Mostrando postagens com marcador observaçóns. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador observaçóns. Mostrar todas as postagens

quinta-feira, julho 16, 2009

Amo

Amo os dias de outono cando o vento colhe as folhas do cham pra meter-as nas casas.
Amo caminhar a altas horas da noite, só, com frio e escuitando música a todo trapo.
Amo viaxar, só ou acompanhado, percorrer ruas desconhecidas, perder-me, pór-lhe soundtrack às cidades, aprender como se move a xente ao grao de passar por um mais.
Amo tirar-me no sofá com Folerpa ao carom, agarimar-a e sentir como rosma e durme.
Amo ver chover pela xanela, abrir-a e xeirar a humidade que sube dende o cham, sentir o som das pingas e, cando está a piques de rematar a tormenta, sair à rua a dar uma volta.
Amo a palavra "sussurro".
Amo que me deam uma aperta no momento indicado sem que tenha que pedir-a.
Amo viaxar em combóio.
Amo sentir o sol sobre mim numa tarde chea de nubes, cando lhe custa passar-as pra iluminar o mundo.
Amo.



Amo los días de otoño cuando el viento recoje las hojas del suelo para meterlas en las casas.
Amo caminar a altas horas de la noche, solo, con frío y escuchando música a todo volumen.
Amo viajar, solo o acompañado, recorrer calles desconocidas, perderme, ponerle soundtrack a las ciudades, aprender como se mueve la gente al grado de pasar por uno más.
Amo tirarme en el sofá con Folerpa al lado, mimarla y sentir como ronronea y duerme.
Amo ver llover por la ventana, abrirla y oler la humedad que sube desde el suelo, oír el sonido de las gotas y, cuando está a punto de terminar la tormenta, salir a la calle a dar una vuelta.
Amo la palabra "susurro".
Amo que me den un abrazo en el momento indicado sin que tenga que pedirlo.
Amo viajar en tren.
Amo sentir el sol sobre mí en una tarde llena de nubes, cuando le cuesta pasarlas para iluminar el mundo.
Amo.


sexta-feira, março 27, 2009

Bolonia o el capitalismo académico

"El proceso de convergencia europea, que se presenta como una forma de armonizar los diferentes sistemas universitarios europeos, tiene un espíritu que casi todo el mundo podría compartir: equiparar las titulaciones; desarrollar un aprendizaje más centrado en el estudiante, reduciendo el peso de las clases magistrales, o potenciar la docencia tutorizada y de tipo seminario. El problema del Plan Bolonia es el marco global en el que se inscribe y la filosofía que orienta esta reforma.
Porque un aprendizaje más centrado en el estudiante y más tutorizado implica grupos de estudiantes más pequeños y, por tanto, más profesorado, cambios en las instalaciones, etc.; es decir, más financiación. Al igual que la movilidad por Europa.
Pero la aplicación del Plan Bolonia busca que la financiación corra, cada vez más, a cargo del bolsillo de los estudiantes y de las propias universidades, haciendo sus productos más atractivos para su aplicación
empresarial. [...]"


Seguir lendo (via Dominio Público).
E se che interessou, le também ¿De qué Plan Bolonia hablamos?


El retraso social de España

  "Una de las características del estado del bienestar en España es su subdesarrollo. Según Eurostat, España en el año 2006 (el último año con datos comparables) era el país, después de Portugal, que tenía el gasto social por habitante más bajo de la Unión Europea de los Quince (UE-15), el grupo de países de desarrollo económico semejante al nuestro. En aquel año, el PIB per cápita de España había alcanzado ya a ser el 93% del promedio de la UE-15 y, sin embargo, el gasto público social per capita era sólo el 70% del promedio de la UE-15. [...]"

Seguir lendo (via Dominio público).


sábado, fevereiro 21, 2009

Eleçóns

Hoxe alegro-me de nom ter direito ao voto nas eleçóns ao parlamento galego por um motivo muito sinxelo: nom saberia a quem votar. Pra mim a abstençom nom foi nunca uma opçom por várias raçóns. Penso, pra começar, que a participaçom dos processos democráticos é um requisito sine qua nom para poder opinar, falar, queixar-se ou insultar ao político em turno cando fai o que todos eles fam nalgúm momento da sua carreira. Se nom se vota, nom se tem direito a dizer rem ao longo de catro anos, e co que gosto de me queixar, nom é uma possibilidade pra mim. Por outra banda, creo na democracia como o menos peor dos sistemas políticos que conhecemos. É francamente melhorável e os políticos crem que as eleçóns lhes dam a oportunidade de atuar sem pensar no povo durante o que resta de lexislatura. Isso nom é democracia, mas o home nom é perfeito, e por agora é o melhor que se tem feito. E como demócrata, calquera participaçom na vida política, como o simple acto de votar, é uma açom irrenunciável. Evidentemente, a abstençom nom é uma possibilidade pra mim e só o consideraria uma opçom válida no caso de anarquistas fortemente concienciados e implicados, algo desgraçadamente muito raro no panorama atual.
Parece contraditório, pelo tanto, que me alegre de nom poder votar nestas eleçóns, mas coido que bem poderia ser o momento no que o troco comece a chegar a estas terras e nom sei se seria quem de apostar por el completamente ou esperar a que sexa mais patente. Explico-me. No meu horizonte político, o PP é a direita radical, o PSOE é um partido de centro que tende à direita e o BNG é de centro-esquerda. Os nacionalistas contam com xente muito valiosa e defendem posiçóns coas que estou de acordo, mas a política do dia a dia é continuísta e o seu líder atual, Anxo Quintana, procura sem esconder-o o voto duma hipotética direita nacionalista. Cre que a melhor aposta pra aumentar as suas opçóns é converter-se num CiU ou um PNV galego. Nom estou de acordo com essa aposta, mas penso que, pelo momento, o BNG pode defender algúms dos postulados que eu defenderia também. Mas, o troco estará tam lonxe como pra seguir apostando por eles? Ou quizais seria hora de arriscar-se e apoiar à FPG, uma verdadeira esquerda nacionalista? Claro, sem possibilidades de entrarem no parlamento, mas alí radica o risco, a vissom de futuro. E o sonho de ver a Ferrín no parlamento seria muito tentador, ainda que só fora um sonho.
Eu que sei, sempre fum covarde pra ir na vanguarda. Que tranquilidade cando nom se tomam deciçóns. Será por isso que a xente nom vota. Será por isso.


sexta-feira, outubro 12, 2007

Estimado Señor Rajoy

Isto é o que eu guardo no meu coraçom. Espero que sexa do seu agrado dentro da grande naçom que é Espanha. (Via 1, 2 e 3)


Esto es lo que yo guardo en mi corazón. Espero que sea de su agrado dentro de la gran nación que es España. (Vía 1, 2 e 3)





terça-feira, setembro 11, 2007

11 de Setembro

Tenho a firme conviçom de que há um 11 de setembro que nom se deve esquecer baixo ningum motivo ou circunstância. A memória histórica é um bem muito prezado que os povos devem guardar com muito ciúme.


Tengo la firme convicción de que huy un 11 de septiembre que no se debe olvidar bajo ningún motivo o circunstancia. La memoria histórica es un bien muy preciado que los pueblos deben guardar con mucho celo.


sábado, junho 30, 2007

Llívia




Hoxe temos a impressom de que as nossas fronteiras som inamovíveis e ninguém ponhe em dúvida que os países (polo menos em Europa) empeçam onde empeçam e rematam onde rematam. Latinoamérica é xa outra cousa: conflitos como el que ainda há entre Chile e Perú (com Bolívia de por médio) criam uma situaçom muito diferente nessa zona. De todos os xeitos, a situaçom em Europa (por mais artificial que sexa essa sensaçom de "estabilidade") nom sempre foi así e actualmente podemos atopar pegadas deste passado mais dinâmico. Navegando pola Wikipédia (em galego) atopei o caso de Llívia, um município que ponhe em dúvida a ideia de pais que se tem de Espanha (sem esquecer os casos de Ceuta e Melilha, duas testemunhas da história colonial deste pais) e da Franza. Pois aqui tendes o caso de Llívia, completamente rodeada por território francês, mas parte de Gerona, Catalunya (seica, no Estado Espanhol). Em fim, que se todo iso fora Catalunya, nom haveria tantas situaçóns bizarras coma esta. Só um exemplo da arbitrariedade das fronteiras.


Hoy tenemos la impresión de que nuestras fronteras son inamovibles y nadie pone en duda que los países (por lo menos en Europa) empiezan donde empiezan y terminan donde terminan. Latinoamérica es ya otra cosa: conflictos como el que todavía hay entre Chile y Perú (con Bolivia de por medio) crean una situación muy diferente en esa zona. De todos modos, la situación en Europa (por más artificial que sea esa sensación de "estabilidad") no siempre fue así y actualmente podemos encontrar huellas de este pasado más dinámico. Navegando por la Wikipedia (en gallego) encontré el caso de Llívia, un municipio que pone en duda la idea de país que se tiene de España (sin olvidar los casos de Ceuta y Melilla, dos testimonios de la historia colonial de este país) y de Francia. Pues aquí tienen el caso de Llívia, completamente rodeada por territorio francés, pero parte de Gerona, Catalunya (aparentemente, en el Estado Español). En fin, que si todo eso fuera Catalunya, no habría tantas situaciones bizarras como ésta. Sólo un ejemplo de la arbitrariedad de las fronteras.

quinta-feira, junho 14, 2007

O xeo percorre Suiza




Velaquí uma das maravilhas que podemos atopar na rede (via Recogedor, como xa vos comentara). Neste caso nom é arte, ou polo menos nom arte creada polo home. Aquí podedes ver uma proba do poder da natureza e da sua beleza, ainda que suponho que à xente desta cidade nom lhe pareceria tam maravilhoso o assunto. Cuestom de perspectivas.


Aquí tienen una de las maravillas que podemos encontrar en la red (via Recogedor, como ya les comentara). En este caso no es arte, o por lo menos no arte creado por el hombre. Aquí pueden ver una prueba del poder de la naturaleza y de su belleza, aunque supongo que a la gente de esta ciudad no le parecería tan maravilloso el asunto. Cuestión de perspectivas.

E falando de grandes políticos...

Nom podemos esquecer esse grande estadista que chegou ao Liceo cumas eleçóns que derom uma leçom de democracia a todo o mundo. Esse home de mundo, para quem a Gram Naçom Francesa esta por enriba de todo. Aquí o temos, Sarkozy, despois duma xuntanza de alto nivel com Putin. O destino do mundo está na suas mãns. E nom, seica nom estava bêbedo, ou iso di o governo francês (que mais vai dizer?). Coido que Yeltsin era mais gracioso, nom?

No podemos olvidar a ese gran estadista que llegó al Liceo con unas elecciones que dieron una lección de democracia a todo el orbe. Ese hombre de mundo, para quien la Gran Nación Francesa está por arriba de todo. Aquí lo tenemos, Sarkozy, después de una reunión de alto nivel con Putin. El destino del mundo está en sus manos. Y no, parece que no estaba borracho, o eso dice el gobierno francés (¿qué más va a decir?). Creo que Yeltsin era más gracioso, ¿no?


Burocracia, ese inimigo da ciência

Lembrades algumas das minhas observaçóns respeito à burocracia no Estado Espanhol? Pois uma vez que se está dentro do mundo universitário é evidente que esta força sobre-humana está ainda mais presente. Nom se pode fazer nada sem que a burocracia estexa polo médio. Nom me extrana que os científicos da Península se queixem tanto por esta situaçom. Velaquí uma mostra da situaçom (via El País).


¿Recuerdan algunas de mis observaciones respecto a la burocracia en el Estado Español? Pues una vez que se está dentro del mundo universitario es evidente que esta fuerza sobrehumana está incluso más presente. No se puede hacer nada sin que la burocracia esté de por medio. No me extraña que los científicos de la Península se quejen tanto por esta situación. Aquí tienen una muestra de la situación (vía El País).

ETA, esa gram naçom...

Onte caeu-me um empaste e hoxe pola manhâ tivem que ir co dentista, assí que agora o que menos me apetece (ainda que deveria fazer-o) é trabalhar. Prefero dar uma volta por este blogue, às veces esquecido, e publicar algumas curiosidades que quizais vos podam interesar. Este, por exemplo, é o líder da oposiçom em Espanha, o "Senhor Nom", antes conhecido como Mariano Rajoy, num dos seus múltiples lapsus que evidénciam a pouca claridez mental que tem esta personaxe. Xa me imaxino o que pasaria se isto o dixera o pobre de Zapatero...


Ayer me cayó un empaste y hoy por la mañana tuve que ir con el dentista, así que ahora lo que menos se me antoja (aunque lo debería hacer) es trabajar. Prefiero dar una vuelta por este blog, a veces olvidado, y publicar algunas curiosidades que quizás les puedan interesar. Éste, por ejemplo, es el líder de la oposición en España, el "Señor No", antes conocido como Mariano Rajoy, en uno de sus múltiples lapsus que evidencian la poca claridad mental que tiene este personaje. Ya me imagino lo que habría pasado si esto lo hubiera dicho el pobre de Zapatero...


quinta-feira, maio 24, 2007

VOTADE!!!

Coido que, em xeral, intento nom pór aquí entradas sobre política (às veces mais bem sobre políticos, que sempre dam muito mais de que falar) mas agora vou fazer uma chamada para o simple acto de votar. Ir às urnas e votar, nada mais. Se alguem me quere preguntar por quem, home, nom sou quem para o dizer. Se tal, podo-vos dizer por quem nom.

Ramón Luis Valcárcel,



Carlos Fabra
,

E em xeral calquera que estea às ordes de "El empleado de Murdoch", antes conhecido como José María Aznar, e do "Señor No", antes conhecido como Mariano Rajoy.

Pois iso, que votar é fazer valer a democracia e que a extrema deréita sempre vota, así que a izquerda desilucionada deberia pensar em votar, quizais nom por alguem em particular (se nom há quem nos convenza) se nom contra alguem, e ese inimigo, o "Partido Pantojo", antes conhecido como o "Partido Pancartero" e mesmo antes como "Partido Popular", merece que Espanha lhe demostre que o seu pobo nom é o estúpido que eles pretendem. Este domingo 27 de maio VOTADE.

segunda-feira, maio 21, 2007

PP-300. Os Tropepecientos

Conhecedes xa ao PP (Partido Pancarteiro antes conhecido como Partido Popular) e também ao filme 300. Agora tedes aquí o que pasaria se estas duas forças se mesturáram.

Ya conocen al PP (Partido Pancartero antes conocido como Partido Popular) y también la película 300. Ahora aquí tienen lo que pasaría si estas dos fuerzas se mezclaran.


domingo, abril 22, 2007

No a la Desaparición de la Filología Románica

Grandes pensadores como Alfonso X, Erasmo de Rotterdam, Isidoro de Sevilla, entre otros cientos eran, si no por formación sí por convicción, filólogos. Como bien saben, la mejor forma de comprender algo (lo que sea), es verlo desde su totalidad y, preferiblemente, en su contexto. No se necesita tener muchos conocimientos al respecto para percatarse de que el mejor modo de comprender el castellano, francés, italiano o cualquier otra lengua románica y su tradición literaria y cultural es estudiarla a la luz de sus relaciones con todas sus lenguas hermanas con las que comparte muchos elementos y rasgos. Sin personas dedicadas a ese estudio global, que es la Filología Románica, el entendimiento cabal de cada una de esas lenguas y tradiciones específicas se irá diluyendo en aspectos puntuales que no permitirán ver otros globales, igual de importantes, sin los que es difícil comprender la totalidad de una lengua (¿se puede estudiar a un chimpancé sin tener muy presente que es un mamífero y que está emparentado con los primates?).
A la luz de lo que está ocurriendo en España (junto con Italia, el único país que aún conserva estudios serios de Filología Románica) en el ámbito de la Educación Universitaria, la preocupación en el ámbito académico por el futuro de esta rama de la ciencia es patente. Considero que, además, esta preocupación es justificada y, por ello, pongo de manifiesto esta situación y presento mi pequeño grano de arena por la existencia de la Filología Románica. Espero contar con su apoyo.

domingo, dezembro 31, 2006

2006-2007

2006: As direitas ganham poder e as esquerdas volvem-se mais “sensatas” (por nom dizer fachas); Irak entra numa guerra civil; os problemas medioambientais medram dramaticamente e as reaçóns mais contundentes ao respeito som de Tony Blair...; Israel volve matar sem oposiçom; os muros racistas volvem medrar (Palestina, México, Itália...); o poder das farmacêuticas aumentam e as enfermidades muito mais... Parece que nom é difícil que o 2007 sexa melhor que este ano que está a rematar, mas se seguimos a tendência dos últimos anos, nom podemos esperar nada bo dos vindéiros doze meses. Por desexar que nom fique... Bo 2007.

sexta-feira, novembro 10, 2006

Para pasar o rato

Deixo-vos cum vídeo pra que o pasem bem nestes dias. Eu estarei em Italia por ums dias, mas cando volva, prometo por-me ao dia. Debo-vos o post do concerto de Cerati e outro para a xigantesca película "I´m your Man".
En canto a este vídeo... Em fin, como se bouta de menos uma tarde de sesta feira na Condesa.

sábado, outubro 07, 2006

Ceo na Galiza

Era uma tarde normal de agosto em Compostela. Así é como podiamos ver o ceo dende casa. Espero que nom se esqueza.

Era una tarde normal de agosto en Compostela. Así es como podíamos ver el cielo desde casa. Espero que no se olvide.

terça-feira, outubro 03, 2006

Mais valem óculos que grandes músculos

Erlend Øye tem que ser o ídolo de todos os nhonhitos do mundo. É uma pasada pensar como poderia deixar em ridículo a um abusom com eses óculos que e tapam a metada do rostro. Uma oda, pois, ao nhonhismo.

Que foi da cadéira do presidente?

Post bilíngüe, dedicado aos nom lusófonos que quizais desconhecem este vídeo que no Estado Espanhol está causando muito revuelo. Trata-se duma montaxe na que três homes entram ao congreso espanhol (o que é certo) e roubam a cadéira de Zapatero (que resultou ser falso). Ao final, todo resultou ser uma ardide publicitária contra a pobreza.


Post bilingüe, dedicado a los no lusófonos que quizá desconocen este video que en el Estado Español está causando mucho revuelo. Se trata de un montaje en el que tres hombres entran al congreso español (lo que es cierto) y roban la silla de Zapatero (lo que resultó ser falso). Al final, todo resultó ser un ardid publicitario contra la pobreza.


Onde esta a memória histórica?

É certo: o pobo que nom se lembra do seu pasado está condenado a o repetir. Se nom, que outra explicaçom pode ter este video em zonas de máxima seguridade australiás? Velaí o friquismo de hoxe.