Mostrando postagens com marcador concerto. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador concerto. Mostrar todas as postagens

domingo, novembro 22, 2009

Yann Tiersen no es Amélie, gracias a dios

  Onte foi dia de concerto, o turno de Yann Tiersen, e nom decepcionou. Claro, suponho que dependeria do que se procurava. No meu caso, tinha bastante claro que Amélie foi há xa quinze anos, que se di pronto. Tiersen deve ter-o tamém muito claro xa que a sua proposta musical está muito mais preto de Mogwai, cando toca destilar enerxia, e atreveria-me a dizer que de Sigur Rós cando o intimismo quere aparecer -ainda que poucas vezes lhe derom espaço- que de aquela música de fantasia que o lançou à fama.
 Tiersen ganhou muito em seguridade, força, enerxia, textura e mesmo cando baixam os decibéis, o som é muito mais envolvente que o de aqueles dous soundtracks xa históricos (engado Good Bye Lenin!). O bretom move-se confiadamente pela escena, sabedor de que a sua música abonda pra demonstrar que evoluir é bom. Tamém axuda contar cuma banda segura, que dará o respaldo necessário sempre que faga falta, nom ser todo o tempo o centro da atençom tem que ser um grande alívio e os instrumentalistas que o acompanham merecem a nossa mirada detida.
  Claro, nom todo ia ir bem e, uma vez mais, o público foi pa-té-ti-co. Ademais da minha xente e da comida, o que mais boto de menos de México é a entrega da xente, que onte demonstrou uma vez mais que (case) nunca estará à altura num concerto. Malo tamém o som, algo que xa me dixeram de antemam, e mala a volta a casa, a pé, baixo uma dessas choivas típicas de Compostela.
  Ah, e case o esqueço, Matt Elliot, teloneiro e parte da agrupaçom de Tiersen, fixo-o muito bem, cum som caracterizado pelos ciclos, capas que se vam superponhendo uma sobre a outra, carregando cada vez mais a atmosfera até que parece que vai estoupar. Paga a pena nom quitar-lhe o olho de enriba.
  E pra aqueles nostálxicos de Amélie, dizer que a última cançom foi a única desse disco e, malas novas pra vós (e boas pra mim): Amélie conheceu a David Lynch, e mola.


  Ayer fue día de concierto, el turno de Yann Tiersen, y no decepcionó. Claro, supongo que dependería de lo que se buscaba. En mi caso, tenía bastante claro que Amélie fue hace ya quince años, que se dice pronto. Tiersen debe tenerlo también muy claro ya que su propuesta musical está mucho más cerca de Mogwai, cuando toca destilar energía, y me atrevería a decir que de Sigur Rós cuando el intimismo quiere aparecer -aunque pocas veces le dieron espacio- que de aquella música de fantasía que lo lanzó a la fama.
 Tiersen ganó mucho en seguridad, fuerza, energía, textura e incluso cuando bajan los decibeles, el sonido es mucho más envolvente que el de aquellos dos soundtracks ya históricos (añado Good Bye Lenin!). El bretón se mueve confiadamente por el escenario, sabedor de que su música es suficiente para demostrar que evolucionar es bueno. También ayuda contar con una banda segura, que dará el respaldo necesario siempre que haga falta, no ser todo el tiempo el centro de la atención tiene que ser un gran alivio y los instrumentalistas que lo acompañan merecen nuestra mirada detenida.
  Claro, no todo iba a ir bien y, una vez más, el público fue pa-té-ti-co. Además de mi gente y de la comida, lo que más echo de menos de México es la entrega de la gente, que ayer demostró una vez más que (casi) nunca estará a la altura en un concierto. Malo también el sonido, algo que ya me habían dicho de antemano, y mala la vuelta a casa, a pie, bajo una de esas lluvias típicas de Compostela.
  Ah, y casi lo olvido, Matt Elliot, telonero y parte de la agrupación de Tiersen, lo hizo muy bien, con un sonido caracterizado por los ciclos, capas que se van superponiendo una sobre la otra, cargando cada vez más la atmosfera hasta que parece que va a estallar. Vale la pena no quitarle la vista de arriba.
  Y para aquellos nostálgicos de Amélie, decir que la última canción fue la única de ese disco y, malas noticias para ustedes (y buenas para mí): Amélie conoció a David Lynch, y rifa.


sexta-feira, junho 05, 2009

Wilco em Compostela. Confirmando sospeitas

Foto via a Wikipedia.




Falar do concerto da segunda-feira a xa ums dias de distancia fai-me ver as cousas com mais claridade. Ao tratar-se dum grupo coma Wilco, admirado e reconhecido nom só pelos seus seareiros, senom tamém pela crítica, entendo que haxa xente que nom goste muito da entronizaçom desta banda, sobre todo cando xa parece invatível no seu posto coma grupo de rock (rock de raices, pois) da década. Despois de todo, em gostos rompem-se xéneros, nom é? Así que o que pretendo nom é outra cousa mais que falar da minha experiência persoal, a dum seareiro de Wilco, sem médias tintas.
Sabedes bem que o público galego me parece duma frialdade astronômica e xa ums cantos concertos nestas terras me derom a raçom (coas contadas excepçóns de CocoRosie, Rufus Wainwright ou Micah P. Hinson), así que pra mim foi uma sorpresa enorme ver a resposta dum nom completamente cheo Paço de Congressos, bem entregado, malia o demasiado que tardou Jeff Tweedy em “permitir” aos assistentes levantar-nos dos nossos assentos.
Musicalmente, o grupo foi intachável e demonstrarom uma vez mais que som ums profissionais da música ao que axudou tamém a excelente acústica do Paço, ainda que as cadeiras sobraram. Tweedy evidenciou tamém o seu sentido do humor e a sua retranca surenha, metendo-se com todo deus, ainda que sempre agradecido pela calor e os piropos do público (“apista” foi o mais celebrado, algo que só entenderedes os que estivestes alí).
Persoalmente, foi um desses concertos que quedam na retina e nos oidos por muito tempo, pelo musical, pelo muito que puidem berrar (e boa falta que me fazia), pela atitude do público e mais dos artistas (ter o respeito de dar um concerto que pelo menos chegue às duas horas parecera um grande sacrifício atualmente), pelo que passou antes do concerto (incluído um encontro com Pat Sansone: sinxelo e baixinho, case incrível o que medra na escena), durante (Mikael Jorgensen cuma coroa de luces vermelhas foi o punto friqui da noite) e depois, ainda que uma rolda de birras nom teriam estado de mais.
Passei, ademais, um concerto sem câmara, case sem móvel (bateria moribunda), ainda que deu o xusto como pra capturar um intento de setlist que tedes aquí e co que fixem uma lista de reproduçom no Spotify, a quem lhe interesse e tenha xa acceso a este programa.
Em resumo, pois, que os € 28 melhor invertidos em muitíssimo tempo.

Wilco em Compostela (1 de xunho de 2009).


1. Wilco (The Song) (21:20)
2. I Am Trying to Break your Heart
3. ???
4. Shot in the Arm
5. Side with the Seeds
6. Handshake Durgs !!!
7. ???
8. You Are my Face
9. ???
10. Jesus, etc.
11. Impossible Germany !!!
12. The late Greats !!!
13. You never Know
14. Hate it here
15. Walken
16. ???
17. Hummingbird
Pausa (22:40)
18. Misunderstood !!!
19. Poor Places
20. Spiders (Kidsmoke) !!!
Pausa (23:05)
21. Happy now
22. ??? !!!
23. ??? !!! (23:25)

Entre as cançóns que nom apuntei sei que estiverom estas:
War on War
Heavy Metal Drummer
Shake it Off
At least that’s what You Said

A orde proposta na lista de reproduçom pra estas últimas nom tem valor em absoluto e lembrade que o novo disco ainda nom saiu à venda, co cal essas cançóns faltam, evidentemente. Se alguem se anima a completar a lista, bem-vindo sexa.



Actualizaçom: Ascárida tem muito melhor memória ca mim. Xa actualizarei a lista de reproducom, que ademais venhem de pór o novo disco no Spotify.

sexta-feira, janeiro 16, 2009

quinta-feira, janeiro 15, 2009

El fantasma de la transición

segunda-feira, dezembro 08, 2008

Beirut en México

Pues sí, efectivamente, un concierto más en el que no puedo hacer nada, excepto pensar en lo que daría por estar en DF y vivir estas maravillas. Que no me entere de que alguien se quedó sin ir, que quedan desheredados. Beirut en concierto el 20 de febrero en el Lunario del Auditorio Nacional por $ 300 (preventa especial). A comprar los boletos, que a partir de febrero cuestan $ 380.
Y para los que no conozcan a Zach Condon, como muestra, un pequeño video.





Vía diezauno.net

domingo, novembro 16, 2008

The Wedding Present



The Wedding Present

Anoche tuve una sensación agridulce tras salir del concierto de The Wedding Present en la sala Capitol. Por un lado, el grupo ofreció una presentación sin ningún problema, redonda, profesional y muy correcta. Como ya sabemos, son músicos excepcionales y lo demostraron, también dejaron claro que dominan el escenario con su presencia y que tienen la experiencia que da más de veinte años de trayectoria. En resumen, un gran concierto a la altura de las expectativas.
Y sin embargo, me quedó un pésimo sabor de boca por el público (numeroso) que se acercó a la Capitol anoche, que quedó frío durante toda la corta hora y cuarto que estuvo The Wedding Present sobre el escenario y que se vieron francamente patéticos con la despedida de la banda, ya que todos querían lo lógico y ya tradicional en un concierto: la vuelta del grupo a la escena, pero quedaron callados y fríos, sin manifestarlo, con lo cual The Wedding Present no volvió, y con razón, que un público así non lo merece. Lo peor fue escuchar comentarios en contra de la banda tras manifestar esa actitud. Después del concierto, vimos a David Gegde dirigiéndose hacia la tienda montada dentro de la Capitol y no tenía buena cara. No me extraña. Y que conste también que Chris McConville tocó con muletas (sentado, evidentemente), lo que es un esfuerzo.




Jugoplastika

Un concierto más arruinado por un público que no sabe estar a la altura. Es en momentos como este cuando hecho de menos México.
Ah, casi lo olvido, Jugoplastika, los teloneros, también fantásticos. Felicidades.




The Wedding Present


Actualización: Noticia en El País.

The Wedding Present



The Wedding Present

Onte à noite tívem uma sensaçom agridoce tras sair do concerto de The Wedding Present na sala Capitol. Por uma banda, o grupo ofertou uma apresentaçom sem nenhum problema, redonda, profissional e muito correcta. Como xa sabemos, som músicos excepcionais e demostrarom-o, tamem deixarom claro que dominam a escena coa sua preséncia e que tenhem a experiência que dá mais de vinte anos de traxectória. En resumo, um gran concerto à altura das expectativas.
E nembargantes, quedou-me um péssimo sabor de boca polo público (numeroso) que se achegou à Capitol onte à noite, que ficou frio durante toda a curta hora e cuarto que estivo The Wedding Present sobre a escena e que se virom francamente patéticas coa despedida da banda, xa que todos queriam o lóxico e xa tradicional num concerto: a volta do grupo à escena, mas ficarom calados e frios, sem manifestarem-o, co cal The Wedding Present non volveu, e com razom, que um público así nom o merece. O peor foi escoitar comentários em contra da banda tras manifestar essa actitude. Despois do concerto, vimos a David Gegde dirixindo-se cara a tenda montada dentro da Capitol e nom tinha boa cara. Nom me extrana. E que conste tamem que Chris McConville tocou com muletas (sentado, evidentemente), o que é um esforço.




Jugoplastika

Um concerto mais arruinado por um público que nom sabe estar à altura. É em momentos como este cando bouto de menos México.
Ah, case o esqueço, Jugoplastika, os teloneiros, tamem fantásticos. Parabéns.




The Wedding Present


Actualizaçom: Nova em El País.

sábado, novembro 15, 2008

Radiohead

Lunes 16 de marzo de 2009 en el Autódromo, finalmente Radiohead irá a DF, así que espero que la banda se anime a ir, ¿no? Manténganme al tanto.

(Y sí, así de corta es esta entrada, que no se puede añadir nada más que sea importante).

domingo, julho 27, 2008

Caetano Veloso





Seguramente uno de los mejores modos de pasar un anochecer en Compostela es acompañado de Caetano Veloso, maestro de la voz brasileira y uno de los mayores cultivadores de la tradición musical en lengua portuguesa. La sencillez de su persona y la cercanía al público conquistó rápidamente a los muchos asistentes a la Quintana que el lunes anterior se reunieron en uno de los conciertos que dio comienzo a los festejos por el Día de la Patria, celebrado el viernes pasado.
Sólo hora y media fue muy poco para saborear la riqueza de las canciones del bahiano, pero incluso así la humanidad y la gracia de Caetano queda en evidencia tras la primera nota que sale de su garganta.
En resumen, modo ideal de cerrar la temporada de conciertos en Compostela (que para mí el año termina en julio, no en diciembre), siendo este el primer año en estas tierras que no voy a un festival grande como el FIB o el Summercase (1 y 2). Con Rufus, CocoRosie, Micah y Caetano quedo mucho más que satisfecho.

Noticia en El País, vía Chuza!

Caetano Veloso





Seguramente um dos melhores xeitos de pasar um luscofusco em Compostela é acompanhado de Caetano Veloso, mestre da voz brasileira e um dos maiores cultivadores da tradiçom musical em língua portuguesa. A sinxeleza da sua persoa e o achegamento ao público conquistou axinha aos muitos asistentes à Quintana que a segunda feira anterior se reunirom num dos concertos que deu comezo aos festexos polo Dia da Patria, celebrado a sexta feira pasada.
Só hora e média foi muito pouco pra saborear a riqueza das cançóns do baiano, mas ainda así a humanidade e a graça de Caetano queda em evidencia tras a primeira nota que sae da sua gorxa.
Em resumo, xeito ideal de fechar a tempada de concertos em Compostela (que pra min o ano remata em xulho, nom em dezembro), sendo este o primeiro ano nestas terras que nom vou a um festival grande como o FIB ou o Summercase (1 e 2). Com Rufus, CocoRosie, Micah e Caetano quedo muito mais que satisfeito.

Nova en El País, vía Chuza!

terça-feira, junho 24, 2008

Rufus, o apóstol, em Compostela




Exactamente uma semana depois do concerto de CocoRosie, de volta xa na cidade onde as pedras fam de mar, outro domingo trouxo a soidade nunca dolorosa de Rufus, o apóstol, o gurú, o home que de tanto viver tem as respostas às nossas perguntas. O Auditório Galiza vendeu todas as entradas em só dous dias e Rufus Wainrwight nom defraudou a ninguém (quizais si: aos que desexabam ver ao Rufus de cabaré). Apresentou um repertório variado, de todos os seus discos, sem caer nas obviedades mas sem fuxir dos clássicos. Só co seu piano e a sua guitarra, mesmo tocou a verssom, xa de antoloxia, de “Hallelujah” do seu titor e amigo Leonard Cohen. Mas Rufus, sobre todo, fixo gala da sua portentosa voz, mais impressionante ainda sem o abrigo da banda, e do seu sentido do humor e sinxeleza, interactuando cum público entregado e conhecedor da sorte que tinhamos de estarmos nesa sala, a soas com Rufus e a sua música quem, seica, ficou tamém encantado do concerto e da cidade, onde algum dia volverá com sua mai para fazer o caminho e ver a sam Santiago [sic]. Deixou tamém muito claro por que é o novo gurú do ambiente homossexual indie e que xa tem uma longa experiência sobre el, pois nom era doado desenvolver-se com tanta naturalidade e tam comodamente num escenário só fronte a tantas miradas à espera de calquera guinho.
Rufus, interessado polo seu colega, o outro apóstol, deixou a cidade coa promessa de volver axinha. Bem-vindo sexas, que voces como a tua nom abundam hoxe e sempre se agradece poder desfrutar duma delas. Obrigado e deica pronto.

Nova em El País

Rufus, el apóstol, en Compostela




Exactamente una semana después del concierto de CocoRosie, de vuelta ya en la ciudad donde las pedras hacen de mar, otro domingo trajo la soledad nunca dolorosa de Rufus, el apóstol, el gurú, el home que de tanto vivir tiene las respuestas a nuestras preguntas. El Auditorio Galiza vendió todos los boletos en sólo dos días y Rufus Wainrwight no defraudó a nadie (quizás sí: a los que deseaban ver al Rufus de cabaret). Presentó un repertorio variado, de todos sus discos, sin caer en las obviedades pero sin huir de los clásicos. Solo con su piano y su guitarra, incluso tocó la versión, ya de antología, de “Hallelujah” de su tutor y amigo Leonard Cohen. Pero Rufus, sobre todo, hizo gala de su portentosa voz, más impresionante inclouso sin el abrigo de la banda, y de su sentido del humor y sencillez, interactuando con un público entregado y conocedor de la suerte que teníamos de estar en esa sala, a solas con Rufus y su música quien, aparentemente, quedó también encantado del concierto y de la ciudad, a donde algún día volverá con su madre para hacer el camino y ver a san Santiago [sic]. Dejó también muy claro por qué es el nuevo gurú del ambiente homosexual indie y que ya tiene una larga experiencia sobre él, pues no era fácil desenvolverse con tanta naturalidad y tan cómodamente en un escenario sólo frente a tantas miradas a la espera de cualquier guiño.
Rufus, interesado por su colega, el otro apóstol, dejó la ciudad con la promesa de volver pronto. Bienvenido seas, que voces como la tuya no abundan hoy y sempre se agradece poder disfrutar de una de ellas. Gracias y hasta pronto.

Noticia en El País

CocoRosie e o neo-friqui-folk




Há xa tempo disto, mas mudanças, exames e ficar sem conessom à rede atrasarom muito as minhas actualizaçóns do blogue. Velaquí a minha volta.
Uma noite de domingo (25 de maio, para ser mais precisos) nom parece o melhor contexto para se adentrar no onírico mundo que CocoRosie levam fazendo dende há xa vários anos. Nembargante, a oportunidade era inigualável e Ponte Vedra abriu as suas portas às rapazas inquietantes por excelência. Ainda que conhecia bem os seus discos, a surpresa da posta em escena foi grande (maqueadas com cores fluorescentes cuma iluminaçom de luz branca, imaxes desconcertantes -por dizer pouco- como fondo e as suas voces, sobre todo, sempre inesperadas e rebuscadas). O auditório estava cheo e, tras dous telonéiros muito bos, CocoRosie lograrom algo muito difícil co público galego: uma resposta, que deixaram as cadeiras e bailaram sem complexos e sem medos, que aplaudiram com entusiasmo. Co seu pouco encasilhável Folk-Friqui-Hip-Hop acadarom sorrisos, aplausos, complicidade e, sobre todo, rostros de incredulidade ante o que passava no auditório, que nom é doado de conseguir e fai que um concerto passe de ser bo a ser inesquecível.
Ao final, a xente saiu cum sorriso no rostro e coa sensaçom de que CocoRosie é, sobre todo, indefinível, co cal nom há possibilidade de se aburrir do que poida sair da mente destas duas rapazas. Boa noite em Ponte Vedra, ainda que de sono difícil, coa música demasiado dentro dum, coa incomodidade de nom comprender bem o que passa muito arraigada no nosso interior.

CocoRosie y el neo-friqui-folk




Hace ya tiempo de esto, pero mudanzas, exámenes y quedar sin conexión a la red atrasaron mucho mis actualizaciones del blog. Aquí tienen mi vuelta.
Una noche de domingo (25 de mayo, para ser más precisos) no parece el mejor contexto para adentrarse en el onírico mundo que CocoRosie llevan haciendo desde hace ya varios años. Sin embargo, la oportunidad era inigualable y Ponte Vedra abrió sus puertas a las mujeres inquietantes por excelencia. Aunque conocía bien sus discos, la sorpresa de la poueta en escena fue grande (maquilladas con colores fluorescentes con una iluminación de luz blanca, imágenes desconcertantes -por decir poco- como fondo y sus voces, sobre todo, siempre inesperadas y rebuscadas). El auditorio estaba lleno y, tras dos teloneros muy buenos, CocoRosie lograron algo muy difícil con el público gallego: una resposta, que dejaran las sillas y bailaran sin complejos y sin miedos, que aplaudieran con entusiasmo. Con su poco encasillable Folk-Friqui-Hip-Hop lograron sonrisas, aplausos, complicidad y, sobre todo, rostros de incredulidad ante lo que pasaba en el auditorio, que no es fácil de conseguir y hace que un concierto pase de ser bueno a ser inolvidable.
Al final, la gente salió con una sonrisa en el rostro y con la sensación de que CocoRosie es, sobre todo, indefinible, con lo cual no hay posibilidad de aburrirse de lo que pueda salir de la mente de estas dos mujeres. Buena noche en Ponte Vedra, aunque de sueño difícil, con la música demasiado dentro de uno, con la incomodidad de no comprender bien lo que pasa muy arraigada en nuestro interior.

terça-feira, outubro 16, 2007

The Boss fai amigos

O Xefe é xefe onde sexa, mas com esta companhia coido que nom poderia pedir nada mais. Xa conhecedes a minha fascinaçom por Arcade Fire, así que o vídeo, malia a sua calidade, paga muito a pena só por escuitar esta maravilha. Disfrutade.

El Jefe es jefe donde sea, pero con esta compañía creo que no podría pedir nada más. Ya conocen mi fascinación por Arcade Fire, así que el video, a pesar de su calidad, vale mucho la pena sólo por escuchar esta maravilla. Disfrútenlo.


terça-feira, julho 24, 2007

Capítulo 15: De como por segundo ano o Summercase foi o centro dos guiris em Barcelona


Arcade Fire e a inmelhorável escena canadiana


É muito normal que no primeiro ano um festival musical ponha todas as cartas sobre a mesa e traia aos melhores grupos que poida conseguir. Bem se di que a primeira impressom nom se esquece. Evidentemente nom me estranhou que o Summercase do 2006 tivera aos grupos e artistas que tivo. Um verdadeiro luxo sendo um festival que xurdeu da nada. Xa no seu momento, como lembraredes, fixem algumas entradas (1, 2, 3) respeito a esse veram de há xa um ano na cidade condal. Muito bo e com concertos maravilhosos, a verdade (nom todos, claro está, mas é normal cando há tantos grupos). Sinceramente, ao pensar em ir a um festival este ano, nom me parecia muito boa ideia repetir cê, mas o cartaz rompeu os meus reparos: PJ Harvey, Arcade Fire (xa tinha este desexo dende havia tempo), The Flaming Lips, James, The Jesus and Mary Chain e mesmo Bloc Party. Ademais, havia grupos também muito interessantes, ainda que com menos renome (quizais melhor así) como Jarvis Cocker, The Gossip, !!!, The Hidden Cameras e LCD Soundsystem. Em fim, que depois de todo rematei um ano mais em Barcelona passando calores no Summercase.


Flaming Lips: O Friquismo em Pleno

Para empeçar, podo dizer que os grandes artistas (ou grandes para min) nom decepcionarom. PJ Harvey demonstrou (estranhamente soa, sem grupo) que é uma grande. É certo que o público estava entregado de antemam, mas isso nom lhe quita mérito a um concerto valente e honesto, que fixo evidente que se trata duma das melhores representantes da escena alternativa contemporânea. PJ é grande, e ninguém que fora capaz de suportar a sauna na que se converteu a carpa S (péssimo isto por parte da organizaçom, ainda que foi subsanado o segundo dia) poderia dizer o contrario.


A volta de James

Arcade Fire também demonstrou que som muito mais que um grupo do momento e deixarom claro que tenhem uma proposta clara e que sabem perfeitamente como transmitir ao público o que querem dizer. Muito bem por estes quebequenses (evidentemente tomarom a sua postura dizendo que sabiam que isso nom era Espanha), presente e futuro do indie alternativo. Iso si, nom passou o do concerto de Paris. Coido que nom se quiserom arriscar co "sangue mediterrâneo". Seguramente estes dous concertos forom o melhor da fim de semana, ainda que houvo mais xoias no Summercase.


A Inventiva de Flaming Lips


The Flaming Lips, ainda que sem surpresas, derom um concerto redondo cumprindo coas expectativas e dando um concerto divertido e absolutamente friqui. Fixerom o que tam bem sabem fazer: dar um gram espectáculo com cançóns que conhecemos bem dende há tempo e que nom decepcionam. Eu xuraria que agradeciam cum "Gracias, Mickey" (o que tinha sentido porque o concerto empeçou co vocalista numa bola de hamster xigante sobre o público) ou coa sua variante "Gracias, Friqui" (também com sentido polos santa clauses, extraterrestres e o Capitam América que bailarom sem parar sobre o escenârio), ainda que a opiniom de outros presentes foi um mais tradicional "Gracias, Thank you" muito menos de acordo coa filosofia do grupo. A volta de James foi xustificada e o grupo deu todo como nos seus melhores anos co pretexto dum cd dos grandes êxitos polo que o concerto nom decepcionou a ninguém. Quizais o único negativo fora a incrível delgadeza de Jim (o vocalista). Alguém sabe se está enfermo? The Jesus and Mary Chain cumprirom co papel e derom um concerto redondo (também dando gosto a todos coa presentaçom dum cd de grandes êxitos) e evidenciarom que conservam todos os aspectos positivos (praticamente todos) e negativos (quizais uma aparência de apatia na interpretaçom que os caracterizou dende o princípio) que sempre tiverom. Por último, Bloc Party soou ao que soa nos cds: este si é um grupo do momento (como também Kaiser Chiefs) e tenhem cançóns muito boas que som uma verdadeira obriga ao baile mas a maioria som só de recheio e um concerto de hora e média xa é muito. É uma mágoa xa que o primeiro cd dos neoiorquinos é bo (coas suas excepçóns). Espero que só sexa uma baixada momentânea.
Jarvis Cocker, quem nom perdeu nada coa desapariçom de Pulp, cumpriu bem o exame sobre todo cum carisma de altura e sem dar concessóns aos seguidores de Pulp. Co cancioneiro do inglês abonda para um concerto de altos voos. The Gossip foi quizais a revelaçom do festival, nom tanto porque nom fora de se esperar o que fixerom sobre o escenârio, senom porque a resposta do público foi incrível. Em fim, que numa boa discoteca este grupo dá muito mais de si que Bloc Party, sem dúvida.




The Gossip Conquista Barcelona (1 y 2)


Mas também é o que podo dizer de !!!, só que neste caso a surpresa foi mínima porque xa som bem conhecidas as tolémias funk-punk deste grupo. Xenial posta em escena só coa sua presença e nada mais. LCD Soundsystem foi outro grupo que nom por bem conhecido deixou de sorprender. Se bem a noite era xa avançada (empeçou as 2:45) a carpa estava petada e o público entregado. Foi uma mágoa porque as 3:15 da manhã o corpo pidiou um descanso e tivemos que marchar sem rematar o concerto. Seguramente a surpresa do festival (positiva) foi The Hidden Cameras (dos que, acepto, nom sabia nada) cum pop bailável com muito ritmo e uma frescura que se agradeceu muito as 19:25, cando o sol ainda caia sobre as nossas cabeças.
Mas claro, também houvo decepçóns. Em primeiro lugar, os grupos que nom se puido ver: Delorean (grupo peninsular de electro-pop muito recomendável), por coincidir com Arcade Fire, e Mika (inglês aclamado pola crítica musical) quem cancelou por enfermidade. Editors confirmou que nom tenhem muito que ofertar (mais alá duma cópia de Interpol), Lily Allen sirviou só como música de fondo para muitas conversas mais interessantes e Air foi mal programado (as 12:40 nom há quem suporte o sedante pop dos franceses, ainda que sexa realmente bo noutro contexto) e sirviou para tomar uma sesta antes de seguir coa xornada que rematou despois das 4, trás escoitar outra decepçom: The Chemical Brothers cum ponchis-ponchis plano e sem novidade.
A experiência rematou confirmando um ano mais que o dos festivais é toda uma arte e que a experiência axuda a sobreviver estes maratóns com dignidade. Repetir em 2008? Melhor será esperar a ver que me ofertam daquela. Por agora deixo-vos com alguns vídeos e cando suba mais porei por aquí os links.


P.D. Guiris? Si, cada vez mais. Agora a xente dá por feito que todos falam inglês. Despois de várias malas experiências (xente muito desagradável) a minha postura foi nom falar inglês, ainda que o conheça bem. Xa está, párlame catalá.

Capítulo 15: De como por segundo año el Summercase fue el centro de los güeros en Barcelona


PJ Harvey: Maestra

Es muy normal que en el primer año un festival musical ponga todas las cartas sobre la mesa y traiga a los mejores grupos que pueda conseguir. Bien se dice que la primera impresión no se olvida. Evidentemente no me extrañó que el Summercase del 2006 tuviera a los grupos y artistas que tuvo. Un verdadero lujo siendo un festival que surgió de la nada. Ya en su momento, como recordarán, hice algunas entradas (1, 2, 3) respecto a ese verano de hace ya un año en la ciudad condal. Muy bueno y con conciertos maravillosos, la verdad (no todos, claro está, pero es normal cuando hay tantos grupos). Sinceramente, al pensar en ir a un festival este año, no me parecía muy buena idea repetir sede, pero el cartel rompió mis reparos: PJ Harvey, Arcade Fire (ya tenía este deseo desde hacía tiempo), The Flaming Lips, James, The Jesus and Mary Chain e incluso Bloc Party. Además, había grupos también muy interesantes, aunque con menos renombre (quizás mejor así) como Jarvis Cocker, The Gossip, !!!, The Hidden Cameras e LCD Soundsystem. En fin, que después de todo terminé un año más en Barcelona pasando calores en el Summercase.


Una Noche con Air

Para empezar, puedo decir que los grandes artistas (o grandes para mí) no decepcionaron. PJ Harvey demostró (extrañamente sola, sin grupo) que es una grande. Es cierto que el público estaba entregado de antemano, pero eso no le quita mérito a un concierto valiente y honesto, que hizo evidente que se trata de una de las mejores representantes de la escena alternativa contemporánea. PJ es grande, y nadie que fuera capaz de soportar el sauna en el que se convirtió la carpa S (pésimo esto por parte de la organización, aunque fue subsanado el segundo día) podría decir lo contrario.


La Fiesta de Bloc Party

Arcade Fire también demostró que son mucho más que un grupo del momento y dejaron claro que tienen una propuesta clara y que saben perfectamente cómo transmitir al público lo que quieren decir. Muy bien por estos quebecois (evidentemente tomaron su postura diciendo que sabían que eso no era España), presente y futuro del indie alternativo. Eso sí, no pasó lo del concierto de París. Creo que no se quisieron arriesgar con la "sangre mediterránea". Seguramente estos dos conciertos fueron lo mejor del fin de semana, aunque hubo más joyas en el Summercase.


La Inventiva de Flaming Lips

The Flaming Lips, aunque sin sorpresas, dieron un concierto redondo cumpliendo con las expectativas y dando un concierto divertido y absolutamente friqui. Hicieron lo que tan bien saben hacer: dar un gran espectáculo con canciones que conocemos bien desde hace tiempo y que no decepcionan. Yo juraría que agradecían con un "Gracias, Mickey" (lo que tenía sentido porque el concierto empezó con el vocalista en una bola de hámster gigante sobre el público) o con su variante "Gracias, Friqui" (también con sentido por los santa clauses, extraterrestres y el Capitán América que bailaron sin parar sobre el escenario), aunque la opinión de otros presentes fue un más tradicional "Gracias, Thank you" mucho menos de acuerdo con la filosofía del grupo. La vuelta de James fue justificada y el grupo dio todo como en sus mejores años con el pretexto de un cd de los grandes éxitos por lo que el concierto non decepcionó a nadie. Quizás lo único negativo fuera la increíble delgadez de Jim (el vocalista). ¿Alguien sabe si está enfermo? The Jesus and Mary Chain cumplieron con el papel y dieron un concierto redondo (también dando gusto a todos con la presentación de un cd de grandes éxitos) y evidenciaron que conservan todos los aspectos positivos (prácticamente todos) y negativos (quizás una apariencia de apatía en la interpretación que los caracterizó desde el principio) que siempre tuvieron. Por último, Bloc Party sonó a lo que suena en los cds: éste sí es un grupo del momento (como también Kaiser Chiefs) y tienen canciones muy buenas que son una verdadera obligación al baile pero la mayoría son sólo de relleno y un concierto de hora y media ya es mucho. Es una lástima ya que el primer cd de los neoyorquinos es bueno (con sus excepciones). Espero que sólo sea una bajada momentánea.
Jarvis Cocker, quien no perdió nada con la desaparición de Pulp, cumplió bien el examen sobre todo con un carisma de altura y sin dar concesiones a los seguidores de Pulp. Con el cancionero del inglés es suficiente para un concierto de altos vuelos. The Gossip fue quizás la revelación del festival, no tanto porque no fuera de esperarse lo que hicieron sobre el escenario, sino porque la respuesta del público fue increíble. En fin, que en una buena discoteca este grupo da mucho más de sí que Bloc Party, sin duda.




The Gossip Conquista Barcelona (1 y 2)

Pero también es lo que puedo decir de !!!, sólo que en este caso la sorpresa fue mínima porque ya son bien conocidas las locuras funk-punk de este grupo. Genial puesta en escena sólo con su presencia y nada más. LCD Soundsystem fue otro grupo que no por bien conocido dejó de sorprender. Si bien la noche era ya avanzada (empezó a las 2:45) la carpa estaba a reventar y el público entregado. Fue una lástima porque a las 3:15 de la mañana el cuerpo pidió un descanso y tuvimos que irnos sin terminar el concierto. Seguramente la sorpresa del festival (positiva) fue The Hidden Cameras (de los que, acepto, no sabía nada) con un pop bailable con mucho ritmo y una frescura que se agradeció mucho a las 19:25, cuando el sol todavía caía sobre nuestras cabezas.
Pero claro, también hubo decepciones. En primer lugar, los grupos que no se pudo ver: Delorean (grupo peninsular de electro-pop muy recomendable), por coincidir con Arcade Fire, y Mika (inglés aclamado por la crítica musical) quien canceló por enfermedad. Editors confirmó que no tienen mucho que ofrecer (más allá de una copia de Interpol), Lily Allen sirvió sólo como música de fondo para muchas conversaciones más interesantes y Air fue mal programado (a las 12:40 no hay quien soporte el sedante pop de los franceses, aunque sea realmente bueno en otro contexto) y sirvió para tomar una siesta antes de seguir con la jornada que terminó después de las 4, tras escuchar otra decepción: The Chemical Brothers con un ponchis-ponchis plano y sin novedad.
La experiencia terminó confirmando un año más que lo de los festivales es todo un arte y que la experiencia ayuda a sobrevivir estos maratones con dignidad. ¿Repetir en 2008? Mejor será esperar a ver qué me ofrecen para entonces. Por ahora los dejo con algunos videos y cuando suba más pondré por aquí los links.


P.D. ¿Güeros? Sí, cada vez más. Ahora la gente da por hecho que todos hablan inglés. Después de varias malas experiencias (gente muy desagradable) mi postura fue no hablar inglés, aunque lo conozca bien. Ya está, párlame catalá.

sábado, julho 14, 2007

mini-vacaçóns

Olá a todos. Estou um pouco desconectado do blogue porque agora estou em Barcelona a pasar uma semana na que intentarei cambiar de escenârios e esquecer um pouco todo o trabalho. Pronto teredes entradas do Summercase deste ano. Adianto o magnífico concerto de Arcade Fire e de PJ Harvey. Hoxe esperamos a Jarvis Cocker e alguma boa sorpresa de Air ou rememorar velhos tempos com Jesus & Mary Chain. Pois iso, que pronto volverei.

Hola a todos. Estoy un poco desconectado del blog porque ahora estoy en Barcelona pasando una semana en la que intentaré cambiar de escenarios y olvidar un poco todo el trabajo. Pronto tendrán entradas del Summercase de este año. Adelanto el magnífico concierto de Arcade Fire y de PJ Harvey. Hoy esperamos a Jarvis Cocker e alguna buena sorpresa de Air o rememorar viejos tiempos con Jesus & Mary Chain. Pues eso, que pronto volveré.

sábado, maio 12, 2007

Capítulo 14: De como nom nos cansamos de beber da fonte do Sur

Há cousas muito incompreensíveis nesta cidade. Por exemplo, nunca entenderei por que há um mes -Novembro- petado de bo cinema -Cineuropa, gram oásis cultural da sétima arte- e o resto do ano nom se pode ir a praticamente a ningures a ver um bo filme. Suponho que nom é algo que só pase em Compostela. Lembro que em Xalapa há um gram problema cando chega o mes de Xunho: ao mesmo tempo atopamos festivais de cinema (muito bos), o “Mes de la Música” da Orquestra Sinfónica de Xalapa, festivais de música afrocaribenha e, o peor de todo, temporada de exames. Agora que o penso, coido que a situaçom em Compostela é uma maravilha comparada co que passa em Xalapa (segue a passar isto?). Nom obstante, agora está a haver uma temporada así em Santiago. Só cuma semana de separaçom, houvo dous concertos xeniais nesta capital e, mirando cara ao futuro, nom haverá outro em muito tempo (isto nom é completamente certo porque a inícios de Xunho vem Dominique A, mas nom poderei ir porque nom estarei na cidade). De pronto tívem uma espécie de sobredose musical e agora, claro, preciso de mais e mais, mas xa nom podo atopar a minha dose.
7 dias depois de Camera Obscura, a Sala Capitol siguiou coa sua política de traer bos artistas, sem importar demasiado encher o recinto. O sábado a sala estivo mais valéira do normal, algo que nom se pode explicar pola calidade musical que houvo no escenârio. Howe Gelb e companhia achegarom, por terceira vez dende que estou aquí, o profundo sur a Compostela. Sem embargo, esta vez descobrimos outra faceta desa xigante xeografia e é que nom só atopamos country e rock desgarrador (que si, estivo alí uma vez mais), senom que agora também houvo blues, soul e, sobre todo, gospel. O do sábado foi uma mestura perfeita e global de todos os ingredientes que se escondem nese gram sur gringo (quizais o único que se botou em falta foi o jazz e os ritmos afrocaribenhos do Mississipi) e o resultado foi indescritível. Só mediante comparaçóns forçadas podo intentar fazer-vos uma idea do que passou alí: foi como se Leonard Cohen (ainda que sem essa poesia inerente que implica o canadiano) deixara tanta tristeza, tomara uma dose de LSD e decidira colher como companheiros de viaxe um coro gospel. Como podedes imaxinar, o resultado é muito extrano mas, raramente, a mistura é ideal e Howe Gelb uma maravilha, sobre todo ao vivo. De todos os xeitos, como bem sabedes às veces a boa música nom é a bondo, mas esse nom é um problema para este grupo coas raízes bem cravadas na tradiçom africana co filtro gringo xa que o vocalista logrou animar uma audiência escassa ata levar-a a uma verdadeira festa à que se uniou sem miramentos baixando do escenârio e correndo entre o público escondendo-se das luzes que o seguiam incansáveis. Cando parecia que o grupo estava canso e nom seguiria dando bises, xurdeu uma botelha e cum chupinho a banda recobrou o ânimo e a festa seguiu por média hora mais ata case chegar às duas.
Sem dúvida confirma-se o bo momento musical do sur dos Estados Unidos xunto coa escena canadiana (ainda que doa admitir que algumas velhas glórias xa nom tenham o empuxe que tinham antes: agora mesmo estou a escuitar Belle & Sebastian num concerto que podedes descargar legalmente aquí e é evidente que nom perdem co tempo). Xa empeça a semelhar um lugar comum, mas Compostela nom se cansa de lhe dar a benvida ao sur gringo e, ademais, eu nom me canso também nom de desfrutar estas oportunidades e se alguém ainda crê que o country só é um grupo de cowboys ignorantes tocando o banjo e bebendo ata ficar cegos, xa lhe pode botar uma olhada a Howe Gelb, digno herdeiro da memória dos Estados Unidos.


Capítulo 14: De cómo no nos cansamos de beber de la fuente del Sur

Hay cosas muy incomprensibles en esta ciudad. Por ejemplo, nunca entenderé por qué hay un mes -noviembre- lleno de buen cine -Cineuropa, gran oasis cultural del séptimo arte- y el resto del año no se puede ir a prácticamente ningún lugar a ver una buena película. Supongo que no es algo que sólo pase en Compostela. Recuerdo que en Xalapa hay un gran problema cuando llega el mes de junio: al mismo tiempo encontramos festivales de cine (muy buenos), el “Mes de la Música” de la Orquesta Sinfónica de Xalapa, festivales de música afrocaribeña y, lo peor de todo, temporada de exámenes. Ahora que lo pienso, creo que la situación en Compostela es una maravilla comparada con lo que pasa en Xalapa (¿sigue pasando esto?). No obstante, ahora está habiendo una temporada así en Santiago. Sólo con una semana de separación, hubo dos conciertos geniales en esta capital y, viendo hacia el futuro, no habrá otro en mucho tiempo (esto no es completamente cierto porque a comienzos de junio viene Dominique A, pero no podré ir porque no estaré en la ciudad). De pronto tuve una especie de sobredosis musical y ahora, claro, necesito más y más, pero ya no puedo encontrar mi dosis.
7 días después de Camera Obscura, la Sala Capitol siguió con su política de traer buenos artistas, sin importar demasiado llenar el recinto. El sábado la sala estuvo más vacía de lo normal, algo que no se puede explicar por la calidad musical que hubo en el escenario. Howe Gelb y compañía acercaron, por tercera vez desde que estoy aquí, el profundo sur a Compostela. Sin embargo, esta vez descubrimos otra faceta de esa gigante geografía y es que no sólo encontramos country y rock desgarrador (que sí, estuvo ahí una vez más), sino que ahora también hubo blues, soul y, sobre todo, gospel. Lo del sábado fue una mezcla perfecta y global de todos los ingredientes que se esconden en ese gran sur gringo (quizás lo único que se extrañó fue el jazz y los ritmos afrocaribeños del Mississipi) y el resultado fue indescriptible. Sólo mediante comparaciones forzadas puedo intentar que se hagan una idea de lo que pasó ahí: fue como si Leonard Cohen (aunque sin esa poesía inherente que implica el canadiense) dejara tanta tristeza, tomara una dosis de LSD y decidiera tomar como compañeros de viaje a un coro gospel. Como se pueden imaginar, el resultado es muy extraño pero, extrañamente, la mezcla es ideal y Howe Gelb una maravilla, sobre todo en vivo. De todos modos, como bien saben a veces la buena música no es suficiente, pero ese no es un problema para este grupo con las raíces bien clavadas en la tradición africana con el filtro gringo ya que el vocalista logró animar a una audiencia escasa hasta llevarla a una verdadera fiesta a la que se unió sin miramientos bajando del escenario y corriendo entre el público escondiéndose de las luces que lo seguían incansables. Cuando parecía que el grupo estaba cansado y que no volvería a salir a escena, surgió una botella y con un caballito la banda recobró el ánimo y la fiesta siguió por media hora más hasta casi llegar a las dos.
Sin duda se confirma el buen momento musical del sur de los Estados Unidos junto con la escena canadiense (aunque duela admitir que algunas viejas glorias ya no tengan el empuje que tenían antes: ahora mismo estoy escuchando Belle & Sebastian en un concierto que pueden descargar legalmente aquí y es evidente que no pierden con el tiempo). Ya empieza a parecer un lugar común, pero Compostela no se cansa de darle la bienvenida al sur gringo y, además, yo no me canso tampoco de disfrutar estas oportunidades y si alguien todavía cree que el country sólo es un grupo de cowboys ignorantes tocando el banjo y bebiendo hasta quedarse ciegos, ya le puede echar una ojeada a Howe Gelb, digno heredero de la memoria de los Estados Unidos.