Mostrando postagens com marcador belle and sebastian. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador belle and sebastian. Mostrar todas as postagens

segunda-feira, agosto 07, 2006

Capítulo VII. De como descubrimos que el pop se hace a cabezadas (em castelán)


Hace ya un año tuve la suerte de ver a Nick Cave en concierto, uno de los iconos de la música de los ochenta. Era interesante ver a la gente que asistí al concierto: jóvenes con deseos de ver a una leyenda, despistados que no sabían muy bien de qué se trataba eso e, por supuesto, los fieles seguidores de Cave. Yo, sinceramente, disfruté mucho del concierto, pero no pude dejar de sentir que me perdía de la mitad de lo que pasaba allí, seguramente porque Nick Cave no es un icono de mi generación. Me pasó todo lo contrario viendo a un grupo de escoceses que ya son una indiscutible leyenda en la historia del pop de los 90.
Después de recorrer escenarios a lo largo de varias horas, en el Fórum finalmente cayó la noche y, poco a poco, la gente empezó a acercarse al que era el escogido para presenciar a Belle & Sebastian. Las leyendas en torno a Stuart Murdoch o a Stevie Jackson son numerosas y el grupo no siempre estuvo lejos de los escándalos (¿qué fue de Isobel Campbell?...) pero no hay nada como verlos en vivo y dar forma a las voces que desde hace diez años dominan la escena pop. ¿Qué hacer con ocho personas en vivo? Pues, por lo menos desde donde estaba yo, parece que lo tienen muy claro: pasarlo bien. Cambiando instrumentos e roles a lo largo del concierto, Belle & Sebastian conquistan a propios y a extraños con canciones que nadie sabe muy bien cómo bailar, pero que todos bailan. Murdoch, haciendo honor a su nombre, juega a director de orquestra, no sólo con la suya, si no que también con el público que responde como si fuera una marioneta y Murdoch tuviera los hilos. Baja del escenario, camina entre el público y bromea a la menor oportunidad.
De todos modos, seguramente la sorpresa la dio Jackson con una personalidad que deja en evidencia que Belle & Sebastian no es un grupo de un solo hombre. Fue el, sin duda, quien dio los mejores momentos de la noche: después de una tórrida hora mediterránea -literalmente, el calor era asfixiante-, cuando hasta Murdoch estaba asombrado por ver a Jackson todavía con su chaqueta puesta, nos regaló la visión de un hombro y volvió a ponerse la chaqueta, como si nada; ya hacia el final, fue poseído por el espíritu de Zidane y vio en Murdoch a Materazzi dándole un cabezazo en el estómago y derribándolo al suelo.
Y, después del éxtasis con “Electronic Renaissance”, de nuevo con el friquismo de Jackson ocultándose del público, “I’m a Cuckoo” y “Funny Little Frog”, Murdoch tuvo que negarse a complacer al respetable porque, si no recordaba mal, la noche aún era joven y otros grupos tenían que ocupar el escenario (The Cardigans, ¿qué más da?). Hora y media que supo a poco (a casi nada) y dejó a todos con ganas de más. Sí, la noche era joven, pero lo mejor estaba visto. Las leyendas irían a otro lado a seguir haciendo de las suyas.

Capítulo VII. De como descobrimos que o pop se fai a cabeçalhos


Há um ano xa tive a sorte de ver a Nick Cave em concerto, um dos íconos da música dos oitenta. Era interessante ver à xente que assistiu ao concerto: moços com desexos de ver uma lenda, despistados que nom sabiam mói bem de que se tratava iso e, por suposto, os feles seguidores de Cave. Eu, sinceramente, desfrutei muito o concerto, mas nom poide deixar de sentir que me perdia da metade do que passava alí, seguramente porque Nick Cave nom é um ícono da minha xeraçom. Passou-me todo o contrario vendo a um grupo de escoceses que xa som uma indiscutível lenda na história do pop dos 90.
Depois de percorrer escenârios ao longo de várias horas, no Fórum finalmente fixou-se de noite e, pouco a pouco, a xente foi achegando-se ao que era o escolhido para presenciar a Belle & Sebastian. As lendas em torno a Stuart Murdoch ou a Stevie Jackson som numerosas e o grupo nom sempre estivo lonxe dos escândalos (que foi de Isobel Campbell?...) mas nom há nada como ver-os em vivo e dar forma às voces que desde há dez anos dominam a escena pop. Que fazer com oito pessoas em vivo? Pois desde onde estava eu, parece que o tenhem mói claro: pasar-o bem. Cambiando instrumentos e roles ao longo do concerto, Belle & Sebastian conquistam a próprios e a estranhos com cançóns que ninguém sabe mói bem como bailar, mas que todos bailam. Murdoch, fazendo honor ao seu nome, xoga a director de orquestra, nom so coa sua, se nom também co público que responde como se fora uma marioneta e Murdoch tivera os fios. Baixa do escenârio, caminha entre o público e fai brincadeiras à menor oportunidade.
De todos os xeitos, seguramente a sorpresa deu-a Jackson cuma pessoalidade que deixa em evidência que Belle & Sebastian nom é um grupo dum so home. Foi el, sem dúvida, quem deu os melhores momentos da noite: depois duma tórrida hora mediterrânea -literalmente, o calor era asfixiante-, cando ata Murdoch estava assombrado por ver a Jackson ainda coa sua chaqueta enriba, regalou-nos a viçom dum hombreiro e volveu a se por a chaqueta, coma se nada; cara ao final, foi poseido polo espírito de Zidane e viu em Murdoch a Materazzi dando-e um cabeçalho no estômago e derribando-o ao chan.
E, depois do êxtase com “Electronic Renaissance”, de novo co friquismo de Jackson ocultando-se do público, “I’m a Cuckoo” e “Funny Little Frog”, Murdoch tivo que se negar a comprazer ao respeitável porque, se nom lembrava mal, a noite ainda era nova e outros grupos tinham que ocupar o escenârio (The Cardigans, que mais da?). Hora e média que soupo a pouco (a case nada) e deixou a todos com ganas de mais. Si, a noite era nova, mas o melhor estava visto. As lendas iriam a outro lado a seguir a fazer das suas.