Mostrando postagens com marcador friquismo. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador friquismo. Mostrar todas as postagens

quarta-feira, abril 08, 2009

Hitler na defensa do espanholismo

A xente tem muito tempo livre, e eu escaralho-me.





Via Sempre en Galiza

quinta-feira, abril 02, 2009

Gosto, nom gosto

  Há muito tempo que nom escrevo algo persoal e sinto-me um pouco necessitado dessa catarse, mas nom tenho tempo como pra fazer-o como se deve fazer, co cal, pensei que seria boa ideia crear, se me apetece seguir co experimento, uma série de posts inspirados nos feitos por Savior1980, quem o fai semanalmente (ainda que depois xa vim cousas semelhantes feitas por Roberto Pastor e por Andrés Milleiro, eles vam mais por livre e penso que só fixerom um post así cada um). Apetece-me mais fazer algo temático, todo do que gosto e nom gosto em relaçom com algo concreto, así que alá vou cum muito ad hoc coa chegada da primavera:

Gosto:
  Dessa sensaçom sobre todo nos dedos, mas também em todos os membros, de ir recuperando a sensibilidade pouco a pouco ao chegar a um sítio quente vindo da rua em pleno inverno, cando o ar parte a cara do frio.
  Da chegada dos primeiros dias de sol em março, cando o frio é ainda xeado mas o sol começa xa a quentar.
  De caminhar pela praia em pleno inverno e sentir realmente frio fronte ao mar, algo impenssável em México (e também de caminhar pela praia no veram, e xa que estamos em outono e primavera).
  Da neve, mas sobre todo de ver nevar, de estar baixo uma nevarada, sexa as episódicas compostelás ou as tormentas berlinesas.
  De que Folerpa sexa uma bolsa de auga quente viva, de que precise de mais agarimos cando chego em inverno que no veram.
  Do processo de me vestir capa tras capa cando vai muito frio. Há anos, na minha nenez imaxinava que era um cavaleiro colocando-se a armadura até que finalmente estava protexido. (Si, sempre fum um pouco friqui).
  Do outono, das ráfagas de vento, das cores nas árvores, das folhas por todo o cham, sobre todo cando nom chove.
  De caminhar escuitando música cando vai muito muito frio.

Nom gosto:
  Das duchas no novo piso, com auga morna, mais bem fria (e nom porque así o desexe, que nom quenta mais), em pleno inverno. É o peor do meu novo fogar, sem dúvida.
  Do frio húmido que às veces percorre Compostela e que me fai sudar baixo a cazadora, mas nom poder sacar-a porque o frio é muito forte.
  Do veram, nom tanto pela estaçom senom pela calor excessiva e pelo sol inclemente. Pom-me de mal humor e nom me apetece fazer nada. É horrível intentar trabalhar durante esses meses.
  Das tempadas nas que muda o clima, sobre todo em março e em novembro, nom por nada, mas é cando mais migranhas tenho, algo muito negativo, evidentemente.

  Pois velaquí a minha lista de hoxe. Aparentemente estou otimista xa que as cousas das que gosto duplicam aquelas das que nom gosto. Bem, ou como diria minha admirável colegagalega, "dentro do malo, bem". ;-)




  Hace mucho tiempo que no escribo algo personal y me siento un poco necesitado de esa catarsis, pero no tengo tiempo como para hacerlo como se debe hacer, con lo cual pensé que sería buena idea crear, si se me antoja seguir con el experimento, una serie de posts inspirados en los hechos por Savior1980, quien lo hace semanalmente (aunque después ya vi cosas parecidas hechas por Roberto Pastor y por Andrés Milleiro, ellos lo hacen con menos regularidad y pienso que sólo hicieron un post así cada uno). Se me antoja más hacer algo temático, todo lo que me gusta y no me gusta en relación con algo concreto, así que allá voy con uno muy ad hoc con la llegada de la primavera:

Me gusta:
  Esa sensación sobre todo en los dedos, pero también en todos los miembros, de ir recuperando la sensibilidad poco a poco al llegar a un sitio caliente viniendo de la calle en pleno invierno, cuando el aire parte la cara del frío.
  La llegada de los primeros días de sol en marzo, cuando el frío es todavía helado pero el sol empieza ya a calentar.
  Caminar por la playa en pleno invierno y sentir realmente frío frente al mar, algo impensable en México (y también caminar por la playa en verano, y de paso en otoño y primavera).
  La nieve, pero sobre todo ver nevar, estar bajo una nevada, sea las episódicas compostelanas o las tormentas berlinesas.
  Que Folerpa sea una bolsa de agua caliente viva, que necesite de más mimos cuando llego en invierno que en verano.
  El proceso de vestirme capa tras capa cuando hace mucho frío. Hace años, en mi niñez imaginaba que era un caballero colocándose la armadura hasta que finalmente estaba protegido. (Sí, siempre fui un poco friqui).
  Del otoño, de las ráfagas de viento, de los colores en los árboles, de las hojas por todo el piso, sobre todo cuando no llueve.
  De caminar escuchando música cuando hace mucho mucho frío.

No me gusta:
  Bañarme en el nuevo depto, con agua tibia, más bien fría (y no porque así lo desee, que no calienta más), en pleno invierno. Es lo peor de mi nuevo hogar, sin duda.
  El frío húmedo que a veces recorre Compostela y que me hace sudar bajo la chamarra, pero no poder quitármela porque el frío es muy fuerte.
  El verano, no tanto por la estación si no por el calor excesivo y por el sol inclemente. Me pone de mal humor y no se me antoja hacer nada. Es horrible intentar trabajar durante esos meses.
  Las temporadas en las que cambia el clima, sobre todo en marzo y en noviembre, no por eso en sí, pero es cuando más migrañas tengo, algo muy negativo, evidentemente.

  Pues aquí está mi lista de hoy. Aparentemente estoy optimista ya que las cosas que me gustan duplican aquellas que no me gustan. Bien, o como diría mi admirable colegagalega, "dentro de lo malo, bien". ;-)


quinta-feira, fevereiro 19, 2009

Vídeos vários

Hoxe, melhorando muito de vários dias muito malos das costas, só me apetece compartir convosco um par de vídeos, sem comentar-os muito, que xa falam por eles mesmos.

Hoy, mejorando mucho de varios días muy malos de la espalda, sólo se me antoja compartir con ustedes un par de videos, sin comentarlos mucho, que ya hablan por ellos mismos.

Pulp Fiction n'asturianu (mirade o personaxe galego).



Eu mexo na Quintana (seguindo a tradiçom do vídeo orixinal).


sábado, fevereiro 14, 2009

Yo estoy vivo y ustedes están muertos

[...] -La probabilidad de que William Dembski exista es más pequeña todavía que la probabilidad de que exista una de las proteínas que él dice que son imposibles sin un diseñador. A lo largo de su vida, un hombre produce billones de espermatozoides, todos genéticamente distintos. Una mujer produce, por su parte, unos quinientos huevos durante su vida. La probabilidad de que el espermatozoide que diera lugar a Dembski fecundara el huevo que diera lugar a Dembski es un número muy pequeño, el equivalente uno entre varios billones -el espermatozoide Dembski- multiplicado por uno entre quinientos -el óvulo de Dembski-. Si retrocedes hasta sus abuelos, la probabilidad de que exista Dembski se convierte en uno dividido por un uno seguido de sesenta o setenta ceros, y va reduciéndose con cada generación. Así que Dembski no existe y, por tanto, no hay que perder tiempo discutiendo con él.

Seguir lendo (via escolar.net)

Folerpa contra as espirais

Folerpa tem muitos inimigos na casa e antonte atopou um novo, ainda que parece que, esta vez, saiu vitoriosa.

Folerpa tiene muchos enemigos en la casa y antier encontró uno nuevo, aunque parece que, esta vez, salió victoriosa.


sexta-feira, janeiro 23, 2009

Eu sou Anxo Quintana

Xa estavam tardando.




Via milleiro

domingo, janeiro 11, 2009

Se o ser humano voara


wingsuit base jumping from Ali on Vimeo.


Via Menéame.

domingo, dezembro 21, 2008

Sobre Santa Claus y sus mitos urbanos

Y es que sobre los orígenes de Santa Claus, en el estricto sentido icónico, hay algunas leyendas urbanas bien extendidas y, tengo que confesar, alguna vez ayudé a difundirlas sin haberlas confirmado. Hace unos días, y por aquello de que las fechas inspiran a algunos posts navideños, leí una pequeña entrada en la que se resume un poco eso: el recorrido icónico de Santa Claus. En resumen, que la leyenda que alguna vez salió de mi boca era parcialmente cierta. Es cierto que fuera Coca-Cola quien estableciera la imagen actual que tenemos del gran hombre gordo, pero es falso que antes de su mano empresarial fuera azul y blanco, aunque sí se respetaron los colores rojo y blanco del modelo anterior por un aspecto estrictamente mercadotécnico. Cosas de la vida, que se diría por ahí.
Para leer el post, vayan a sabercurioso.com

E é que sobre as orixes de Santa Claus, no estrito senso icônico, há algumas lendas urbanas bem estendidas e, tenho que confessar, alguma vez axudei a difundir-as sem haver-as confirmado. Há ums dias, e por aquelo de que as datas inspiram a algúms posts de nadal, lim uma pequena entrada na que se resume um pouco iso: o percorrido icônico de Santa Claus. Em resumo, que a lenda que alguma vez saiu da minha boca era parcialmente certa. É certo que fora Coca-Cola quem estabelecera a imaxe atual que temos do grande home gordo, mas é falso que antes da sua mam empresarial fora azul e branco, aínda que si se respetarom as cores vermelha e branca do modelo anterior por um aspecto estritamente mercadotécnico. Coisas da vida, que se diria por alí.
Para ler o post, ide a sabercurioso.com

terça-feira, dezembro 09, 2008

Televisa contra Rojadirecta

É que me escaralho da risa ao ver o ridículo do assunto, mas o melhor é o xeito em que Rojadirecta trata o tema. A ver se os engreidos de Telerisa aprendem um pouco que nom se pode ameaçar a todos como adoitam fazerem em México. Um exemplo da resposta de Rojadirecta, pra que vos fagades uma idéia:

"¿Es realmente necesario que solventemos este tema antes del 28 de Septiembre de 2008, tal y como nos indican? De ser así, ¿no sería mejor que nos enviasen el escrito antes de la fecha límite, como tienen la extraña costumbre de hacer el resto de mortales, y no casi 2 meses después? Nos han surgido unos gastos extras así que llegaremos un poco justos a fin de mes, la compra del condensador de flujo para viajar en el tiempo lo dejaremos para después de la crisis económica. Esperamos comprendan este pequeño problema sin importancia alguna. Igualmente, para asegurarnos de que no se trata de un error nuestro, les pedimos que nos indiquen detalladamente en que dimensión espacio tiempo se encuentran ustedes."

Seguide lendo, que nom tem desperdício.




Me doblo de risa viendo lo ridículo del asunto, pero lo mejor es el modo en que Rojadirecta trata el tema. A ver si los engreídos de Telerisa aprenden un poco que no se puede amenazar a todos como acostumbran hacer en México. Un ejemplo de la respuesta de Rojadirecta, para que se hagan una idea:

"¿Es realmente necesario que solventemos este tema antes del 28 de Septiembre de 2008, tal y como nos indican? De ser así, ¿no sería mejor que nos enviasen el escrito antes de la fecha límite, como tienen la extraña costumbre de hacer el resto de mortales, y no casi 2 meses después? Nos han surgido unos gastos extras así que llegaremos un poco justos a fin de mes, la compra del condensador de flujo para viajar en el tiempo lo dejaremos para después de la crisis económica. Esperamos comprendan este pequeño problema sin importancia alguna. Igualmente, para asegurarnos de que no se trata de un error nuestro, les pedimos que nos indiquen detalladamente en que dimensión espacio tiempo se encuentran ustedes."

Sigan leyendo, que no se arrepentirán.

quarta-feira, setembro 24, 2008

No puedo creer

Deus, como há friquismos na rede, e muitos deles concentrados em páxinas maravilhosas, como é o caso de No puedo creer. Se vos interessa, nom dubidedes e dade-vos uma volta, ou melhor, sindicade o sítio. As novas som para se partir.


Dios, cómo hay friquismos en la red, y muchos de ellos concentrados en páginas maravillosas, como es el caso de No puedo creer. Si les interesa, no duden y dense una vuelta, o mejor, sindiquen el sitio. Las noticias son para doblarse de risa.

quarta-feira, fevereiro 20, 2008

Esculturas




Nom sou muito seguidor da arte contemporánea e menos ainda da escultura, mas ao ver este home espertante fiquei realmente abraiado. Podedes ver mais informaçom ao respecto nesta páxina. Lembrou-me algúns episódios da mitoloxia clásica. Em fim, se gostades, opinade.


No sou muy seguidor del arte contemporáneo y menos todavía de la escultura, pero al ver este hombre despertante quedé realmente asombrado. Pueden ver más información al respecto en esta página. Me recordó algunos episodios de la mitología clásica. En fin, si les gusta, opinen.

segunda-feira, outubro 15, 2007

Portugaliza



Presento-vos Portugaliza. Opinade da proposta. Polo menos a bandeira é muito bonita, nom?


Les presento Portugaliza. Opinen de la propuesta. Por lo menos la bandera es muy bonita, ¿no?

Via

sábado, outubro 06, 2007

Vivamos como galegos

Gadis é uma tenda de autoserviço muito conhecida na Galiza e há ums dias sacou uma campanha publicitária que tivo muito êxito, sobre todo na rede. Tem o seu punto, mas coido que o melhor é que vos o miredes e opinedes. O que nom se pode negar é que boa parte da essência do bo galego está bem recolhida na publicidade. Velaquí o link:

Vivamos como galegos


Gadis es un supermercado muy conocido en Galiza y hace unos días sacó una campaña publicitaria que tuvo mucho éxito, sobre todo en la red. Tiene su encanto, pero creo que lo mejor es que ustedes lo miren y opinen. Lo que no se puede negar es que buena parte de la esencia del buen gallego está bien recogida en la publicidad. Aquí está el link:

Vivamos como galegos

quinta-feira, agosto 09, 2007

Medo, sentide medo




Há uma nova alarma social na rede polo recente descubrimento da verdadeira natureça do "Empleado de Murdoch", antes conhecido como José María Aznar (xa sabedes, ese senhor que se fazia chamar presidente e que tem muitos amigos tam agradáveis). Parece ser, segundo se pode ler em Disculpas Aceptadas, que em realidade é um robot programado para conquistar o mundo fazendo-se passar por político, esperto em economia, assessor de trasnacionais ou o que faga falha para conseguir os seus obxectivos. Teremos que organizar um fronte para o deter. Nom vos preocupedes, nom lhe será doado lograr os seus obxectivos.


Hay una nueva alarma social en la red poe el reciente descubrimiento de la verdadera naturaleza del "Empleado de Murdoch", antes conocido como José María Aznar (ya saben, ese señor que se hacía llamar presidente y que tiene muchos amigos tan agradables). Parece ser, según se puede leer en Disculpas Aceptadas, que en realidad es un robot programado para conquistar el mundo haciéndose pasar por político, experto en economía, asesor de trasnacionales o lo que haga falta para conseguir sus objetivos. Tendremos que organizar un frente para detenerlo. No se preocupen, no le será fácil lograr sus objetivos.

Saudade Comunista








Si, si, sei que o comunismo nom foi todo o positivo que algúms dim, mas depois de ver estas fotos, parecera que na URSS a xente nom deixava de sorrir e de passar-o em grande. Todo era divertido: ir à guerra, ao espaço, ser lenhador, trabalhar na manufatura, conquistar o polo mas, sobre todo, ir às exposiçóns culturais do Estado Onipotente que dava a benvida a todo artista incompreendido na sua terra. Que tempos aqueles... Sentide a saudade comunista (via English Russia).


Si, si, sé que el comunismo no fue todo lo positivo que algunos dicen, pero después de ver estas fotos, pareciera que en la URSS la gente no dejaba de sonreír y de pasarlo en grande. Todo era divertido: ir a la guerra, al espacio, ser leñador, trabajar en la manufactura, conquistar el polo pero, sobre todo, ir a las exposiciones culturales del Estado Omnipotente que daba la bienvenida a todo artista incomprendido en su tierra. Qué tiempos aquellos... Sientan la nostalgia comunista (vía English Russia).

Vivir com 130 gatos?





E que se podera fazer com 130 gatos? Se queredes saber a resposta, visitade este pequeno piso em Moscú. As almas caritativas sempre guardam surpresas. (Via English Russia)


¿Y qué se podrá hacer con 130 gatos? Si quieren saber la respuesta, visiten este pequeño departamento en Moscú. Las almas caritativas siempre guardan sorpresas. (Vía English Russia)

Estradas ao límite





Alguma vez pensastes no mal estado das estradas polas que tendes que transitar cotidiamente? Pois estades a vos queixar por nada. Via Fogonazos atopamos um encrave nos Alpes que, ademais de ter uma perigosidade e espectacularidade incríveis, tivo, no seu momento, uma importância estratéxica muito importante por estarem na fronteira entre Áustria, Suíça e Itália. O Paso do Stelvio, impressiona por mil motivos. E se queredes ver mais, visitade Amazing Filtered Things onde atoparedes mais exemplos deste tipo de estradas que fai que nos sintamos mais seguros nas nossas autovias.


¿Alguna vez pensaron en el mal estado de las carreteras por las que tienen que transitar cotidianamente? Pues están quejándose por nada. Vía Fogonazos encontramos un enclave en los Alpes que, además de tener una peligrosidad y espectacularidad increíbles, tuvo, en su momento, una importancia estrategica muy importante por estar en la fronteira entre Austria, Suiza e Italia. El Paso del Stelvio, impresiona por mil motivos. Y si quieren ver más, visiten Amazing Filtered Things donde encontrarán más ejemplos de este tipo de carreteras que hace que nos sintamos más seguros en nuestras carreteras.

quarta-feira, julho 18, 2007

Tan Gallego como el Gazpacho




A normalizaçom do galego na Galiza é algo que ainda esperta muitos reparos e há muita xente que nom mira com bos olhos ao galego, esa língua maligna que mata tantos gatinhos. Evidentemente, na rede atopamos xente que defende a galeguidade do castelam, mesmo mais que a do galego. De todo há neste mundo, iso é indudável. De todos os xeitos, esta nom é a única iniciativa e sempre paga a pena ver páxinas muito mais interesantes e com propostas mais sensatas, como a imaxe que encabeza esta entrada, por exemplo. Pois eso tan gallego como el gazpacho. E xa sabedes, coidado cos imitadores.

La normalización del gallego en Galiza es algo que todavía despierta muchos reparos y hay mucha gente que no ve con buenos ojos al gallego, esa lengua maligna que mata tantos gatitos. Evidentemente, en la red encontramos gente que defiende la galleguidad del castellano, incluso más que la del gallego. De todo hay en este mundo, eso es indudable. De todos modos, esta no es la única iniciativa y siempre vale la pena ver páginas mucho más interesantes y con propuestas más sensatas, como la imagen que encabeza esta entrada, por ejemplo. Pues iso tan gallego como el gazpacho. Y ya saben, cuidado con los imitadores.

segunda-feira, julho 09, 2007

Uma de dragóns





Esta é uma de dragóns, adicado sobre todo aos romanistas e medievalistas que visitades este bloguinho, sobre todo a Maria, que imaxino que lhe fará muito grácia. Todo é obra de Alberto Montt, cum sentido do humor envexável. Disfrutade aquí de outros pequenos cartóns.

Esta es una de dragones, dedicado sobre todo a los romanistas y medievalistas que visitan este bloguesito, sobre todo a María, que imagino que le hará mucho gracia. Todo es obra de Alberto Montt, con un sentido del humor envidiable. Disfruten aquí de otros pequeños cartones.





sábado, julho 07, 2007

O avó bailón

Todos conhecemos persoas maiores de mais ou menos a mesma idade (entre eles, claro) e que, nom obstante, parece que se levem décadas de diferença. Quem nom tem pensado "parece que tivera 20 anos menos"? E claro, também todos escuitamos xa que a velhez nom tem que ver coa idade senom com como cada um se enfrenta ao passo da vida. Eu, sinceramente, coido que isto nom poderia ser mais certo. Conheço persoas muito maiores cuma vitalidade incrível (podo pensar em calquera das minhas duas avoas, ainda que a materna nom sexa tam maior) e moços com atitude de anciãs (eu mesmo nalgumas cousas, e os que me conheçam nom me deixaram mentir). Hoxe estava tranquilamente revisando o meu correio electrónico cando me atopei cuma notificaçom de youtube: o Sr. Cerezo agregara-me entre as suas suscripçóns. Sinceramente, é o meu primeiro subscritor e tívem muita curiosidade por ver quem era. Cal foi a minha surpresa cando me atopei co velho mais novo que vim nunca. Para mostra, aqui tedes um exemplo, ainda que há muitos vídeos que demonstram a sua vitalidade. A seguir o exemplo, rapaces.


Todos conocemos personas mayores de más o menos la misma edad (entre ellos, claro) y que, sin embargo, parece que se llevan décadas de diferencia. ¿Quién non ha pensado "parece que tuviera 20 años menos"? Y claro, también todos escuchamos ya que la vejez no tiene que ver con la edad sino con cómo cada uno se enfrenta al paso de la vida. Yo, sinceramente, creo que esto no podría ser más cierto. Conozco personas muy mayores cun una vitalidad increíble (puedo pensar en calquiera de mis dos abuelas, aunque la materna no sea tan mayor) y jovenes con atitud de ancianos (yo mismo en algunas cosas, y los que me conozcan no me dejarán mentir). Hoy estaba tranquilamente revisando mi correo electrónico cuando me encontré con una notificación de youtube: el Sr. Cerezo me había agregado entre sus suscripciones. Sinceramente, es mi primer subscritor y tuve mucha curiosidad por ver quién era. Cual fue mi sorpresa cuando me encontré con el viejo más joven que vi nunca. Para muestra, aquí tienen un ejemplo, aunque hay muchos videos que demuestran su vitalidad. A seguir el ejemplo, muchachos.