Mostrando postagens com marcador barcelona. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador barcelona. Mostrar todas as postagens

terça-feira, julho 24, 2007

Capítulo 15: De como por segundo ano o Summercase foi o centro dos guiris em Barcelona


Arcade Fire e a inmelhorável escena canadiana


É muito normal que no primeiro ano um festival musical ponha todas as cartas sobre a mesa e traia aos melhores grupos que poida conseguir. Bem se di que a primeira impressom nom se esquece. Evidentemente nom me estranhou que o Summercase do 2006 tivera aos grupos e artistas que tivo. Um verdadeiro luxo sendo um festival que xurdeu da nada. Xa no seu momento, como lembraredes, fixem algumas entradas (1, 2, 3) respeito a esse veram de há xa um ano na cidade condal. Muito bo e com concertos maravilhosos, a verdade (nom todos, claro está, mas é normal cando há tantos grupos). Sinceramente, ao pensar em ir a um festival este ano, nom me parecia muito boa ideia repetir cê, mas o cartaz rompeu os meus reparos: PJ Harvey, Arcade Fire (xa tinha este desexo dende havia tempo), The Flaming Lips, James, The Jesus and Mary Chain e mesmo Bloc Party. Ademais, havia grupos também muito interessantes, ainda que com menos renome (quizais melhor así) como Jarvis Cocker, The Gossip, !!!, The Hidden Cameras e LCD Soundsystem. Em fim, que depois de todo rematei um ano mais em Barcelona passando calores no Summercase.


Flaming Lips: O Friquismo em Pleno

Para empeçar, podo dizer que os grandes artistas (ou grandes para min) nom decepcionarom. PJ Harvey demonstrou (estranhamente soa, sem grupo) que é uma grande. É certo que o público estava entregado de antemam, mas isso nom lhe quita mérito a um concerto valente e honesto, que fixo evidente que se trata duma das melhores representantes da escena alternativa contemporânea. PJ é grande, e ninguém que fora capaz de suportar a sauna na que se converteu a carpa S (péssimo isto por parte da organizaçom, ainda que foi subsanado o segundo dia) poderia dizer o contrario.


A volta de James

Arcade Fire também demonstrou que som muito mais que um grupo do momento e deixarom claro que tenhem uma proposta clara e que sabem perfeitamente como transmitir ao público o que querem dizer. Muito bem por estes quebequenses (evidentemente tomarom a sua postura dizendo que sabiam que isso nom era Espanha), presente e futuro do indie alternativo. Iso si, nom passou o do concerto de Paris. Coido que nom se quiserom arriscar co "sangue mediterrâneo". Seguramente estes dous concertos forom o melhor da fim de semana, ainda que houvo mais xoias no Summercase.


A Inventiva de Flaming Lips


The Flaming Lips, ainda que sem surpresas, derom um concerto redondo cumprindo coas expectativas e dando um concerto divertido e absolutamente friqui. Fixerom o que tam bem sabem fazer: dar um gram espectáculo com cançóns que conhecemos bem dende há tempo e que nom decepcionam. Eu xuraria que agradeciam cum "Gracias, Mickey" (o que tinha sentido porque o concerto empeçou co vocalista numa bola de hamster xigante sobre o público) ou coa sua variante "Gracias, Friqui" (também com sentido polos santa clauses, extraterrestres e o Capitam América que bailarom sem parar sobre o escenârio), ainda que a opiniom de outros presentes foi um mais tradicional "Gracias, Thank you" muito menos de acordo coa filosofia do grupo. A volta de James foi xustificada e o grupo deu todo como nos seus melhores anos co pretexto dum cd dos grandes êxitos polo que o concerto nom decepcionou a ninguém. Quizais o único negativo fora a incrível delgadeza de Jim (o vocalista). Alguém sabe se está enfermo? The Jesus and Mary Chain cumprirom co papel e derom um concerto redondo (também dando gosto a todos coa presentaçom dum cd de grandes êxitos) e evidenciarom que conservam todos os aspectos positivos (praticamente todos) e negativos (quizais uma aparência de apatia na interpretaçom que os caracterizou dende o princípio) que sempre tiverom. Por último, Bloc Party soou ao que soa nos cds: este si é um grupo do momento (como também Kaiser Chiefs) e tenhem cançóns muito boas que som uma verdadeira obriga ao baile mas a maioria som só de recheio e um concerto de hora e média xa é muito. É uma mágoa xa que o primeiro cd dos neoiorquinos é bo (coas suas excepçóns). Espero que só sexa uma baixada momentânea.
Jarvis Cocker, quem nom perdeu nada coa desapariçom de Pulp, cumpriu bem o exame sobre todo cum carisma de altura e sem dar concessóns aos seguidores de Pulp. Co cancioneiro do inglês abonda para um concerto de altos voos. The Gossip foi quizais a revelaçom do festival, nom tanto porque nom fora de se esperar o que fixerom sobre o escenârio, senom porque a resposta do público foi incrível. Em fim, que numa boa discoteca este grupo dá muito mais de si que Bloc Party, sem dúvida.




The Gossip Conquista Barcelona (1 y 2)


Mas também é o que podo dizer de !!!, só que neste caso a surpresa foi mínima porque xa som bem conhecidas as tolémias funk-punk deste grupo. Xenial posta em escena só coa sua presença e nada mais. LCD Soundsystem foi outro grupo que nom por bem conhecido deixou de sorprender. Se bem a noite era xa avançada (empeçou as 2:45) a carpa estava petada e o público entregado. Foi uma mágoa porque as 3:15 da manhã o corpo pidiou um descanso e tivemos que marchar sem rematar o concerto. Seguramente a surpresa do festival (positiva) foi The Hidden Cameras (dos que, acepto, nom sabia nada) cum pop bailável com muito ritmo e uma frescura que se agradeceu muito as 19:25, cando o sol ainda caia sobre as nossas cabeças.
Mas claro, também houvo decepçóns. Em primeiro lugar, os grupos que nom se puido ver: Delorean (grupo peninsular de electro-pop muito recomendável), por coincidir com Arcade Fire, e Mika (inglês aclamado pola crítica musical) quem cancelou por enfermidade. Editors confirmou que nom tenhem muito que ofertar (mais alá duma cópia de Interpol), Lily Allen sirviou só como música de fondo para muitas conversas mais interessantes e Air foi mal programado (as 12:40 nom há quem suporte o sedante pop dos franceses, ainda que sexa realmente bo noutro contexto) e sirviou para tomar uma sesta antes de seguir coa xornada que rematou despois das 4, trás escoitar outra decepçom: The Chemical Brothers cum ponchis-ponchis plano e sem novidade.
A experiência rematou confirmando um ano mais que o dos festivais é toda uma arte e que a experiência axuda a sobreviver estes maratóns com dignidade. Repetir em 2008? Melhor será esperar a ver que me ofertam daquela. Por agora deixo-vos com alguns vídeos e cando suba mais porei por aquí os links.


P.D. Guiris? Si, cada vez mais. Agora a xente dá por feito que todos falam inglês. Despois de várias malas experiências (xente muito desagradável) a minha postura foi nom falar inglês, ainda que o conheça bem. Xa está, párlame catalá.

Capítulo 15: De como por segundo año el Summercase fue el centro de los güeros en Barcelona


PJ Harvey: Maestra

Es muy normal que en el primer año un festival musical ponga todas las cartas sobre la mesa y traiga a los mejores grupos que pueda conseguir. Bien se dice que la primera impresión no se olvida. Evidentemente no me extrañó que el Summercase del 2006 tuviera a los grupos y artistas que tuvo. Un verdadero lujo siendo un festival que surgió de la nada. Ya en su momento, como recordarán, hice algunas entradas (1, 2, 3) respecto a ese verano de hace ya un año en la ciudad condal. Muy bueno y con conciertos maravillosos, la verdad (no todos, claro está, pero es normal cuando hay tantos grupos). Sinceramente, al pensar en ir a un festival este año, no me parecía muy buena idea repetir sede, pero el cartel rompió mis reparos: PJ Harvey, Arcade Fire (ya tenía este deseo desde hacía tiempo), The Flaming Lips, James, The Jesus and Mary Chain e incluso Bloc Party. Además, había grupos también muy interesantes, aunque con menos renombre (quizás mejor así) como Jarvis Cocker, The Gossip, !!!, The Hidden Cameras e LCD Soundsystem. En fin, que después de todo terminé un año más en Barcelona pasando calores en el Summercase.


Una Noche con Air

Para empezar, puedo decir que los grandes artistas (o grandes para mí) no decepcionaron. PJ Harvey demostró (extrañamente sola, sin grupo) que es una grande. Es cierto que el público estaba entregado de antemano, pero eso no le quita mérito a un concierto valiente y honesto, que hizo evidente que se trata de una de las mejores representantes de la escena alternativa contemporánea. PJ es grande, y nadie que fuera capaz de soportar el sauna en el que se convirtió la carpa S (pésimo esto por parte de la organización, aunque fue subsanado el segundo día) podría decir lo contrario.


La Fiesta de Bloc Party

Arcade Fire también demostró que son mucho más que un grupo del momento y dejaron claro que tienen una propuesta clara y que saben perfectamente cómo transmitir al público lo que quieren decir. Muy bien por estos quebecois (evidentemente tomaron su postura diciendo que sabían que eso no era España), presente y futuro del indie alternativo. Eso sí, no pasó lo del concierto de París. Creo que no se quisieron arriesgar con la "sangre mediterránea". Seguramente estos dos conciertos fueron lo mejor del fin de semana, aunque hubo más joyas en el Summercase.


La Inventiva de Flaming Lips

The Flaming Lips, aunque sin sorpresas, dieron un concierto redondo cumpliendo con las expectativas y dando un concierto divertido y absolutamente friqui. Hicieron lo que tan bien saben hacer: dar un gran espectáculo con canciones que conocemos bien desde hace tiempo y que no decepcionan. Yo juraría que agradecían con un "Gracias, Mickey" (lo que tenía sentido porque el concierto empezó con el vocalista en una bola de hámster gigante sobre el público) o con su variante "Gracias, Friqui" (también con sentido por los santa clauses, extraterrestres y el Capitán América que bailaron sin parar sobre el escenario), aunque la opinión de otros presentes fue un más tradicional "Gracias, Thank you" mucho menos de acuerdo con la filosofía del grupo. La vuelta de James fue justificada y el grupo dio todo como en sus mejores años con el pretexto de un cd de los grandes éxitos por lo que el concierto non decepcionó a nadie. Quizás lo único negativo fuera la increíble delgadez de Jim (el vocalista). ¿Alguien sabe si está enfermo? The Jesus and Mary Chain cumplieron con el papel y dieron un concierto redondo (también dando gusto a todos con la presentación de un cd de grandes éxitos) y evidenciaron que conservan todos los aspectos positivos (prácticamente todos) y negativos (quizás una apariencia de apatía en la interpretación que los caracterizó desde el principio) que siempre tuvieron. Por último, Bloc Party sonó a lo que suena en los cds: éste sí es un grupo del momento (como también Kaiser Chiefs) y tienen canciones muy buenas que son una verdadera obligación al baile pero la mayoría son sólo de relleno y un concierto de hora y media ya es mucho. Es una lástima ya que el primer cd de los neoyorquinos es bueno (con sus excepciones). Espero que sólo sea una bajada momentánea.
Jarvis Cocker, quien no perdió nada con la desaparición de Pulp, cumplió bien el examen sobre todo con un carisma de altura y sin dar concesiones a los seguidores de Pulp. Con el cancionero del inglés es suficiente para un concierto de altos vuelos. The Gossip fue quizás la revelación del festival, no tanto porque no fuera de esperarse lo que hicieron sobre el escenario, sino porque la respuesta del público fue increíble. En fin, que en una buena discoteca este grupo da mucho más de sí que Bloc Party, sin duda.




The Gossip Conquista Barcelona (1 y 2)

Pero también es lo que puedo decir de !!!, sólo que en este caso la sorpresa fue mínima porque ya son bien conocidas las locuras funk-punk de este grupo. Genial puesta en escena sólo con su presencia y nada más. LCD Soundsystem fue otro grupo que no por bien conocido dejó de sorprender. Si bien la noche era ya avanzada (empezó a las 2:45) la carpa estaba a reventar y el público entregado. Fue una lástima porque a las 3:15 de la mañana el cuerpo pidió un descanso y tuvimos que irnos sin terminar el concierto. Seguramente la sorpresa del festival (positiva) fue The Hidden Cameras (de los que, acepto, no sabía nada) con un pop bailable con mucho ritmo y una frescura que se agradeció mucho a las 19:25, cuando el sol todavía caía sobre nuestras cabezas.
Pero claro, también hubo decepciones. En primer lugar, los grupos que no se pudo ver: Delorean (grupo peninsular de electro-pop muy recomendable), por coincidir con Arcade Fire, y Mika (inglés aclamado por la crítica musical) quien canceló por enfermedad. Editors confirmó que no tienen mucho que ofrecer (más allá de una copia de Interpol), Lily Allen sirvió sólo como música de fondo para muchas conversaciones más interesantes y Air fue mal programado (a las 12:40 no hay quien soporte el sedante pop de los franceses, aunque sea realmente bueno en otro contexto) y sirvió para tomar una siesta antes de seguir con la jornada que terminó después de las 4, tras escuchar otra decepción: The Chemical Brothers con un ponchis-ponchis plano y sin novedad.
La experiencia terminó confirmando un año más que lo de los festivales es todo un arte y que la experiencia ayuda a sobrevivir estos maratones con dignidad. ¿Repetir en 2008? Mejor será esperar a ver qué me ofrecen para entonces. Por ahora los dejo con algunos videos y cuando suba más pondré por aquí los links.


P.D. ¿Güeros? Sí, cada vez más. Ahora la gente da por hecho que todos hablan inglés. Después de varias malas experiencias (gente muy desagradable) mi postura fue no hablar inglés, aunque lo conozca bien. Ya está, párlame catalá.

sábado, julho 14, 2007

mini-vacaçóns

Olá a todos. Estou um pouco desconectado do blogue porque agora estou em Barcelona a pasar uma semana na que intentarei cambiar de escenârios e esquecer um pouco todo o trabalho. Pronto teredes entradas do Summercase deste ano. Adianto o magnífico concerto de Arcade Fire e de PJ Harvey. Hoxe esperamos a Jarvis Cocker e alguma boa sorpresa de Air ou rememorar velhos tempos com Jesus & Mary Chain. Pois iso, que pronto volverei.

Hola a todos. Estoy un poco desconectado del blog porque ahora estoy en Barcelona pasando una semana en la que intentaré cambiar de escenarios y olvidar un poco todo el trabajo. Pronto tendrán entradas del Summercase de este año. Adelanto el magnífico concierto de Arcade Fire y de PJ Harvey. Hoy esperamos a Jarvis Cocker e alguna buena sorpresa de Air o rememorar viejos tiempos con Jesus & Mary Chain. Pues eso, que pronto volveré.

segunda-feira, agosto 21, 2006

Capítulo IX. De como com subtilezas pode-se voar


Lembro um capítulo dos Simpsons: Homero está no festival de Lollapalooza e os Smashing Pumpkins tocam “Zero” mentres o público move o corpo ritmicamente (nom podemos chamar a iso “bailar”). Sempre pensei que muitos dos grupos musicais dos que mais gosto fam música francamente difícil de bailar. Quizais sexa o que menos importa, sobre todo porque eu, falando com sinceridade, nom sei bailar. Mas, como mover-se num concerto de Sigur Rós, por exemplo? É uma cuestiom nada doada e poderíamos estar plantexándola ata que rematara a hora e quinze minutos que estiverom no escenârio do Summercase. Era melhor se ocupar em outras cousas. Ademais, cando é difícil saber exactamente em que momento empeça o concerto, há muito mais de que se preocupar. Dum xeito subtil empeçarom, cuma cortina cobrindo o escenârio, com sons e imaxes, palmas e gritos, repetiçóns e um público entregado de antemam. Subtilmente também rematarom coa mesma cortina, com sombras e luzes, com cores e com intermináveis aplausos do abundante público. E no médio? De todo. Empeçando por um conxunto de cordas e outro de vento que derom muitíssimo corpo à música dos islandeses, xa de por si inabarcável -xenial a imaxe do trombom bailando ao fondo do escenârio; passando por um bombardeio de cores e imaxes que hipnotizavam ao ritmo da música e rematando coa introvertida personalidade do grupo que, intentando nom se dar por sabidos da presencia do público, construíam atmosferas e mundos afastados da calurosa noite barceloní.
Que conseguirom? Levantar-nos do chan por ums momentos, fazer que nos esquecêramos de todo, bo ou malo, e obrigar-nos a sonhar com frias e subtis noites nórdicas lonxe, mói lonxe do afastado sur.

Capítulo IX. De como con sutilezas se puede volar


Recuerdo un capítulo de los Simpsons: Homero está en el festival de Lollapalooza y los Smashing Pumpkins tocan “Zero” mientras el público mueve el cuerpo rítmicamente (no podemos llamar a eso “bailar”). Siempre pensé que muchos de los grupos musicales que más me gustan hacen música francamente difícil de bailar. Quizás sea lo que menos importa, sobre todo porque yo, hablando con sinceridad, no sé bailar. Pero ¿cómo moverse en un concierto de Sigur Rós, por ejemplo? Es una cuestión nada sencilla y podríamos estar dándole vueltas hasta que terminara la hora y quince minutos que estuvieron en el escenario del Summercase. Era mejor ocuparse de otras cosas. Además, cuando es difícil saber exactamente en qué momento empieza el concierto, hay mucho más de que preocuparse. Sutilmente empezaron, con una cortina cubriendo el escenario, con sonidos e imágenes, palmas y gritos, repeticiones y un público entregado de antemano. Sutilmente también terminaron con la misma cortina, con sombras y luces, con colores y con interminables aplausos del abundante público. ¿Y en el medio? De todo. Empezando por un conjunto de cuerdas y otro de viento que dieron muchísimo cuerpo a la música de los islandeses, ya de por sí inabarcable -genial la imagen del trombón bailando al fondo del escenario; pasando por un bombardeo de colores e imágenes que hipnotizaban al compás de la música y terminando con la introvertida personalidad del grupo que, intentando no darse por enterados de la presencia del público, construían atmósferas y mundos alejados de la calurosa noche barceloní.
¿Qué consiguieron? Levantarnos del suelo por unos momentos, hacer que nos olvidáramos de todo, bueno o malo, y obligarnos a soñar con frías y sutiles noches nórdicas lejos, muy lejos del sur.

sexta-feira, agosto 11, 2006

Capítulo VIII. De como os bailarinos me podem por francamente nervoso


Normalmente, cando há conflitos num grupo por cartos, os que pidem os mesmos cos demais levam raçom. Despois de todo, cada músico é importante, nom? Todos sofrem e padecem coas xiras, todos tocam um instrumento, tenhem que fazer o mesmo. Mas, segundo eu, há uma excepçom. Lembram aquel membro de Prodigy, um home cuxa funçom no grupo nom era outra agás bailar? Nada persoal, mas se alguém coma el pide os mesmos cartos cos demais, nom o mereceria. Que nom seria prescindível um home que nom fai mais que bailar? Em fim, quizais se bailara mói bem ou se tivera um encanto sexual irresistível ou polo menos se fizera coros. Eu que sei, algo mais. Mas nada, só bailar.
Pensando em Prodigy, quizais era xustificada a sua presença. Despois de todo, é um grupo que musicalmente nom tem muito que dar de si. Polo menos que o pasem bem. Mas, e Happy Mondays? Sinceramente, nom esperaba atopar outro personaxe coma ese. E alí estaba Shamed Bez, enrriba do escenârio bailando, dando palmadas e percorrendo dum lado ao outro o espaço ante o meu mais sincero desconcerto. É algo que nunca mirara em vivo polo que nom sabia mói bem como reaccionar. Tenho que aceptar que, daquela, nom estava pola labor de me por a bailar: a noite xa fora longa e estava a bondo canso como para agradecer ums minutos sentado. Só podia, desde o meu cómodo assento (leia-se chan de concreto), ver como o dito home perdia ums cantos quilos no caluroso Mediterrâneo. Mas havia um momento cuxa chegada temia muito: e se algum músico empeçara a presentear aos seus companheiros? Que compria facer? A xente aplaudiria cando nomearam a Shamed Bez? Eu nom, francamente, mas ainda así... Afortunadamente, esse momento nom chegou. Pasarom os minutos, recuperei um pouco de forças e, antes de que rematara o concerto, continuei co meu percorrido polo festival na procura dum grupo que nom me pusera tam incómodo coma eses Happy Mondays. Si, xenial o “Pills’n’Thrills and Bellyaches” de xa há muitos anos, mas preferia um grupo menos inquietante, nom o sei, quizais ata relaxante. E se baixaba do escenârio a bailar entre a xente? Nom, nom, melhor afastar-se um pouquinho.

Capítulo VIII. De cómo los bailarines me pueden poner francamente nervioso


Normalmente, cuando hay conflictos en un grupo por dinero, los que piden lo mismo que los demás tienen la razón. Después de todo, cada músico es importante, ¿o no? Todos sufren y padecen con las giras, todos tocan un instrumento, tienen que hacer lo mismo. Pero, por lo menos según yo, hay una excepción. ¿Recuerdan aquel miembro de Prodigy, un hombre cuya función en el grupo sólo consistía en bailar? Nada personal, pero si alguien como el pide el mismo dinero que los demás, no lo merecería. ¿Qué no sería prescindible un hombre que no hace más que bailar? En fin, quizás si bailara muy bien o si tuviera un encanto sexual irresistible o por lo menos si hiciera coros. Yo qué sé, algo más. Pero nada, sólo bailar.
Pensando en Prodigy, quizás era justificada su presencia. Después de todo, es un grupo que musicalmente non tiene mucho que dar de sí. Por lo menos que lo pasen bien. Pero, ¿y Happy Mondays? Sinceramente, no esperaba encontrar otro personaje como ése. Y ahí estaba Shamed Bez, arriba del escenario bailando, aplaudiendo y recorriendo de un lado al otro el espacio ante mi más sincero desconcierto. Es algo que nunca había visto en vivo por lo que no sabía muy bien cómo reaccionar. Tengo que aceptar que, a esas alturas, lo que menos se me antojaba era ponerme a bailar: la noche ya había sido larga y estaba lo suficientemente cansado como para agradecer unos minutos sentado. Sólo podía, desde mi cómodo asiento (léase suelo de concreto), ver como el dicho hombre perdía unos cuantos kilos en el caluroso Mediterráneo. Pero había un momento cuya llegada temía mucho: ¿y si algún músico empezaba a presentar a sus compañeros? ¿Que había que hacer? ¿La gente aplaudiría cuando nombraran a Shamed Bez? Yo no, francamente, pero aun así... Afortunadamente, ese momento no llegó. Pasaron los minutos, recuperé un poco de fuerzas y, antes de que terminara el concierto, continué con mi recorrido por el festival buscando un grupo que no me pusiera tan incómodo como esos Happy Mondays. Sí, genial el “Pills’n’Thrills and Bellyaches” de ya hace muchos años, pero prefería un grupo menos inquietante, no lo sé, quizás hasta relajante. ¿Y si bajaba del escenario a bailar entre la gente? No, no, mejor alejarse un poquito.

segunda-feira, agosto 07, 2006

Capítulo VII. De como descubrimos que el pop se hace a cabezadas (em castelán)


Hace ya un año tuve la suerte de ver a Nick Cave en concierto, uno de los iconos de la música de los ochenta. Era interesante ver a la gente que asistí al concierto: jóvenes con deseos de ver a una leyenda, despistados que no sabían muy bien de qué se trataba eso e, por supuesto, los fieles seguidores de Cave. Yo, sinceramente, disfruté mucho del concierto, pero no pude dejar de sentir que me perdía de la mitad de lo que pasaba allí, seguramente porque Nick Cave no es un icono de mi generación. Me pasó todo lo contrario viendo a un grupo de escoceses que ya son una indiscutible leyenda en la historia del pop de los 90.
Después de recorrer escenarios a lo largo de varias horas, en el Fórum finalmente cayó la noche y, poco a poco, la gente empezó a acercarse al que era el escogido para presenciar a Belle & Sebastian. Las leyendas en torno a Stuart Murdoch o a Stevie Jackson son numerosas y el grupo no siempre estuvo lejos de los escándalos (¿qué fue de Isobel Campbell?...) pero no hay nada como verlos en vivo y dar forma a las voces que desde hace diez años dominan la escena pop. ¿Qué hacer con ocho personas en vivo? Pues, por lo menos desde donde estaba yo, parece que lo tienen muy claro: pasarlo bien. Cambiando instrumentos e roles a lo largo del concierto, Belle & Sebastian conquistan a propios y a extraños con canciones que nadie sabe muy bien cómo bailar, pero que todos bailan. Murdoch, haciendo honor a su nombre, juega a director de orquestra, no sólo con la suya, si no que también con el público que responde como si fuera una marioneta y Murdoch tuviera los hilos. Baja del escenario, camina entre el público y bromea a la menor oportunidad.
De todos modos, seguramente la sorpresa la dio Jackson con una personalidad que deja en evidencia que Belle & Sebastian no es un grupo de un solo hombre. Fue el, sin duda, quien dio los mejores momentos de la noche: después de una tórrida hora mediterránea -literalmente, el calor era asfixiante-, cuando hasta Murdoch estaba asombrado por ver a Jackson todavía con su chaqueta puesta, nos regaló la visión de un hombro y volvió a ponerse la chaqueta, como si nada; ya hacia el final, fue poseído por el espíritu de Zidane y vio en Murdoch a Materazzi dándole un cabezazo en el estómago y derribándolo al suelo.
Y, después del éxtasis con “Electronic Renaissance”, de nuevo con el friquismo de Jackson ocultándose del público, “I’m a Cuckoo” y “Funny Little Frog”, Murdoch tuvo que negarse a complacer al respetable porque, si no recordaba mal, la noche aún era joven y otros grupos tenían que ocupar el escenario (The Cardigans, ¿qué más da?). Hora y media que supo a poco (a casi nada) y dejó a todos con ganas de más. Sí, la noche era joven, pero lo mejor estaba visto. Las leyendas irían a otro lado a seguir haciendo de las suyas.

Capítulo VII. De como descobrimos que o pop se fai a cabeçalhos


Há um ano xa tive a sorte de ver a Nick Cave em concerto, um dos íconos da música dos oitenta. Era interessante ver à xente que assistiu ao concerto: moços com desexos de ver uma lenda, despistados que nom sabiam mói bem de que se tratava iso e, por suposto, os feles seguidores de Cave. Eu, sinceramente, desfrutei muito o concerto, mas nom poide deixar de sentir que me perdia da metade do que passava alí, seguramente porque Nick Cave nom é um ícono da minha xeraçom. Passou-me todo o contrario vendo a um grupo de escoceses que xa som uma indiscutível lenda na história do pop dos 90.
Depois de percorrer escenârios ao longo de várias horas, no Fórum finalmente fixou-se de noite e, pouco a pouco, a xente foi achegando-se ao que era o escolhido para presenciar a Belle & Sebastian. As lendas em torno a Stuart Murdoch ou a Stevie Jackson som numerosas e o grupo nom sempre estivo lonxe dos escândalos (que foi de Isobel Campbell?...) mas nom há nada como ver-os em vivo e dar forma às voces que desde há dez anos dominam a escena pop. Que fazer com oito pessoas em vivo? Pois desde onde estava eu, parece que o tenhem mói claro: pasar-o bem. Cambiando instrumentos e roles ao longo do concerto, Belle & Sebastian conquistam a próprios e a estranhos com cançóns que ninguém sabe mói bem como bailar, mas que todos bailam. Murdoch, fazendo honor ao seu nome, xoga a director de orquestra, nom so coa sua, se nom também co público que responde como se fora uma marioneta e Murdoch tivera os fios. Baixa do escenârio, caminha entre o público e fai brincadeiras à menor oportunidade.
De todos os xeitos, seguramente a sorpresa deu-a Jackson cuma pessoalidade que deixa em evidência que Belle & Sebastian nom é um grupo dum so home. Foi el, sem dúvida, quem deu os melhores momentos da noite: depois duma tórrida hora mediterrânea -literalmente, o calor era asfixiante-, cando ata Murdoch estava assombrado por ver a Jackson ainda coa sua chaqueta enriba, regalou-nos a viçom dum hombreiro e volveu a se por a chaqueta, coma se nada; cara ao final, foi poseido polo espírito de Zidane e viu em Murdoch a Materazzi dando-e um cabeçalho no estômago e derribando-o ao chan.
E, depois do êxtase com “Electronic Renaissance”, de novo co friquismo de Jackson ocultando-se do público, “I’m a Cuckoo” e “Funny Little Frog”, Murdoch tivo que se negar a comprazer ao respeitável porque, se nom lembrava mal, a noite ainda era nova e outros grupos tinham que ocupar o escenârio (The Cardigans, que mais da?). Hora e média que soupo a pouco (a case nada) e deixou a todos com ganas de mais. Si, a noite era nova, mas o melhor estava visto. As lendas iriam a outro lado a seguir a fazer das suas.