Mostrando postagens com marcador música. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador música. Mostrar todas as postagens

domingo, novembro 22, 2009

Yann Tiersen no es Amélie, gracias a dios

  Onte foi dia de concerto, o turno de Yann Tiersen, e nom decepcionou. Claro, suponho que dependeria do que se procurava. No meu caso, tinha bastante claro que Amélie foi há xa quinze anos, que se di pronto. Tiersen deve ter-o tamém muito claro xa que a sua proposta musical está muito mais preto de Mogwai, cando toca destilar enerxia, e atreveria-me a dizer que de Sigur Rós cando o intimismo quere aparecer -ainda que poucas vezes lhe derom espaço- que de aquela música de fantasia que o lançou à fama.
 Tiersen ganhou muito em seguridade, força, enerxia, textura e mesmo cando baixam os decibéis, o som é muito mais envolvente que o de aqueles dous soundtracks xa históricos (engado Good Bye Lenin!). O bretom move-se confiadamente pela escena, sabedor de que a sua música abonda pra demonstrar que evoluir é bom. Tamém axuda contar cuma banda segura, que dará o respaldo necessário sempre que faga falta, nom ser todo o tempo o centro da atençom tem que ser um grande alívio e os instrumentalistas que o acompanham merecem a nossa mirada detida.
  Claro, nom todo ia ir bem e, uma vez mais, o público foi pa-té-ti-co. Ademais da minha xente e da comida, o que mais boto de menos de México é a entrega da xente, que onte demonstrou uma vez mais que (case) nunca estará à altura num concerto. Malo tamém o som, algo que xa me dixeram de antemam, e mala a volta a casa, a pé, baixo uma dessas choivas típicas de Compostela.
  Ah, e case o esqueço, Matt Elliot, teloneiro e parte da agrupaçom de Tiersen, fixo-o muito bem, cum som caracterizado pelos ciclos, capas que se vam superponhendo uma sobre a outra, carregando cada vez mais a atmosfera até que parece que vai estoupar. Paga a pena nom quitar-lhe o olho de enriba.
  E pra aqueles nostálxicos de Amélie, dizer que a última cançom foi a única desse disco e, malas novas pra vós (e boas pra mim): Amélie conheceu a David Lynch, e mola.


  Ayer fue día de concierto, el turno de Yann Tiersen, y no decepcionó. Claro, supongo que dependería de lo que se buscaba. En mi caso, tenía bastante claro que Amélie fue hace ya quince años, que se dice pronto. Tiersen debe tenerlo también muy claro ya que su propuesta musical está mucho más cerca de Mogwai, cuando toca destilar energía, y me atrevería a decir que de Sigur Rós cuando el intimismo quiere aparecer -aunque pocas veces le dieron espacio- que de aquella música de fantasía que lo lanzó a la fama.
 Tiersen ganó mucho en seguridad, fuerza, energía, textura e incluso cuando bajan los decibeles, el sonido es mucho más envolvente que el de aquellos dos soundtracks ya históricos (añado Good Bye Lenin!). El bretón se mueve confiadamente por el escenario, sabedor de que su música es suficiente para demostrar que evolucionar es bueno. También ayuda contar con una banda segura, que dará el respaldo necesario siempre que haga falta, no ser todo el tiempo el centro de la atención tiene que ser un gran alivio y los instrumentalistas que lo acompañan merecen nuestra mirada detenida.
  Claro, no todo iba a ir bien y, una vez más, el público fue pa-té-ti-co. Además de mi gente y de la comida, lo que más echo de menos de México es la entrega de la gente, que ayer demostró una vez más que (casi) nunca estará a la altura en un concierto. Malo también el sonido, algo que ya me habían dicho de antemano, y mala la vuelta a casa, a pie, bajo una de esas lluvias típicas de Compostela.
  Ah, y casi lo olvido, Matt Elliot, telonero y parte de la agrupación de Tiersen, lo hizo muy bien, con un sonido caracterizado por los ciclos, capas que se van superponiendo una sobre la otra, cargando cada vez más la atmosfera hasta que parece que va a estallar. Vale la pena no quitarle la vista de arriba.
  Y para aquellos nostálgicos de Amélie, decir que la última canción fue la única de ese disco y, malas noticias para ustedes (y buenas para mí): Amélie conoció a David Lynch, y rifa.


sexta-feira, junho 26, 2009

Hoy tengo miedo


Videos tu.tv

sexta-feira, junho 05, 2009

Wilco em Compostela. Confirmando sospeitas

Foto via a Wikipedia.




Falar do concerto da segunda-feira a xa ums dias de distancia fai-me ver as cousas com mais claridade. Ao tratar-se dum grupo coma Wilco, admirado e reconhecido nom só pelos seus seareiros, senom tamém pela crítica, entendo que haxa xente que nom goste muito da entronizaçom desta banda, sobre todo cando xa parece invatível no seu posto coma grupo de rock (rock de raices, pois) da década. Despois de todo, em gostos rompem-se xéneros, nom é? Así que o que pretendo nom é outra cousa mais que falar da minha experiência persoal, a dum seareiro de Wilco, sem médias tintas.
Sabedes bem que o público galego me parece duma frialdade astronômica e xa ums cantos concertos nestas terras me derom a raçom (coas contadas excepçóns de CocoRosie, Rufus Wainwright ou Micah P. Hinson), así que pra mim foi uma sorpresa enorme ver a resposta dum nom completamente cheo Paço de Congressos, bem entregado, malia o demasiado que tardou Jeff Tweedy em “permitir” aos assistentes levantar-nos dos nossos assentos.
Musicalmente, o grupo foi intachável e demonstrarom uma vez mais que som ums profissionais da música ao que axudou tamém a excelente acústica do Paço, ainda que as cadeiras sobraram. Tweedy evidenciou tamém o seu sentido do humor e a sua retranca surenha, metendo-se com todo deus, ainda que sempre agradecido pela calor e os piropos do público (“apista” foi o mais celebrado, algo que só entenderedes os que estivestes alí).
Persoalmente, foi um desses concertos que quedam na retina e nos oidos por muito tempo, pelo musical, pelo muito que puidem berrar (e boa falta que me fazia), pela atitude do público e mais dos artistas (ter o respeito de dar um concerto que pelo menos chegue às duas horas parecera um grande sacrifício atualmente), pelo que passou antes do concerto (incluído um encontro com Pat Sansone: sinxelo e baixinho, case incrível o que medra na escena), durante (Mikael Jorgensen cuma coroa de luces vermelhas foi o punto friqui da noite) e depois, ainda que uma rolda de birras nom teriam estado de mais.
Passei, ademais, um concerto sem câmara, case sem móvel (bateria moribunda), ainda que deu o xusto como pra capturar um intento de setlist que tedes aquí e co que fixem uma lista de reproduçom no Spotify, a quem lhe interesse e tenha xa acceso a este programa.
Em resumo, pois, que os € 28 melhor invertidos em muitíssimo tempo.

Wilco em Compostela (1 de xunho de 2009).


1. Wilco (The Song) (21:20)
2. I Am Trying to Break your Heart
3. ???
4. Shot in the Arm
5. Side with the Seeds
6. Handshake Durgs !!!
7. ???
8. You Are my Face
9. ???
10. Jesus, etc.
11. Impossible Germany !!!
12. The late Greats !!!
13. You never Know
14. Hate it here
15. Walken
16. ???
17. Hummingbird
Pausa (22:40)
18. Misunderstood !!!
19. Poor Places
20. Spiders (Kidsmoke) !!!
Pausa (23:05)
21. Happy now
22. ??? !!!
23. ??? !!! (23:25)

Entre as cançóns que nom apuntei sei que estiverom estas:
War on War
Heavy Metal Drummer
Shake it Off
At least that’s what You Said

A orde proposta na lista de reproduçom pra estas últimas nom tem valor em absoluto e lembrade que o novo disco ainda nom saiu à venda, co cal essas cançóns faltam, evidentemente. Se alguem se anima a completar a lista, bem-vindo sexa.



Actualizaçom: Ascárida tem muito melhor memória ca mim. Xa actualizarei a lista de reproducom, que ademais venhem de pór o novo disco no Spotify.

sexta-feira, maio 15, 2009

De luchas y villancicos

Morreu Antonio Vega:





E Love of Lesbian, tras cantar "Lucha de gigantes", deleitam-nos co "Villancico para mi cuñado Fernando".





E así passam os dias.

terça-feira, abril 21, 2009

sexta-feira, março 27, 2009

Sesta-feira com Cat Power




Dende há muitos anos estou namorado de Chan Marshall. Alguém me pode culpar por isso?
Desde hace muchos años estoy enamorado de Chan Marshall. ¿Alguien me puede culpar por eso?

quarta-feira, janeiro 28, 2009

Esgotado

Así é como me sento hoxe. E si, tenho um par de posts pendentes que farei em canto as minhas forças e o tempo o permitam, mas hoxe só estou esgotado e quixera que todo rematara, así que fecharei os meus olhos e me deixarei levar a Brooklyn, esperando que à minha volta as coisas seram melhores.


Así es como me siento hoy (agotado). Y sí, tengo un par de posts pendientes que haré en cuanto mis fuerzas y el tiempo lo permitan, pero hoy sólo estoy agotado y quisiera que todo terminara, así que cerraré mis ojos y me dejaré llevar a Brooklyn, esperando que a mi vuelta las cosas serán mejores.


sexta-feira, janeiro 16, 2009

quinta-feira, janeiro 15, 2009

El fantasma de la transición

sexta-feira, dezembro 26, 2008

Quilos de mais nestes dias?

Velaquí a soluçom.


segunda-feira, dezembro 08, 2008

Beirut en México

Pues sí, efectivamente, un concierto más en el que no puedo hacer nada, excepto pensar en lo que daría por estar en DF y vivir estas maravillas. Que no me entere de que alguien se quedó sin ir, que quedan desheredados. Beirut en concierto el 20 de febrero en el Lunario del Auditorio Nacional por $ 300 (preventa especial). A comprar los boletos, que a partir de febrero cuestan $ 380.
Y para los que no conozcan a Zach Condon, como muestra, un pequeño video.





Vía diezauno.net

domingo, novembro 16, 2008

The Wedding Present



The Wedding Present

Anoche tuve una sensación agridulce tras salir del concierto de The Wedding Present en la sala Capitol. Por un lado, el grupo ofreció una presentación sin ningún problema, redonda, profesional y muy correcta. Como ya sabemos, son músicos excepcionales y lo demostraron, también dejaron claro que dominan el escenario con su presencia y que tienen la experiencia que da más de veinte años de trayectoria. En resumen, un gran concierto a la altura de las expectativas.
Y sin embargo, me quedó un pésimo sabor de boca por el público (numeroso) que se acercó a la Capitol anoche, que quedó frío durante toda la corta hora y cuarto que estuvo The Wedding Present sobre el escenario y que se vieron francamente patéticos con la despedida de la banda, ya que todos querían lo lógico y ya tradicional en un concierto: la vuelta del grupo a la escena, pero quedaron callados y fríos, sin manifestarlo, con lo cual The Wedding Present no volvió, y con razón, que un público así non lo merece. Lo peor fue escuchar comentarios en contra de la banda tras manifestar esa actitud. Después del concierto, vimos a David Gegde dirigiéndose hacia la tienda montada dentro de la Capitol y no tenía buena cara. No me extraña. Y que conste también que Chris McConville tocó con muletas (sentado, evidentemente), lo que es un esfuerzo.




Jugoplastika

Un concierto más arruinado por un público que no sabe estar a la altura. Es en momentos como este cuando hecho de menos México.
Ah, casi lo olvido, Jugoplastika, los teloneros, también fantásticos. Felicidades.




The Wedding Present


Actualización: Noticia en El País.

The Wedding Present



The Wedding Present

Onte à noite tívem uma sensaçom agridoce tras sair do concerto de The Wedding Present na sala Capitol. Por uma banda, o grupo ofertou uma apresentaçom sem nenhum problema, redonda, profissional e muito correcta. Como xa sabemos, som músicos excepcionais e demostrarom-o, tamem deixarom claro que dominam a escena coa sua preséncia e que tenhem a experiência que dá mais de vinte anos de traxectória. En resumo, um gran concerto à altura das expectativas.
E nembargantes, quedou-me um péssimo sabor de boca polo público (numeroso) que se achegou à Capitol onte à noite, que ficou frio durante toda a curta hora e cuarto que estivo The Wedding Present sobre a escena e que se virom francamente patéticas coa despedida da banda, xa que todos queriam o lóxico e xa tradicional num concerto: a volta do grupo à escena, mas ficarom calados e frios, sem manifestarem-o, co cal The Wedding Present non volveu, e com razom, que um público así nom o merece. O peor foi escoitar comentários em contra da banda tras manifestar essa actitude. Despois do concerto, vimos a David Gegde dirixindo-se cara a tenda montada dentro da Capitol e nom tinha boa cara. Nom me extrana. E que conste tamem que Chris McConville tocou com muletas (sentado, evidentemente), o que é um esforço.




Jugoplastika

Um concerto mais arruinado por um público que nom sabe estar à altura. É em momentos como este cando bouto de menos México.
Ah, case o esqueço, Jugoplastika, os teloneiros, tamem fantásticos. Parabéns.




The Wedding Present


Actualizaçom: Nova em El País.

sábado, novembro 15, 2008

Radiohead

Lunes 16 de marzo de 2009 en el Autódromo, finalmente Radiohead irá a DF, así que espero que la banda se anime a ir, ¿no? Manténganme al tanto.

(Y sí, así de corta es esta entrada, que no se puede añadir nada más que sea importante).

sexta-feira, outubro 17, 2008

Into the Dark

Death Cab for Cutie





"If heaven and hell decide that they both are satisfied"

Corporeal

Broadcast




Iso si, só até o minuto 3:53.

Sexta feira

Ladytron- "Weekend"






"There is no weekend"

segunda-feira, setembro 15, 2008

Morre Richard Wright



Um dia mais, o blogue de luto polo passamento dum dos grandes da arte no século XX, neste caso Richard Wright, fundador e tecladista de Pink Floyd até o final. Descanse em paz.



Un día más, el blog de luto por el fallecimiento de uno de los grandes del arte en el siglo XX, en este caso Richard Wright, fundador y tecladista de Pink Floyd hasta el final. Descanse en paz.

terça-feira, junho 24, 2008

Rufus, o apóstol, em Compostela




Exactamente uma semana depois do concerto de CocoRosie, de volta xa na cidade onde as pedras fam de mar, outro domingo trouxo a soidade nunca dolorosa de Rufus, o apóstol, o gurú, o home que de tanto viver tem as respostas às nossas perguntas. O Auditório Galiza vendeu todas as entradas em só dous dias e Rufus Wainrwight nom defraudou a ninguém (quizais si: aos que desexabam ver ao Rufus de cabaré). Apresentou um repertório variado, de todos os seus discos, sem caer nas obviedades mas sem fuxir dos clássicos. Só co seu piano e a sua guitarra, mesmo tocou a verssom, xa de antoloxia, de “Hallelujah” do seu titor e amigo Leonard Cohen. Mas Rufus, sobre todo, fixo gala da sua portentosa voz, mais impressionante ainda sem o abrigo da banda, e do seu sentido do humor e sinxeleza, interactuando cum público entregado e conhecedor da sorte que tinhamos de estarmos nesa sala, a soas com Rufus e a sua música quem, seica, ficou tamém encantado do concerto e da cidade, onde algum dia volverá com sua mai para fazer o caminho e ver a sam Santiago [sic]. Deixou tamém muito claro por que é o novo gurú do ambiente homossexual indie e que xa tem uma longa experiência sobre el, pois nom era doado desenvolver-se com tanta naturalidade e tam comodamente num escenário só fronte a tantas miradas à espera de calquera guinho.
Rufus, interessado polo seu colega, o outro apóstol, deixou a cidade coa promessa de volver axinha. Bem-vindo sexas, que voces como a tua nom abundam hoxe e sempre se agradece poder desfrutar duma delas. Obrigado e deica pronto.

Nova em El País

Rufus, el apóstol, en Compostela




Exactamente una semana después del concierto de CocoRosie, de vuelta ya en la ciudad donde las pedras hacen de mar, otro domingo trajo la soledad nunca dolorosa de Rufus, el apóstol, el gurú, el home que de tanto vivir tiene las respuestas a nuestras preguntas. El Auditorio Galiza vendió todos los boletos en sólo dos días y Rufus Wainrwight no defraudó a nadie (quizás sí: a los que deseaban ver al Rufus de cabaret). Presentó un repertorio variado, de todos sus discos, sin caer en las obviedades pero sin huir de los clásicos. Solo con su piano y su guitarra, incluso tocó la versión, ya de antología, de “Hallelujah” de su tutor y amigo Leonard Cohen. Pero Rufus, sobre todo, hizo gala de su portentosa voz, más impresionante inclouso sin el abrigo de la banda, y de su sentido del humor y sencillez, interactuando con un público entregado y conocedor de la suerte que teníamos de estar en esa sala, a solas con Rufus y su música quien, aparentemente, quedó también encantado del concierto y de la ciudad, a donde algún día volverá con su madre para hacer el camino y ver a san Santiago [sic]. Dejó también muy claro por qué es el nuevo gurú del ambiente homosexual indie y que ya tiene una larga experiencia sobre él, pues no era fácil desenvolverse con tanta naturalidad y tan cómodamente en un escenario sólo frente a tantas miradas a la espera de cualquier guiño.
Rufus, interesado por su colega, el otro apóstol, dejó la ciudad con la promesa de volver pronto. Bienvenido seas, que voces como la tuya no abundan hoy y sempre se agradece poder disfrutar de una de ellas. Gracias y hasta pronto.

Noticia en El País