Mostrando postagens com marcador xente. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador xente. Mostrar todas as postagens

sábado, outubro 03, 2009

La impunidad del jugador de fútbol (cuento con moraleja)

"Imagina que trabajas en una compañía de Seguros y tienes un roce con el vendedor de otra empresa de la competencia. Ambos os disputáis el mismo cliente. La discusión va subiendo de tono hasta que uno de los dos derriba al otro de una zancadilla y lo patea en el suelo con saña. La víctima acaba en el hospital con graves lesiones. En este caso entra en funcionamiento el artículo 147 del Código Penal que prevé una pena de entre seis meses y tres años de prisión para el agresor, siempre y cuando la víctima necesite posteriormente tratamiento médico o quirúrgico."

domingo, janeiro 11, 2009

Se o ser humano voara


wingsuit base jumping from Ali on Vimeo.


Via Menéame.

terça-feira, junho 24, 2008

Feliz Santo Xoam




Dia de festa, cacharelas, sardinhas, chourizos e o que xurda por diante (alguma dúbida?).

Día de fiesta, hogueras, sardinas, chorizos y lo que surja frente a nosotros (¿alguna duda?).

domingo, maio 18, 2008

Festa da língua



Foto de GZnacion.com

Por uma vez que nos podemos sentirmos orgulhosos da Galiza e da sua xente, nom podia deixar de fazer um post sobre a festa da língua que foi a manifestaçom polo direito de vivirmos em galego convocada pola MESA pola normalizaçom lingüística e é que a coisa foi um rotundo éxito. Fala-se duma asisténcia de 25 mil persoas (pensade que em Compostela vivimos ao redor de 100 mil, um pouquinho mais, e no pais menos de tres milhóns, polo que a asisténcia foi importante) e sumade-lhe a iso que a xornada foi negra e chea de chóiva. Nembargante, o melhor de todo nom foi o número de asistentes, senom duas coisas das que quero falar.
Para empezar, a maioria forom moços ou mesmo crianzas. Com dizer-vos que as cartases da cabeza da marcha forom levadas por crianzas muito novinhas. Isto fala bem do futuro da língua galega e do interese da sociedade que vem medrando pola mesma. O segundo aspecto é que à manifa foi, literalmente, todo deus. Convocada por uma entidade de goberno e ilacionista, iso nom lhe quitou ánimos à xente mais ou menos radical co tema lingüístico. Vim xente que é castelanfalante de toda a vida, vim xente que se sentia muito incómoda com consignas como "por espanholis nunca pasaremos", vim colectivos culturais e vencelhados coa educaçom, vim agrupaçóns políticas de muitas cores (alí Galiza Nova berrando coma sempre), vim colectivos reintegracionistas e, dende logo, independentistas. Em fim, xente que o único que tem em común é o respecto polo galego fronte à intoleráncia da xente manipulada por Galicia bilingüe. E o melhor de todo, agora mesmo, muitas horas despois do remate da manifa, Compostela é ainda uma festa na rua: agora mesmo escoito música, xente berrando e coches co claxon. Será que andamos envalentonados despois da manifa. Em fim, nom vos sei.
Nova: 1, 2, 3, 4, 5.


Por una vez que nos podemos sentir orgullosos de Galiza y de su gente, no podía dejar de hacer un post sobre la fiesta de la lengua que fue la manifestación por el derecho de vivir en gallego convocada por la MESA por la normalización lingüística y es que la cosa fue un rotundo éxito. Háblase de una asistencia de 25 mil personas (piensen que en Compostela vivimos al rededor de 100 mil, un poco más, y en el país menos de tres millones, por lo que la asistencia fue importante) y sumen a eso que la jornada fue negra y llena de lluvia. Sin embargo, lo mejor de todo no fue el número de asistentes, sino dos cosas de las que quiero hablar.
Para empezar, la mayoría fueron jóvenes o incluso niños. Con decirles que los carteles de la cabeza de la marcha fueron llevados por niños muy pequeños. Esto habla bien del futuro de la lengua gallega y del interés de la sociedad que viene creciendo por la misma. El segundo aspecto es que a la manifestación fue, literalmente, todo mundo. Convocada por una entidad de gobierno e ilacionista, eso no le quitó ánimos a gente más o menos radical con el tema lingüístico. Vi gente que es castellanohablante de toda la vida, vi gente que se sentía muy incómoda con consignas como "por espanholis nunca pasaremos", vi colectivos culturales y relacionados con la educación, vi agrupaciones políticas de muchos colores (allí Galiza Nova gritando como siempre), vi colectivos reintegracionistas y, desde luego, independentistas. En fin, gente que lo único que tiene en común es el respeto por el gallego frente a la intolerancia de la gente manipulada por Galicia bilingüe. Y lo mejor de todo, ahora mismo, muchas horas después del fin de la manifestación, Compostela es todavía una fiesta en la calle: ahora mismo escucho música, gente gritando y coches con el claxon. Será que andamos envalentonados después de la manifestación. En fin, yo qué sé.
Noticias: 1, 2, 3, 4, 5.

domingo, setembro 23, 2007

Muere Marcel Marceau




Ainda lembro a impagável oportunidade que tívem há xa muitos anos de ver a este xenial mimo no Xardín Botánico em Xalapa. Coido que o melhor que podo dizer deste xénio é que eu tinha um medo irracional a toda persoa que tivera a cara pintada e, fronte ao grande Marceau fiquei completamente abraiado pola sua habilidade e esquecim por completo o meu medo. Marcha um xenio mais da arte do século XX. Malos tempos correm ao perder a tanta xente de tanto valor artístico. Muito obrigado por me sandar do meu medo, Maestro.





Aún recuerdo la impagable oportunidad que tuve hace ya muchos años de ver a este genial mimo en el Jardín Botánico en Xalapa. Creo que lo mejor que puedo decir de este genio es que yo tenía un miedo irracional a toda persona que tuviera la cara pintada y, frente al gran Marceau quedé completamente asombrado por su habilidad y olvidé por completo mi miedo. Se marcha un genio más del arte del siglo XX. Malos tiempos corren al perder a tanta gente de tanto valor artístico. Muchas gracias por curarme de mi miedo, Maestro.

quinta-feira, agosto 09, 2007

Medo, sentide medo




Há uma nova alarma social na rede polo recente descubrimento da verdadeira natureça do "Empleado de Murdoch", antes conhecido como José María Aznar (xa sabedes, ese senhor que se fazia chamar presidente e que tem muitos amigos tam agradáveis). Parece ser, segundo se pode ler em Disculpas Aceptadas, que em realidade é um robot programado para conquistar o mundo fazendo-se passar por político, esperto em economia, assessor de trasnacionais ou o que faga falha para conseguir os seus obxectivos. Teremos que organizar um fronte para o deter. Nom vos preocupedes, nom lhe será doado lograr os seus obxectivos.


Hay una nueva alarma social en la red poe el reciente descubrimiento de la verdadera naturaleza del "Empleado de Murdoch", antes conocido como José María Aznar (ya saben, ese señor que se hacía llamar presidente y que tiene muchos amigos tan agradables). Parece ser, según se puede leer en Disculpas Aceptadas, que en realidad es un robot programado para conquistar el mundo haciéndose pasar por político, experto en economía, asesor de trasnacionales o lo que haga falta para conseguir sus objetivos. Tendremos que organizar un frente para detenerlo. No se preocupen, no le será fácil lograr sus objetivos.

Saudade Comunista








Si, si, sei que o comunismo nom foi todo o positivo que algúms dim, mas depois de ver estas fotos, parecera que na URSS a xente nom deixava de sorrir e de passar-o em grande. Todo era divertido: ir à guerra, ao espaço, ser lenhador, trabalhar na manufatura, conquistar o polo mas, sobre todo, ir às exposiçóns culturais do Estado Onipotente que dava a benvida a todo artista incompreendido na sua terra. Que tempos aqueles... Sentide a saudade comunista (via English Russia).


Si, si, sé que el comunismo no fue todo lo positivo que algunos dicen, pero después de ver estas fotos, pareciera que en la URSS la gente no dejaba de sonreír y de pasarlo en grande. Todo era divertido: ir a la guerra, al espacio, ser leñador, trabajar en la manufactura, conquistar el polo pero, sobre todo, ir a las exposiciones culturales del Estado Omnipotente que daba la bienvenida a todo artista incomprendido en su tierra. Qué tiempos aquellos... Sientan la nostalgia comunista (vía English Russia).

terça-feira, julho 31, 2007

Adiós, Michelangelo Antonioni




Parece ser que a mala racha entre os grandes do cinema nom remata. Hoxe temos que lhe dizer adeus a outro dos grandes do cinema europeio. Michelangelo Antonioni morreu à idade de 94 anos na sua Roma querida. Este blogue, e todo o cinema a nivel mundial, nom pode fazer outra cousa que estender o luto ante este passamento. Tristeza, si, mas também agradecimento por tantas xóias. Obrigados pola tua obra.


Parece ser que la mala racha entre los grandes del cine no termina. Hoy tenemos que decirle adiós a otro de los grandes del cine europeo. Michelangelo Antonioni murió a la edad de 94 años en su Roma querida. Este blog, y todo el cine a nivel mundial, no puede hacer otra cosa que extender el luto ante este fallecimiento. Tristeza, sí, pero también agradecimiento por tantas joyas. Gracias por tu obra.

segunda-feira, julho 30, 2007

Fallece Ingmar Bergman




Hoxe este blogue está de luto. Morreu Ingmar Bergman, seguramente um dos melhores cineastas de todos os tempos. Descanse em paz.

Hoy este blog está de luto. Murió Ingmar Bergman, seguramente uno de los mejores cineastas de todos los tiempos. Descanse en paz.

sábado, julho 07, 2007

O avó bailón

Todos conhecemos persoas maiores de mais ou menos a mesma idade (entre eles, claro) e que, nom obstante, parece que se levem décadas de diferença. Quem nom tem pensado "parece que tivera 20 anos menos"? E claro, também todos escuitamos xa que a velhez nom tem que ver coa idade senom com como cada um se enfrenta ao passo da vida. Eu, sinceramente, coido que isto nom poderia ser mais certo. Conheço persoas muito maiores cuma vitalidade incrível (podo pensar em calquera das minhas duas avoas, ainda que a materna nom sexa tam maior) e moços com atitude de anciãs (eu mesmo nalgumas cousas, e os que me conheçam nom me deixaram mentir). Hoxe estava tranquilamente revisando o meu correio electrónico cando me atopei cuma notificaçom de youtube: o Sr. Cerezo agregara-me entre as suas suscripçóns. Sinceramente, é o meu primeiro subscritor e tívem muita curiosidade por ver quem era. Cal foi a minha surpresa cando me atopei co velho mais novo que vim nunca. Para mostra, aqui tedes um exemplo, ainda que há muitos vídeos que demonstram a sua vitalidade. A seguir o exemplo, rapaces.


Todos conocemos personas mayores de más o menos la misma edad (entre ellos, claro) y que, sin embargo, parece que se llevan décadas de diferencia. ¿Quién non ha pensado "parece que tuviera 20 años menos"? Y claro, también todos escuchamos ya que la vejez no tiene que ver con la edad sino con cómo cada uno se enfrenta al paso de la vida. Yo, sinceramente, creo que esto no podría ser más cierto. Conozco personas muy mayores cun una vitalidad increíble (puedo pensar en calquiera de mis dos abuelas, aunque la materna no sea tan mayor) y jovenes con atitud de ancianos (yo mismo en algunas cosas, y los que me conozcan no me dejarán mentir). Hoy estaba tranquilamente revisando mi correo electrónico cuando me encontré con una notificación de youtube: el Sr. Cerezo me había agregado entre sus suscripciones. Sinceramente, es mi primer subscritor y tuve mucha curiosidad por ver quién era. Cual fue mi sorpresa cuando me encontré con el viejo más joven que vi nunca. Para muestra, aquí tienen un ejemplo, aunque hay muchos videos que demuestran su vitalidad. A seguir el ejemplo, muchachos.

quinta-feira, maio 24, 2007

Una mañana cualquiera en DF

Y sí, así es la vida en la gran ciudad de México Distrito Federal. ¡¡Ah, qué tiempos aquéllos!! Me atrapa la nostalgia...

E si, así é a vida na grande cidade de México Distrito Federal. Ah, que tempos aqueles!! Atrapa-me a nostálxia...


terça-feira, julho 05, 2005

Capítulo I. Donde se trata de Roque y su latente genialidad


Cristina tiene un sobrino de apenas tres años. Toda su corta vida ha vivido en Cangas, una pequeña ciudad justo frente a Vigo. El ferry te deja en su puerto en apenas 20 minutos. Sin embargo, no hay mucho más que agregar acerca de Cangas (además de los exquisitos gofres y otros llamativos detalles, de los que hablaré después...) Es curioso cómo no se necesita estar en una gran ciudad para encontrarse con personas como Roque. Bueno, supongo que el hecho de ser hijo de un par de filólogos siempre ayuda. Ya saben, eso de la supremacía de la raza...
Roque está en parvulitos (delicioso latinismo gachupín contra nuestro germanismo “Kinder”. No sé cuál me fascina más) y ahí, un buen día, en clase vieron una serie de imágenes de algunas de las obras más importantes de Occidente. El resultado no se hizo esperar. Al llegar a casa le contó a su madre todo lo que había hecho en el día. Le habló de “Las señoritas de Avignón”, de “La piedad”, “La Gioconda” y otras tantas obras maestras de Occidente. Siempre hay que apoyar el desarrollo intelectual de los niños, dicen por ahí, así que, al ver el interés de Roque por tan maravillosas revelaciones, la madre recordó que Cristina le había traído de Barcelona un rompecabezas en 3D de varias obras de Picasso, “Las señoritas de Avignón” entre ellas. De inmediato se pusieron a buscar el nunca más adecuado juguete, pero misteriosamente no aparecía por ninguna parte. Cuando llegó el padre, Roque, lleno de ansiedad por el paradero de su juguete corrió a recibir al recién llegado preguntando una y otra vez «papá, papá, ¿dónde están “Las señoritas de Avignón”?», ante el desconcierto de su padre por tan inesperada preocupación de su hijo.
Sí, bueno, bien podría ser coincidencia, si nos ponemos exquisitos. Sin embargo, la cosa no quedó ahí. Evidentemente este episodio despertó la admiración de toda la familia, así que rápidamente las tías y los padres empezaron a mostrarles todas las obras artísticas que se les podían ocurrir. Entre estos cuadros, uno que le llamó mucho la atención fue “Las Meninas” de Velázquez (humildemente tengo que decir que se lo mostré yo), debido a la misteriosa ubicación de los reyes. «¿Dónde están los reyes?», preguntaba una y otra vez el extrañado niño. No, no debemos perder la esperanza. Aún puede salir republicano, o hasta nacionalista (galego, siempre galego), simplemente le llamó mucho la atención que los reyes estuvieran sólo en el reflejo del espejo. Tiene mucho sentido.
La madre de Roque tiene como fondo de escritorio en su computadora un cuadro de Boticelli, “El triunfo de la Primavera”. En otra de las sesiones de “culturización” del historiador del arte en ciernes, ojeaban un libro sobre Boticelli y Roque, raudo y veloz, identificó los trazos del italiano. En las páginas apareció una imagen, “El nacimiento de Venus”, y Roque dijo, con completa seguridad «es el que tiene mamá en el ordenador». “El triunfo de la Primavera” aparecería hasta después. Me perdonarán, pero esto es una exageración.
Claro que como cualquier genio tiene sus plantos y su carácter. Tengo el honor de decir que me regaló un cuadro original que hizo pensando en mí donde el rojo, uno de sus colores preferidos, predomina. Mientras juntos analizábamos la nueva obra, le preguntaba por los colores característicos del lienzo (en realidad se trata de un cartón, pero por ser fieles a la tradición...) y mencionó el rojo, a lo que yo, ingenuamente, repliqué «vermello, Roque» y el niño tuvo un arranque de furia durante el cual azotó la obra contra el piso, le saltó encima, le escupió para, finalmente, dármela. Qué tonto soy, el niño no ha caído en las garras del confuso bilingüismo gallego. Me estaba hablando en castellano, no había necesidad de sacar a colación palabras en gallego. Otro planto destacable fue una ocasión en la que decidió escupirme en el pantalón y a Cristina en la mano. Pero bueno, se le perdona siempre que siga por el camino de las artes...
Cabe agregar que, además, Roque tiene dotes de buen músico y se dedica a tocar un saxofón de juguete haciendo dúo con su pequeña hermana, Clara (de quien ya hablaré después), en el piano además de que corrige lingüísticamente a su padre (que, por cierto, se dedica a la traducción. Sin comentarios...) Y luego dicen que el interés en las Artes y las Humanidades se está perdiendo. Será cierto, pero siempre reconforta saber que aún quedan niños como Roque.