domingo, Novembro 22, 2009

Yann Tiersen no es Amélie, gracias a dios

  Onte foi dia de concerto, o turno de Yann Tiersen, e nom decepcionou. Claro, suponho que dependeria do que se procurava. No meu caso, tinha bastante claro que Amélie foi há xa quinze anos, que se di pronto. Tiersen deve ter-o tamém muito claro xa que a sua proposta musical está muito mais preto de Mogwai, cando toca destilar enerxia, e atreveria-me a dizer que de Sigur Rós cando o intimismo quere aparecer -ainda que poucas vezes lhe derom espaço- que de aquela música de fantasia que o lançou à fama.
 Tiersen ganhou muito em seguridade, força, enerxia, textura e mesmo cando baixam os decibéis, o som é muito mais envolvente que o de aqueles dous soundtracks xa históricos (engado Good Bye Lenin!). O bretom move-se confiadamente pela escena, sabedor de que a sua música abonda pra demonstrar que evoluir é bom. Tamém axuda contar cuma banda segura, que dará o respaldo necessário sempre que faga falta, nom ser todo o tempo o centro da atençom tem que ser um grande alívio e os instrumentalistas que o acompanham merecem a nossa mirada detida.
  Claro, nom todo ia ir bem e, uma vez mais, o público foi pa-té-ti-co. Ademais da minha xente e da comida, o que mais boto de menos de México é a entrega da xente, que onte demonstrou uma vez mais que (case) nunca estará à altura num concerto. Malo tamém o som, algo que xa me dixeram de antemam, e mala a volta a casa, a pé, baixo uma dessas choivas típicas de Compostela.
  Ah, e case o esqueço, Matt Elliot, teloneiro e parte da agrupaçom de Tiersen, fixo-o muito bem, cum som caracterizado pelos ciclos, capas que se vam superponhendo uma sobre a outra, carregando cada vez mais a atmosfera até que parece que vai estoupar. Paga a pena nom quitar-lhe o olho de enriba.
  E pra aqueles nostálxicos de Amélie, dizer que a última cançom foi a única desse disco e, malas novas pra vós (e boas pra mim): Amélie conheceu a David Lynch, e mola.


  Ayer fue día de concierto, el turno de Yann Tiersen, y no decepcionó. Claro, supongo que dependería de lo que se buscaba. En mi caso, tenía bastante claro que Amélie fue hace ya quince años, que se dice pronto. Tiersen debe tenerlo también muy claro ya que su propuesta musical está mucho más cerca de Mogwai, cuando toca destilar energía, y me atrevería a decir que de Sigur Rós cuando el intimismo quiere aparecer -aunque pocas veces le dieron espacio- que de aquella música de fantasía que lo lanzó a la fama.
 Tiersen ganó mucho en seguridad, fuerza, energía, textura e incluso cuando bajan los decibeles, el sonido es mucho más envolvente que el de aquellos dos soundtracks ya históricos (añado Good Bye Lenin!). El bretón se mueve confiadamente por el escenario, sabedor de que su música es suficiente para demostrar que evolucionar es bueno. También ayuda contar con una banda segura, que dará el respaldo necesario siempre que haga falta, no ser todo el tiempo el centro de la atención tiene que ser un gran alivio y los instrumentalistas que lo acompañan merecen nuestra mirada detenida.
  Claro, no todo iba a ir bien y, una vez más, el público fue pa-té-ti-co. Además de mi gente y de la comida, lo que más echo de menos de México es la entrega de la gente, que ayer demostró una vez más que (casi) nunca estará a la altura en un concierto. Malo también el sonido, algo que ya me habían dicho de antemano, y mala la vuelta a casa, a pie, bajo una de esas lluvias típicas de Compostela.
  Ah, y casi lo olvido, Matt Elliot, telonero y parte de la agrupación de Tiersen, lo hizo muy bien, con un sonido caracterizado por los ciclos, capas que se van superponiendo una sobre la otra, cargando cada vez más la atmosfera hasta que parece que va a estallar. Vale la pena no quitarle la vista de arriba.
  Y para aquellos nostálgicos de Amélie, decir que la última canción fue la única de ese disco y, malas noticias para ustedes (y buenas para mí): Amélie conoció a David Lynch, y rifa.


Domingo, Outubro 25, 2009

Traduçom, autocensura e ediçóns

  Pra mim a traduçom teria que ser uma atividade transparente, a labor do tradutor deveria ser invisível. Nembargantes, partimos do feito de que isso é impossível, é o que há. O tradutor sempre, consciente ou inconscientemente -em princípio, inxustificáveis e xustificáveis respectivamente-, imporá filtros ao resultado da sua pluma, filtros que nom estavam no texto orixinal. Xa que esta é a situaçom, nom será raro atopar casos como o que vim hoxe. Estou a traducir os Contes de la bécasse de Maupassant e tenho a mam uma versom em castelam pra comparar em caso de necessidade. O conto preciso, "Ce cochon de Morin", fala dum home que desexa abordar a uma desconhecida no comboio e imaxina uma "conversation vive, galante, finissant par une déclaration qui finissait par... par ce que tu penses." As dúas versóns francesas que tenho dim o mesmo, mas a castelá fala duma "conversación sutil y galante que acababa en la declaración que le llevaría a... a eso en que estás pensando." Curioso, pensei, que traducira vive por sutil, sobre todo cando ese adxectivo, referido a uma emoçom, pode traducir-se por "intenso", "violento". Quizais se trate duma censura autoimposta que rebaixa o insinuado neste punto? Nom o sei, mas o livro em castelam é de 1993, ha nom tanto tempo. Eu tenho por agora "conversa profunda", ainda que nom me convence do todo. O que pensades?
  E outra cousa veu à minha mente hoxe: a ediçom coa que estou trabalhando, crítica que compara distintas versóns publicadas pelo autor, inclue um parágrafo que nom está nem na outra versom francesa nem na traduçom castelá. Nom considerara fazer uma pequena nota xustificando a escolha da fonte, mas quizais sexa necesário agora.
  Pensando, pensando... Gosto de traducir, si, ainda que por agora vaia a passo de tartaruga.


  Para mí la traducción tendría que ser una actividade transparente, la labor del traductor debería ser invisible. Sin embargo, partimos del hecho de que eso es imposible, así es esto. El traductor siempre, consciente o inconscientemente -en principio, injustificables y justificables respectivamente-, impondrá filtros al resultado de su pluma, filtros que no estaban en el texto original. Ya que esta es la situación, no será raro encontrar casos como el que vi hoy. Estoy traduciendo los Contes de la bécasse de Maupassant y tengo a mano una versión en castellano para comparar en caso de necesidad. El cuento preciso, "Ce cochon de Morin", habla de un hombre que desea abordar a una desconocida en el tren e imagina una "conversation vive, galante, finissant par une déclaration qui finissait par... par ce que tu penses." Las dos versiones francesas que tengo dicen lo mismo, pero la castellana habla de una "conversación sutil y galante que acababa en la declaración que le llevaría a... a eso en que estás pensando." Curioso, pensé, que tradujera vive por sutil, sobre todo cuando ese adjetivo, referido a una emoción, puede traducirse por "intenso", "violento". ¿Quizá se trate de una censura autoimpuesta que rebaja lo insinuado en este punto? No lo sé, per el libro en castellano es de 1993, hace no tanto tiempo. Yo tengo por ahora "conversa profunda", aunque no me convence del todo. ¿Que piensan?
  Y otra cosa vino a mi mente hoy: la edición con la que estoy trabajando, crítica que compara distintas versiones publicadas por el autor, incluye un párrafo que no está ni en la otra versión francesa ni en la traducción castellana. No había considerado hacer una pequeña nota justificando la selección de la fuente, pero quizá sea necesario ahora.
  Pensando, pensando... Me gusta traducir, sí, aunque por ahora vaya a paso de tortuga.

Sábado, Outubro 24, 2009

Hoxe

  Hoxe foi um dia desses que se devem compartir. A manhá passou como calquera outra, sem novidades na fronte, mas ao rematar as aulas na faculdade, fum falar com dom Ramón (leva esse nome; o dom engado-o eu), quem a partir de hoxe evitará que esqueça pagamentos ou cobros e que Facenda me ponha multas ou o que sexa. E é que hoxe solicitei a minha alta como autônomo, que será efetiva o primeiro de novembro. E si, agora Facenda vai-me quitar ums bons cartos todos os meses, ganhe eu € 0 ou € 10.000. É igual, pra eles nom há diferença. Mas bom, é o que tocava e começo uma nova etapa na minha vida laboral, tras rematar o meu contrato coa USC, desexando que atope o meu sítio no mundo editorial.
  E claro, um dia así tinha que levar tamém uma parte produtiva da nova atividade, así que esta tarde, antes de ir à EOI, que a fixaçom pelo estudo nom desaparece, comecei a traduzir "Les contes de la bécasse", de Maupassant, lentamente, ainda com muito respecto, mas atopando xa pequenos detalhes como esse "coup de fusil" que fum atopar num dicionário francês-castelam-latim de finais do XVIII. Pequenos detalhes que lhe dam sabor à traduçom.

  Pelo pronto, de precisardes dalguma traduçom, xa sabedes onde me atopardes ( :-P ), e eu seguirei contando-vos, cando o tempo o permita, as novas aventuras neste novo mundo.





  Hoy fue un día de ésos que se deben compartir. La mañana pasó como cualquier otra, sin novedades en el frente, pero al terminar las clases en la facultad, fui a hablar con don Ramón (lleva ese nombre; el don lo añado yo), quien a partir de hoy evitará que olvide pagos o cobros y que Hacienda me ponga multas o lo que sea. Y es que hoy solicité mi alta como autónomo (free-lance), que será efectiva el primero de noviembre. Y sí, ahora Hacienda me va a quitar unos buenos euros todos los meses, gane € 0 o € 10.000. Es igual, para ellos no hay diferencia. Pero bueno, es lo que tocaba y empiezo una nueva etapa en mi vida laboral, tras terminar mi contrato con la USC, deseando que encuentre mi sitio en el mundo editorial.
  Y claro, un día así tenía que llevar también una parte produtciva de la nueva actividad, así que esta tarde, antes de ir a la Escola Oficial de Idiomas, que la fijación por el estudio no desaparece, comencé a traducir "Les contes de la bécasse", de Maupassant, lentamente, todavía con mucho respeto, pero encontrando ya pequeños detalles como ese "coup de fusil" que fui a encontrar en un diccionario francés-castellano-latín de finales del XVIII. Pequeños detalles que le dan sabor a la traducción.
  Por lo pronto, si necesitaran alguna traducción, ya saben donde encontrarme ( :-P ), y yo seguiré contándoles, cuando el tiempo lo permita, las nuevas aventuras en este nuevo mundo.

Segunda-feira, Outubro 05, 2009

A Coruña / Cruña / Qurunna / Crunna / Crunia

  "Todos contentes con esa leria de oficializar Lacoru (quererán tamén traducir ao castelán o nome da provincia?). Todos felices nese afán da dereita por conseguir que o topónimo oficial coruñés teña aparencia vasca (quen nolo ía dicir!).
  O PP contente porque fortalece así a súa estratexia reaccionaria, revisionista e revanchista, deconstrutora da Autonomía, da ditadura e dos últimos 525 anos, e chanta unha bomba de reloxaría que divide aos antigos parceiros no bipartito. Carlos Negreira porque oculta así os desmáns cometidos na obra de Punta Lagosteira durante o seu paso por Portos de Galicia, intentando agochar de paso a ligazón existente entre os pecados Pérez Varela e os de Núñez Feijóo, pasando polos do bipartito. Mariano Rajoy porque así excusa dar explicacións sobre as raigames galegas do caso Gürtel e Rafael Louzán pode seguir a montar así congresiños de Galicia Bilingüe. E en definitiva a derechona “de toda la vida” porque poden así fachendear, elevando sen rubor a voz nas tabernas, repetindo en forma de eucaristía as máis baixas mentiras e emporcando calquera espazo público de debate político serio e sosegado. La Voz de Galicia así, na súa salsa, non vaia ser o demo que non volvan reunir os 100.000 fillos de Santiago."

Sábado, Outubro 03, 2009

La impunidad del jugador de fútbol (cuento con moraleja)

"Imagina que trabajas en una compañía de Seguros y tienes un roce con el vendedor de otra empresa de la competencia. Ambos os disputáis el mismo cliente. La discusión va subiendo de tono hasta que uno de los dos derriba al otro de una zancadilla y lo patea en el suelo con saña. La víctima acaba en el hospital con graves lesiones. En este caso entra en funcionamiento el artículo 147 del Código Penal que prevé una pena de entre seis meses y tres años de prisión para el agresor, siempre y cuando la víctima necesite posteriormente tratamiento médico o quirúrgico."