Mostrando postagens com marcador compostela. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador compostela. Mostrar todas as postagens

domingo, novembro 22, 2009

Yann Tiersen no es Amélie, gracias a dios

  Onte foi dia de concerto, o turno de Yann Tiersen, e nom decepcionou. Claro, suponho que dependeria do que se procurava. No meu caso, tinha bastante claro que Amélie foi há xa quinze anos, que se di pronto. Tiersen deve ter-o tamém muito claro xa que a sua proposta musical está muito mais preto de Mogwai, cando toca destilar enerxia, e atreveria-me a dizer que de Sigur Rós cando o intimismo quere aparecer -ainda que poucas vezes lhe derom espaço- que de aquela música de fantasia que o lançou à fama.
 Tiersen ganhou muito em seguridade, força, enerxia, textura e mesmo cando baixam os decibéis, o som é muito mais envolvente que o de aqueles dous soundtracks xa históricos (engado Good Bye Lenin!). O bretom move-se confiadamente pela escena, sabedor de que a sua música abonda pra demonstrar que evoluir é bom. Tamém axuda contar cuma banda segura, que dará o respaldo necessário sempre que faga falta, nom ser todo o tempo o centro da atençom tem que ser um grande alívio e os instrumentalistas que o acompanham merecem a nossa mirada detida.
  Claro, nom todo ia ir bem e, uma vez mais, o público foi pa-té-ti-co. Ademais da minha xente e da comida, o que mais boto de menos de México é a entrega da xente, que onte demonstrou uma vez mais que (case) nunca estará à altura num concerto. Malo tamém o som, algo que xa me dixeram de antemam, e mala a volta a casa, a pé, baixo uma dessas choivas típicas de Compostela.
  Ah, e case o esqueço, Matt Elliot, teloneiro e parte da agrupaçom de Tiersen, fixo-o muito bem, cum som caracterizado pelos ciclos, capas que se vam superponhendo uma sobre a outra, carregando cada vez mais a atmosfera até que parece que vai estoupar. Paga a pena nom quitar-lhe o olho de enriba.
  E pra aqueles nostálxicos de Amélie, dizer que a última cançom foi a única desse disco e, malas novas pra vós (e boas pra mim): Amélie conheceu a David Lynch, e mola.


  Ayer fue día de concierto, el turno de Yann Tiersen, y no decepcionó. Claro, supongo que dependería de lo que se buscaba. En mi caso, tenía bastante claro que Amélie fue hace ya quince años, que se dice pronto. Tiersen debe tenerlo también muy claro ya que su propuesta musical está mucho más cerca de Mogwai, cuando toca destilar energía, y me atrevería a decir que de Sigur Rós cuando el intimismo quiere aparecer -aunque pocas veces le dieron espacio- que de aquella música de fantasía que lo lanzó a la fama.
 Tiersen ganó mucho en seguridad, fuerza, energía, textura e incluso cuando bajan los decibeles, el sonido es mucho más envolvente que el de aquellos dos soundtracks ya históricos (añado Good Bye Lenin!). El bretón se mueve confiadamente por el escenario, sabedor de que su música es suficiente para demostrar que evolucionar es bueno. También ayuda contar con una banda segura, que dará el respaldo necesario siempre que haga falta, no ser todo el tiempo el centro de la atención tiene que ser un gran alivio y los instrumentalistas que lo acompañan merecen nuestra mirada detenida.
  Claro, no todo iba a ir bien y, una vez más, el público fue pa-té-ti-co. Además de mi gente y de la comida, lo que más echo de menos de México es la entrega de la gente, que ayer demostró una vez más que (casi) nunca estará a la altura en un concierto. Malo también el sonido, algo que ya me habían dicho de antemano, y mala la vuelta a casa, a pie, bajo una de esas lluvias típicas de Compostela.
  Ah, y casi lo olvido, Matt Elliot, telonero y parte de la agrupación de Tiersen, lo hizo muy bien, con un sonido caracterizado por los ciclos, capas que se van superponiendo una sobre la otra, cargando cada vez más la atmosfera hasta que parece que va a estallar. Vale la pena no quitarle la vista de arriba.
  Y para aquellos nostálgicos de Amélie, decir que la última canción fue la única de ese disco y, malas noticias para ustedes (y buenas para mí): Amélie conoció a David Lynch, y rifa.


sábado, julho 25, 2009

Reflessóns do dia da Pátria

Um companheiro da minha etapa de trabalho na USC (rematada há apenas umas semanas) dizia que por el melhor termos um patrom explotador galego que um Estado plural espanhol de esquerdas. Penso que o seus fundamentos eram mais pragmáticos que ideolóxicos xa que argumentava que atualmente é muito mais provável o primeiro có segundo (nom falava do "mais desexável").
Hoxe, dia da Pátria galega, vim e sentim cousas na manifa que me fixerom pensar que o nacionalismo que propom o BNG e boa parte das suas bases aceptam defende isso. Pra mim uma Quintana (parcialmente) chea que aplaude muito mais à delegaçom do PNV cá de Nafarroa Bai ou Aralar manifesta a auséncia dum partido nacionalista de direitas, com obxectivos eminentemente econômicos, que se poida entender à perfeçom co dito PNV e com CiU. A minha inxénua mente di-me que muitos votantes 'galeguistas' do PP apoiariam um partido así, o que levaria à direita espanholista ao lugar que lhe corresponde numa naçom histórica como é Galiza. E, chegado esse suposto, por fim muita xente poderia votar a uma agrupaçom política nacionalista, socialista e de esquerdas e nom votariam ao BNG porque nom há nada melhor. Mas claro, esses som muitos supostos e nom sei se chegaremos a ver isso.
Em todo caso, as minhas reflessóns neste dia da Pátria poderiam-se resumir numa ideia xeral: na Galiza nom é só a língua a que nom está normalizada; a vida (pelo menos a política) tamém nom está normalizada. Se nom, que me expliquem por que o BNG está necessitado de apoio social (foi a petiçom na que mais énfase puxo Guillerme Vázquez), por que este ano se escuitarom mais gritos de "BNG" (sobre todo pra calar algums de "independência") e menos de "Galiza ceibe" ou por que a manifa do 25 de xulho nom se normaliza finalmente e os "indepes" vam coa alternativa. Mas nom, o BNG recebe votos independentistas incômodos e co voto nom se xoga, que implica poder.
Cal é o proxecto político do novo BNG? Os apoios de que sectores sociais pide a nova dirixéncia? Que capital político lhe queda pra exixir as suas demandas se cada nova eleçom leva à perda de mais votantes? É provável que haxa nacionalismos diversos na Galiza, pelo menos numa naçom normalizada deveria ser así, mas só haverá um BNG, que tem que ser reinventado e repensado. Mentres, seguiremos esperando.


sexta-feira, junho 05, 2009

Wilco em Compostela. Confirmando sospeitas

Foto via a Wikipedia.




Falar do concerto da segunda-feira a xa ums dias de distancia fai-me ver as cousas com mais claridade. Ao tratar-se dum grupo coma Wilco, admirado e reconhecido nom só pelos seus seareiros, senom tamém pela crítica, entendo que haxa xente que nom goste muito da entronizaçom desta banda, sobre todo cando xa parece invatível no seu posto coma grupo de rock (rock de raices, pois) da década. Despois de todo, em gostos rompem-se xéneros, nom é? Así que o que pretendo nom é outra cousa mais que falar da minha experiência persoal, a dum seareiro de Wilco, sem médias tintas.
Sabedes bem que o público galego me parece duma frialdade astronômica e xa ums cantos concertos nestas terras me derom a raçom (coas contadas excepçóns de CocoRosie, Rufus Wainwright ou Micah P. Hinson), así que pra mim foi uma sorpresa enorme ver a resposta dum nom completamente cheo Paço de Congressos, bem entregado, malia o demasiado que tardou Jeff Tweedy em “permitir” aos assistentes levantar-nos dos nossos assentos.
Musicalmente, o grupo foi intachável e demonstrarom uma vez mais que som ums profissionais da música ao que axudou tamém a excelente acústica do Paço, ainda que as cadeiras sobraram. Tweedy evidenciou tamém o seu sentido do humor e a sua retranca surenha, metendo-se com todo deus, ainda que sempre agradecido pela calor e os piropos do público (“apista” foi o mais celebrado, algo que só entenderedes os que estivestes alí).
Persoalmente, foi um desses concertos que quedam na retina e nos oidos por muito tempo, pelo musical, pelo muito que puidem berrar (e boa falta que me fazia), pela atitude do público e mais dos artistas (ter o respeito de dar um concerto que pelo menos chegue às duas horas parecera um grande sacrifício atualmente), pelo que passou antes do concerto (incluído um encontro com Pat Sansone: sinxelo e baixinho, case incrível o que medra na escena), durante (Mikael Jorgensen cuma coroa de luces vermelhas foi o punto friqui da noite) e depois, ainda que uma rolda de birras nom teriam estado de mais.
Passei, ademais, um concerto sem câmara, case sem móvel (bateria moribunda), ainda que deu o xusto como pra capturar um intento de setlist que tedes aquí e co que fixem uma lista de reproduçom no Spotify, a quem lhe interesse e tenha xa acceso a este programa.
Em resumo, pois, que os € 28 melhor invertidos em muitíssimo tempo.

Wilco em Compostela (1 de xunho de 2009).


1. Wilco (The Song) (21:20)
2. I Am Trying to Break your Heart
3. ???
4. Shot in the Arm
5. Side with the Seeds
6. Handshake Durgs !!!
7. ???
8. You Are my Face
9. ???
10. Jesus, etc.
11. Impossible Germany !!!
12. The late Greats !!!
13. You never Know
14. Hate it here
15. Walken
16. ???
17. Hummingbird
Pausa (22:40)
18. Misunderstood !!!
19. Poor Places
20. Spiders (Kidsmoke) !!!
Pausa (23:05)
21. Happy now
22. ??? !!!
23. ??? !!! (23:25)

Entre as cançóns que nom apuntei sei que estiverom estas:
War on War
Heavy Metal Drummer
Shake it Off
At least that’s what You Said

A orde proposta na lista de reproduçom pra estas últimas nom tem valor em absoluto e lembrade que o novo disco ainda nom saiu à venda, co cal essas cançóns faltam, evidentemente. Se alguem se anima a completar a lista, bem-vindo sexa.



Actualizaçom: Ascárida tem muito melhor memória ca mim. Xa actualizarei a lista de reproducom, que ademais venhem de pór o novo disco no Spotify.

sábado, fevereiro 14, 2009

Folerpa contra as espirais

Folerpa tem muitos inimigos na casa e antonte atopou um novo, ainda que parece que, esta vez, saiu vitoriosa.

Folerpa tiene muchos enemigos en la casa y antier encontró uno nuevo, aunque parece que, esta vez, salió victoriosa.


sábado, janeiro 17, 2009

Manhá, manifa




Via Brétemas.

sábado, janeiro 10, 2009

Neva em Compostela

  Havia dous anos que nom nevava em Compostela e em catro e médio que levo aquí é só a terceira vez que me toca ver-o (falo desta cidade, que em Berlín ou Itália nom é cousa tam rara).




  E si, sei que nom e muita cousa esta nevada, mas nom deixa de ser fermoso ver à cidade cuberta de branco, ainda que só sexa por poucas horas.




  E xa que ia (e vai) tanto frio, agradeço que pelo menos Compostela e os redores se vistam de branco neste inverno no que, por certo, o frio se estende masivamente por toda Europa.







  E, por último, fotos de há dous anos, daquela foi de noite, co cal a saida baixo as folerpas foi muito mais sacrificada co frio que ia. E de todos os xeitos, a zona velha estava chea. O que fai a neve.




Catedral




Obradoiro




Praterias

domingo, dezembro 14, 2008

A fin das filoloxias

"[...] La intención de la Facultad de Filología de la Universidad de Santiago es "mantener la oferta actual de estudios, aunque agrupando algunos de ellos bajo el paraguas de una titulación común", explica su decano, Ernesto Xosé González Seoane. El paraguas se llamará Lenguas y Literaturas Modernas e incluirá las filologías de lenguas extranjeras con menos demanda y la de románicas, como un itinerario de especialidad. "Es un poco absurdo, pero la otra alternativa era que la carrera desapareciera". "Todavía hay quien cree que lo que hacemos no es formativo", se queja Mercedes Brea, catedrática de Filología Románica en la USC. [...]"

Continuar lendo (via El País).

domingo, julho 27, 2008

Caetano Veloso





Seguramente uno de los mejores modos de pasar un anochecer en Compostela es acompañado de Caetano Veloso, maestro de la voz brasileira y uno de los mayores cultivadores de la tradición musical en lengua portuguesa. La sencillez de su persona y la cercanía al público conquistó rápidamente a los muchos asistentes a la Quintana que el lunes anterior se reunieron en uno de los conciertos que dio comienzo a los festejos por el Día de la Patria, celebrado el viernes pasado.
Sólo hora y media fue muy poco para saborear la riqueza de las canciones del bahiano, pero incluso así la humanidad y la gracia de Caetano queda en evidencia tras la primera nota que sale de su garganta.
En resumen, modo ideal de cerrar la temporada de conciertos en Compostela (que para mí el año termina en julio, no en diciembre), siendo este el primer año en estas tierras que no voy a un festival grande como el FIB o el Summercase (1 y 2). Con Rufus, CocoRosie, Micah y Caetano quedo mucho más que satisfecho.

Noticia en El País, vía Chuza!

Caetano Veloso





Seguramente um dos melhores xeitos de pasar um luscofusco em Compostela é acompanhado de Caetano Veloso, mestre da voz brasileira e um dos maiores cultivadores da tradiçom musical em língua portuguesa. A sinxeleza da sua persoa e o achegamento ao público conquistou axinha aos muitos asistentes à Quintana que a segunda feira anterior se reunirom num dos concertos que deu comezo aos festexos polo Dia da Patria, celebrado a sexta feira pasada.
Só hora e média foi muito pouco pra saborear a riqueza das cançóns do baiano, mas ainda así a humanidade e a graça de Caetano queda em evidencia tras a primeira nota que sae da sua gorxa.
Em resumo, xeito ideal de fechar a tempada de concertos em Compostela (que pra min o ano remata em xulho, nom em dezembro), sendo este o primeiro ano nestas terras que nom vou a um festival grande como o FIB ou o Summercase (1 e 2). Com Rufus, CocoRosie, Micah e Caetano quedo muito mais que satisfeito.

Nova en El País, vía Chuza!

terça-feira, junho 24, 2008

Feliz Santo Xoam




Dia de festa, cacharelas, sardinhas, chourizos e o que xurda por diante (alguma dúbida?).

Día de fiesta, hogueras, sardinas, chorizos y lo que surja frente a nosotros (¿alguna duda?).

sexta-feira, setembro 07, 2007

Outra sobre o governo de "esquerda" e a realidade

O lóxico seria que um governo que se chama de esquerda se preocupara pola cultura e a educaçom, mas neste pais tam ráncio esse tipo de princípios nom valem e a verdade é que a cultura tem um inimigo case tam forte nos socialistas que no governo da extrema direita. A Sala Capitol, o melhor centro de concertos do noroeste peninsular, anuncia que fechará as suas portas, por que vai ser, por problemas co governo de Compostela como foi no caso da Sala Yago e a Sala Galán. Alguma mais?


Lo lógico sería que un gobierno que se llama de izquierda se preocupara por la cultura y la educación, pero en este pais tan rancio ese tipo de principios no valen y la verdad es que la cultura tiene un enemigo casi tan fuerte en los socialistas que en el gobierno de la extrema derecha. La Sala Capitol, el mejor centro de conciertos del noroeste peninsular, anuncia que cerrará sus puertas, por qué va a ser, por problemas con el gobierno de Compostela como fue en el caso de la Sala Yago y la Sala Galán. ¿Alguna más?

sábado, maio 12, 2007

Capítulo 14: De como nom nos cansamos de beber da fonte do Sur

Há cousas muito incompreensíveis nesta cidade. Por exemplo, nunca entenderei por que há um mes -Novembro- petado de bo cinema -Cineuropa, gram oásis cultural da sétima arte- e o resto do ano nom se pode ir a praticamente a ningures a ver um bo filme. Suponho que nom é algo que só pase em Compostela. Lembro que em Xalapa há um gram problema cando chega o mes de Xunho: ao mesmo tempo atopamos festivais de cinema (muito bos), o “Mes de la Música” da Orquestra Sinfónica de Xalapa, festivais de música afrocaribenha e, o peor de todo, temporada de exames. Agora que o penso, coido que a situaçom em Compostela é uma maravilha comparada co que passa em Xalapa (segue a passar isto?). Nom obstante, agora está a haver uma temporada así em Santiago. Só cuma semana de separaçom, houvo dous concertos xeniais nesta capital e, mirando cara ao futuro, nom haverá outro em muito tempo (isto nom é completamente certo porque a inícios de Xunho vem Dominique A, mas nom poderei ir porque nom estarei na cidade). De pronto tívem uma espécie de sobredose musical e agora, claro, preciso de mais e mais, mas xa nom podo atopar a minha dose.
7 dias depois de Camera Obscura, a Sala Capitol siguiou coa sua política de traer bos artistas, sem importar demasiado encher o recinto. O sábado a sala estivo mais valéira do normal, algo que nom se pode explicar pola calidade musical que houvo no escenârio. Howe Gelb e companhia achegarom, por terceira vez dende que estou aquí, o profundo sur a Compostela. Sem embargo, esta vez descobrimos outra faceta desa xigante xeografia e é que nom só atopamos country e rock desgarrador (que si, estivo alí uma vez mais), senom que agora também houvo blues, soul e, sobre todo, gospel. O do sábado foi uma mestura perfeita e global de todos os ingredientes que se escondem nese gram sur gringo (quizais o único que se botou em falta foi o jazz e os ritmos afrocaribenhos do Mississipi) e o resultado foi indescritível. Só mediante comparaçóns forçadas podo intentar fazer-vos uma idea do que passou alí: foi como se Leonard Cohen (ainda que sem essa poesia inerente que implica o canadiano) deixara tanta tristeza, tomara uma dose de LSD e decidira colher como companheiros de viaxe um coro gospel. Como podedes imaxinar, o resultado é muito extrano mas, raramente, a mistura é ideal e Howe Gelb uma maravilha, sobre todo ao vivo. De todos os xeitos, como bem sabedes às veces a boa música nom é a bondo, mas esse nom é um problema para este grupo coas raízes bem cravadas na tradiçom africana co filtro gringo xa que o vocalista logrou animar uma audiência escassa ata levar-a a uma verdadeira festa à que se uniou sem miramentos baixando do escenârio e correndo entre o público escondendo-se das luzes que o seguiam incansáveis. Cando parecia que o grupo estava canso e nom seguiria dando bises, xurdeu uma botelha e cum chupinho a banda recobrou o ânimo e a festa seguiu por média hora mais ata case chegar às duas.
Sem dúvida confirma-se o bo momento musical do sur dos Estados Unidos xunto coa escena canadiana (ainda que doa admitir que algumas velhas glórias xa nom tenham o empuxe que tinham antes: agora mesmo estou a escuitar Belle & Sebastian num concerto que podedes descargar legalmente aquí e é evidente que nom perdem co tempo). Xa empeça a semelhar um lugar comum, mas Compostela nom se cansa de lhe dar a benvida ao sur gringo e, ademais, eu nom me canso também nom de desfrutar estas oportunidades e se alguém ainda crê que o country só é um grupo de cowboys ignorantes tocando o banjo e bebendo ata ficar cegos, xa lhe pode botar uma olhada a Howe Gelb, digno herdeiro da memória dos Estados Unidos.


Capítulo 14: De cómo no nos cansamos de beber de la fuente del Sur

Hay cosas muy incomprensibles en esta ciudad. Por ejemplo, nunca entenderé por qué hay un mes -noviembre- lleno de buen cine -Cineuropa, gran oasis cultural del séptimo arte- y el resto del año no se puede ir a prácticamente ningún lugar a ver una buena película. Supongo que no es algo que sólo pase en Compostela. Recuerdo que en Xalapa hay un gran problema cuando llega el mes de junio: al mismo tiempo encontramos festivales de cine (muy buenos), el “Mes de la Música” de la Orquesta Sinfónica de Xalapa, festivales de música afrocaribeña y, lo peor de todo, temporada de exámenes. Ahora que lo pienso, creo que la situación en Compostela es una maravilla comparada con lo que pasa en Xalapa (¿sigue pasando esto?). No obstante, ahora está habiendo una temporada así en Santiago. Sólo con una semana de separación, hubo dos conciertos geniales en esta capital y, viendo hacia el futuro, no habrá otro en mucho tiempo (esto no es completamente cierto porque a comienzos de junio viene Dominique A, pero no podré ir porque no estaré en la ciudad). De pronto tuve una especie de sobredosis musical y ahora, claro, necesito más y más, pero ya no puedo encontrar mi dosis.
7 días después de Camera Obscura, la Sala Capitol siguió con su política de traer buenos artistas, sin importar demasiado llenar el recinto. El sábado la sala estuvo más vacía de lo normal, algo que no se puede explicar por la calidad musical que hubo en el escenario. Howe Gelb y compañía acercaron, por tercera vez desde que estoy aquí, el profundo sur a Compostela. Sin embargo, esta vez descubrimos otra faceta de esa gigante geografía y es que no sólo encontramos country y rock desgarrador (que sí, estuvo ahí una vez más), sino que ahora también hubo blues, soul y, sobre todo, gospel. Lo del sábado fue una mezcla perfecta y global de todos los ingredientes que se esconden en ese gran sur gringo (quizás lo único que se extrañó fue el jazz y los ritmos afrocaribeños del Mississipi) y el resultado fue indescriptible. Sólo mediante comparaciones forzadas puedo intentar que se hagan una idea de lo que pasó ahí: fue como si Leonard Cohen (aunque sin esa poesía inherente que implica el canadiense) dejara tanta tristeza, tomara una dosis de LSD y decidiera tomar como compañeros de viaje a un coro gospel. Como se pueden imaginar, el resultado es muy extraño pero, extrañamente, la mezcla es ideal y Howe Gelb una maravilla, sobre todo en vivo. De todos modos, como bien saben a veces la buena música no es suficiente, pero ese no es un problema para este grupo con las raíces bien clavadas en la tradición africana con el filtro gringo ya que el vocalista logró animar a una audiencia escasa hasta llevarla a una verdadera fiesta a la que se unió sin miramientos bajando del escenario y corriendo entre el público escondiéndose de las luces que lo seguían incansables. Cuando parecía que el grupo estaba cansado y que no volvería a salir a escena, surgió una botella y con un caballito la banda recobró el ánimo y la fiesta siguió por media hora más hasta casi llegar a las dos.
Sin duda se confirma el buen momento musical del sur de los Estados Unidos junto con la escena canadiense (aunque duela admitir que algunas viejas glorias ya no tengan el empuje que tenían antes: ahora mismo estoy escuchando Belle & Sebastian en un concierto que pueden descargar legalmente aquí y es evidente que no pierden con el tiempo). Ya empieza a parecer un lugar común, pero Compostela no se cansa de darle la bienvenida al sur gringo y, además, yo no me canso tampoco de disfrutar estas oportunidades y si alguien todavía cree que el country sólo es un grupo de cowboys ignorantes tocando el banjo y bebiendo hasta quedarse ciegos, ya le puede echar una ojeada a Howe Gelb, digno heredero de la memoria de los Estados Unidos.


domingo, abril 29, 2007

Capítulo XIII: De como Camera Obscura nom é um conxunto de música clássica




Há ums anos de Escócia xurderom muitos músicos numa xeraçom máxica que agora empeça ver parte do seu final coa desapariçom de Arab Strap. De todos os xeitos, Belle & Sebastian e Mogwai ainda tenhem corda para dar de que falar durante um bo anaco. Esta época dourada do pop escocês deixou a sua pegada numa série de grupos que xurderom tempo depois e que beberom directamente destes mentores. Um dos exemplos mais evidentes é Camera Obscura, grupo que ainda nom se pode quitar de enrriba completamente a contínua comparaçom com Belle & Sebastian, os seus principais valedores e titores, sobre todo na orixe do grupo. Murdoch foi produtor para eles e parelha de Tracyanne Campbell xa há muitos anos. Nom seria ata o seu último álbum, Let’s Get Out Of This Country, que finalmente se lograrom quitar de enrriba a eterna comparaçom cos seus mentores cum disco cheo de momentos dourados e tristes que atoparom, sobre todo pola voz de Campbell, uma marca persoal.
Uma das maravilhas de viver nesta cidade, tam afastada da escena de Glasgow como da do profundo sur, é poder desfrutar de pequenos momentos de glória como o que chegou a esta velha Compostela onte à noite. Camera Obscura subirom ao escenârio e demonstrarom que se pode tocar bo pop sem recorrer a nada mais alá dos recursos clássicos de toda a vida: uma guitarra, grandes músicos, boas letras e uma voz que faga que te esqueças de todo o demais. Escoitando os discos de Camera Obscura, poderíamos esperar um concerto doce, mas com garra; agarimável, mas forte, listo a te partir o coraçom. Nembargante, algo nom funcionou como deveria e o grupo soou duvidoso, correcto mas sem ese algo especial que o afasta do chan e fai a noite inesquecível. A conclussom: pareciam muito nervosos. A vocalista esqueceu as letras das suas cançóns, o baixista parecia estar escondido detrás dum altavoz... Havia uma incomodidade palpável no ambiente. Mas a culpa nom foi deles, senom dos organizadores que escolherom o Teatro Principal para um pop bailável e alegre, ainda cando as letras fam brotar as bágoas. Um vai ao Teatro Principal a ver Cineuropa, nom a um concerto de pop no sentido mais clássico da palavra. Será que os organizadores acaso pensarom que se tratava dum conxunto de música clássica. Iso de “Camera” pode ocasionar confussóns... Tanto o público como o grupo estava incómodo com tanta cadeira e tam pouca pista de baile. Tracyanne Campbell xa dixo dende o mesmo comenzo que a quem lhe petara podia bailar o que quisera, mas nom é doado vencer o sangue morno dos galegos e ninguém foi quem de empeçar. Ainda así, os escoceses forom ganhando-se ao público e cando chegou a hora dos bises (muito pronto, despois de só uma hora ou dez cançóns) o respeitável bateu palmas durante um bo anaco quentando o ambiente e convertendo os últimos 20 minutos -duas cançóns mais- nos melhores, com diferencia, duma noite agridoce (todo empeçou mal cando a bateria da minha câmara rematou despois de 10 minutos de concerto; mais amargo ainda: uma hora e vinte minutos sabe a tam pouco...)
E rematei na minha casa muito antes do que imaxinara, com ânimo de mais no corpo e à espera -desexando- que um completo desconhecido que sentou ao meu carom me mande as fotos que sacou no concerto ao meu mail. El tivo mais sorte coa bateria da câmara.

Capítulo XIII: De como Camera Obscura no es un conjunto de música clásica


Hace unos años de Escocia surgieron muchos músicos en una generación mágica que ahora empieza a ver parte de su final con la desaparición de Arab Strap. De todos modos, Belle & Sebastian y Mogwai todavía tienen cuerda para dar de qué hablar durante un buen rato. Esta época dorada del pop escocés dejó su huella en una serie de grupos que surgieron tiempo después y que bebieron directamente de estos mentores. Uno de los ejemplos más evidentes es Camera Obscura, grupo que todavía no se puede quitar de encima completamente la continua comparación con Belle & Sebastian, sus principales valedores y tutores, sobre todo en el origen del grupo. Murdoch fue productor para ellos y pareja de Tracyanne Campbell ya hace muchos años. No sería hasta su último álbum, Let’s Get Out Of This Country, que finalmente se lograron quitar de encima la eterna comparación con sus mentores con un disco lleno de momentos dorados y tristes que encontraron, sobre todo por la voz de Campbell, una marca personal.
Una de las maravillas de vivir en esta ciudad, tan alejada de la escena de Glasgow como de la del profundo Sur, es poder disfrutar de pequeños momentos de gloria como el que llegó a esta vieja Compostela ayer por la noche. Camera Obscura subieron al escenario y demostraron que se puede tocar buen pop sin recurrir a nada más allá de los recursos clásicos de toda la vida: una guitarra, grandes músicos, buenas letras y una voz que haga que te olvides de todo lo demás. Escuchando los discos de Camera Obscura, podríamos esperar un concierto dulce, perro con garra; apapachable, pero fuerte, listo a partirte el corazón. Sin embargo, algo no funcionó como debería y el grupo sonó dudoso, correcto pero sin ese algo especial que lo aleja del suelo y hace la noche inolvidable. La conclusión: parecían muy nerviosos. La vocalista olvidaba las letras de sus canciones, el bajista parecía estar escondido detrás de una bocina... Había una incomodidad palpable en el ambiente. Pero la culpa no fue de ellos, sino de los organizadores que escogieron el Teatro Principal para un pop bailable y alegre, incluso cuando las letras hacen brotar las lágrimas. Uno va al Teatro Principal a ver Cineuropa, no a un concierto de pop en el sentido más clásico de la palabra. Será que los organizadores acaso pensaron que se trataba de un conjunto de música clásica. Eso de “Camera” puede ocasionar confusiones... Tanto el público como el grupo estaba incómodo con tanta silla y tan poca pista de baile. Tracyanne Campbell ya dijo desde el mismo inicio que quien quisiera podía bailar lo que se le antojara, pero no es fácil vencer a la sangre tibia de los gallegos y nadie se animó a empezar. Incluso así, los escoceses fueron ganándose al público y cando llegó la hora de regresar al escenario (muy pronto, después de sólo una hora o diez canciones) el respetable aplaudió durante un buen rato calentando el ambiente y convirtiendo los últimos 20 minutos -dos canciones más- en los mejores, con diferencia, de una noche agridulce (todo empezó mal cuando la batería de mi cámara se terminó después de 10 minutos de concierto; todavía más amargo: una hora y veinte minutos sabe a tan poco...)
Y terminé en mi casa mucho antes de lo que imaginara, con ganas de más en el cuerpo y a la espera -deseando- de que un completo desconocido que se sentó a mi lado me mande las fotos que sacó en el concierto a mi mail. El tuvo más suerte con la batería de la cámara.

sexta-feira, abril 27, 2007

Terra Viva e Vida Digna para tod@s

Contra o ladrilho.

domingo, fevereiro 18, 2007

Capítulo XII. De como o Profundo Sur pode dar uma segunda oportunidade. Uma noite com Will Johnson e Micah P. Hinson



Há noites que preferiríamos que nom remataram. Uma delas foi há xa tempo cando todo o bo do profundo sur estado-unidense fixo-se presente em Compostela. Nom é doado que se nos permita realizar viaxes desse tipo nestas rexións, así que tivemos que esperar um bo anaco ata ter outra oportunidade semelhante. Cando soube que Micah P. Hinson e Will Johnson iam tocar em Compostela (e que só tinha que pagar € 5 polo desfrute) pensei que, quizais, esta Galiza nom está completamente no fim do mundo, como se poderia pensar polos médios de transporte, por exemplo. Esses concertos demonstrarom que despois de todo, nom estamos tam esquecidos da man de Deus.

Seguramente parte do encanto dessa noite foi o feito de estar numa minúscula sala onde nom cabiam mais de 200 persoas e onde uma das “estrelas” (Will Johnson) subia ao escenario pola parte de adiante. A noite cos homes de Texas empeçou co veterano e prolífico (coma mostra pense-se em South San Gabriel, Centro-Matic e el mesmo) Johnson inspirado, solitário e valente falando co público como se duma noite na sua sala de estar se tratara. Entre cançom e cançom deixava ver a sua persoalidade discreta e desenfadada comentando o frio que ia ou preguntando polos grafitis da cidade. Mas de todos os xeitos, como Johnson se ganhou ao respeitável foi com cançóns persoais e reconfortantes, sorteando sem problemas o feito de estar só coa sua guitarra e resolvendo à perfeçom o seu repertório (persoal e também dos seus grupos). A xoia da noite: “Fell Too Young To Die” de South San Gabriel. O reprochável: que só tocara ums 40 minutos deixando com ganas de mais e cum sabor de boca ideal para o que estava por vir.
Micah P. Hinson saiu ao escenario a arranxar os últimos detalhes coma se dum técnico se tratara. Cando parte do público decatou-se de que era el, aplaudiu e Micah nom fixo mais que voltear e saudar para seguir co seu. Humildade dum home que teria todo para ser soberbio: aos 25 anos xa tem um cancioneiro cheo de maravilhas e cuma voz e letras que parecem ter a experiencia duma vida rica em sofrimentos e delicias. Parece um home do que se pode aprender todo. E mostrou a sua madureza nom só coas suas cançóns senom também coa sua interpretaçom chea de força e demonstrando que cando se tem o que há que ter nom fai falha nada agás uma guitarra, um acompanhante que faga de home orquestra (bateria, banjo, baixo...) e a participaçom de Will Johnson na bateria ou na guitarra para dar mais força cando a cançom esixe entrega total.


Para quem xa conhece a obra de Micah, as únicas surpresas som que poida dar ainda mais força às suas cançóns num concerto e que a sua humildade sexa sincera e total. Mas para aquel que nom é quem de conhecer “And The Gospel Of Progress” ou “And The Opera Circuit”, a surpresa será maiúscula e seguramente o gosto maior ao atopar cançóns tam certeiras e precisas no que se refere a dizer as coisas como devem ser ditas. Micah atopa as palavras alí onde fam falha e nom precisa demonstrar a ninguém que cré no que fai. Está a fazer o que quere e nota-se que o desfruta, sobre todo acompanhado por amigos como nessa fria noite do xaneiro compostelá, cando el e Will Johnson derom uma leçom de como se reinterpreta o country no século XXI sem reparos e sem dúvidas. Leituras xustas e sabias dum maestro nessa arte e dum alumno aventaxado que pronto fará escola, sem dúvida.

Capítulo XII. De como el Profundo Sur puede dar una segunda oportunidad. Una noche con Will Johnson y Micah P. Hinson

Hay noches que preferiríamos que no terminaran. Una de ellas fue hace ya tiempo cuando todo lo bueno del profundo sur estadounidense se hizo presente en Compostela. No es fácil que se nos permita realizar viajes de ese tipo en estas regiones, así que tuvimos que esperar una buena temporada hasta tener otra oportunidad semejante. Cuando supe que Micah P. Hinson y Will Johnson iban a tocar en Compostela (y que sólo tendría que pagar € 5 por disfrutarlo) pensé que, quizás, esta Galiza no está completamente en el fin del mundo, como se podría pensar por los medios de transporte, por ejemplo. Esos conciertos demostraron que después de todo, no estamos tan olvidados de la mano de Dios.

Seguramente parte del encanto de esa noche fue el hecho de estar en una minúscula sala donde no cabía más de 200 personas y donde una de las “estrellas” (Will Johnson) subía al escenario por la parte de adelante. La noche con los hombres de Texas empezó con el veterano y prolífico (como muestra piénsese en South San Gabriel, Centro-Matic y el mismo) Johnson inspirado, solitario y valiente hablando con el público como si de una noche en su sala se tratara. Entre canción e canción dejaba ver su personalidad discreta y desenfadada comentando el frío que hacía o preguntando por los grafitis de la ciudad. Pero de todos modos, como Johnson se ganó al respetable fue con canciones personales y reconfortantes, sorteando sin problemas el hecho de estar sólo con su guitarra y resolviendo a la perfección su repertorio (personal y también de sus grupos). La joya de la noche: I “Fell Too Young To Die” de South San Gabriel. Lo reprochable: que sólo tocara unos 40 minutos dejando con ganas de más y con un sabor de boca ideal para lo que estaba por venir.
Micah P. Hinson salió al escenario a arreglar los últimos detalles como si de un técnico se tratara. Cando parte del público se dio cuenta de que era él, aplaudió y Micah no hizo más que voltear y saludar para seguir con lo suyo. Humildad de un hombre que tendría todo para ser soberbio: a los 25 años ya tiene un cancionero lleno de maravillas y con una voz y letras que parecen tener la experiencia de una vida rica en sufrimientos y delicias. Parece un hombre del que se puede aprender todo. Y mostró su madurez no sólo con sus canciones sino también con su interpretación llena de fuerza y demostrando que cuando se tiene lo que hay que tener no hace falta nada excepto una guitarra, un acompañante que haga de hombre orquestra (batería, banjo, bajo...) y la participación de Will Johnson en la batería o en la guitarra para dar más fuerza cuando la canción exige entrega total.
Para quien ya conoce la obra de Micah, las únicas sorpresas son que pueda dar incluso más fuerza a sus canciones en un concierto y que su humildad sea sincera y total. Pero para aquel que no conoce “And The Gospel Of Progress” o “And The Opera Circuit”, la sorpresa será mayúscula y seguramente el gusto mayor al encontrar canciones tan certeras y precisas en lo que se refiere a decir las cosas como deben ser dichas. Micah encuentra las palabras allí donde hacen falta y no necesita demostrar a nadie que cree en lo que hace. Está haciendo lo que quiere y se nota que lo disfruta, sobre todo acompañado por amigos como en esa fría noche del enero compostelano, cuando él y Will Johnson dieron una lección de como se reinterpreta el country en el siglo XXI sin reparos y sin dudas. Lecturas justas y sabias de un maestro en ese arte e de un alumno aventajado que pronto hará escuela, sin duda.

terça-feira, novembro 28, 2006

Capítulo XI. De como por um dia Compostela converteu-se em Buenos Aires


Por essas ironias do destino, um bom dia topei-me coa oportunidade de ver a um dos meus ídolos da mocidade em concerto, mas havia um pequeno detalhe a considerar: o tempo passara e as coisas cambiaram. Se bem nom poderia ver a Soda Stereo, digamos, no seu último concerto ou numa de tantas xiras que os levaram por terras mexicanas, polo menos tinha a oportunidade de mirar a Gustavo Ceratti e amigos numa noite de lua na bela Compostela. Como sempre sucede quando xurde uma oportunidade coma esta, os meus sentimentos forom contraditórios: por uma banda, podia ficar resulta uma das minhas débedas de moço. Pola outra, era coma um premio de consolaçom: nom poide mirar a Soda Stereo mas ali estava o seu vocalista, compositor, guitarrista e coraçom. Também nom me podia queixar. O que nom sabia era que Ceratti nom ia vir só.
Depois de passar uma semana de preparaçom (tinha, sobre todo, que escuitar o que fixera case dende que desapareceu Soda) chegou a noite dum concerto (sem teloneiro) cheo de surpresas. Xa há tempo JP dicia que, ao escutar e ver a Ceratti, parecia que a volta de Soda nom estava lonxe. A minha impressom foi a mesma, mas... Tal vez seria melhor disser que Soda nunca se foi do todo, ainda que iso nom implique que se volvam reunir. Ao longo de todo o concerto houbo guinhos ao grupo arxentino mais importante dos oitenta e seguramente o melhor momento da noite chegou coa verssom acústica e encantadora de “Té para tres”. Foi um verdadeiro gosto estar ali ante a presença dum Ceratti que fixo seu o local.
Mas, Compostela convertida em Buenos Aires? Pois si, e de que maneira. Nom sei se será um fenómeno único que só pasa cos arxentinos, mas uma marea deles fixo-se presente na Sala Capitol e, sobre todo, fixo-se sentir. Depois de cada cançom comenzarom xurder gritos de “Tavo, che” ou “Grande, Tavo”, ainda que o mais popular foi “Enooooorme”. Deste xeito foi como chegou Ceratti a Compostela, e como conseguiu que a cidade fora, por umas horas, Buenos Aires (ou polo menos mais do normal, porque na capital galega arxentinos nom faltam). Suponho que alguém coma el estará feito a que suceda isto. Tal vez tenha um clube de admiradores que o seguem a todos lados (eu, no pessoal, teria mania de persecuçom se esse fora o meu caso), ou pode que o orgulho arxentino enche a Sala Capitol e calquera lugar onde Ceratti faga acto de presença. Sinceramente, nom o sei. De todos os xeitos, sabe lidiar bem com este fenómeno, o que demonstrou quando saudou a “todos los argentinos, todos los gallegos y todos los demás que están aquí esta noche”. Seguramente algum mexicano perdido por alí ou algum espanhol desubicado, mas pouco mais. Aquela foi uma noite de pobos do mar.

Capítulo XI. De como por un día Compostela se convirtió en Buenos Aires


Por esas ironías del destino, un buen día me encontré con la oportunidad de ver a uno de mis ídolos de la juventud en concierto, aunque había un pequeño detalle a considerar: el tiempo había pasado y las cosas habían cambiado. Si bien no podría ver a Soda Stereo, digamos, en su último concierto o en una de tantas giras que los llevaron por tierras mexicanas, por lo menos tenía la oportunidad de ver a Gustavo Ceratti y amigos una noche de luna en la bella Compostela. Como siempre sucede cuando surge una oportunidad como esta, mis sentimientos fueron contradictorios: por un lado, podía quedar resuelta una de mis deudas de juventud. Por el otro, era como un premio de consolación: no pude ver a Soda Stereo pero allí estaba su vocalista, compositor, guitarrista y corazón. Tampoco me podía quejar. Lo que no sabía era que Ceratti no iba a venir solo.
Después de pasar una semana de preparación (tenía, sobre todo, que escuchar lo que había hecho casi desde que desapareció Soda) llegó la noche de un concierto (sin telonero) lleno de sorpresas. Ya hace tiempo JP decía que, al escuchar y ver a Ceratti, parecía que la reunión de Soda no estaba lejos. Mi impresión fue la misma, pero... Tal vez seria mejor decir que Soda nunca se fue del todo, aunque eso no implique que se vuelvan a reunir. A lo largo de todo el concierto hubo guiños al grupo argentino más importante de los ochenta y seguramente el mejor momento de la noche llegó con la versión acústica y encantadora de “Té para tres”. Fue un verdadero gusto estar allí ante la presencia de un Ceratti que hizo suyo el local.
Pero, ¿Compostela convertida en Buenos Aires? Pues sí, y de qué manera. No sé si será un fenómeno único que sólo pasa con los argentinos, pero una marea de ellos se hizo presente en la Sala Capitol y, sobre todo, se hizo sentir. Después de cada canción empezaron a surgir gritos de “Tavo, che” o “Grande, Tavo”, aunque el más popular fue “Enooooorme”. De este modo fue cómo llegó Ceratti a Compostela, y cómo consiguió que la ciudad fuera, por unas horas, Buenos Aires (o por lo menos más de lo normal, porque en la capital gallega argentinos no faltan). Supongo que alguien como él estará acostumbrado a que suceda esto. Tal vez tenga un club de admiradores que lo siguen a todos lados (yo, en lo personal, tendría manía de persecución si ese fuera mi caso), o puede que el orgullo argentino llene la Sala Capitol y cualquier lugar donde Ceratti haga acto de presencia. Sinceramente, no lo sé. De todos modos, sabe lidiar bien con este fenómeno, lo que demostró cuando saludó a “todos los argentinos, todos los gallegos y todos los demás que están aquí esta noche”. Seguramente algún mexicano perdido por ahí o algún español desubicado, pero poco más. Aquella fue una noche de pueblos del mar.