segunda-feira, março 22, 2010

Vida e o que venha




  Dende há ums meses tenho isto abandonado do todo. A minha actividade coma tradutor colhe-me todo o meu tempo e as poucas horas que quedam livres adico-as a me ir sacando de enriba os pendentes das classes de românicas e de francês. E o que vexo vir fai-me pensar que no meu futuro o blogue quedará ainda mais soinho.
  Na seguinte segunda-feira incorporarei-me a Urco editora, a um proxecto que tem xa ums aninhos em marcha e que agora pretende medrar e consolidar-se por completo. Será um proceso paulatino no que haverá que ter paciência, mas espero que todo saia bem e o meu empenho estará adicado a isso.
  Nom é a primeira oportunidade que tenho de entrar num proxecto editorial interesante co que gostaria de me comprometer, así que podo dizer que sou afortunado neste aspecto. A gram diferença respecto ao anterior é que podo ficar em Compos, onde tenho a minha vida e onde quereria seguir, de ser possível e, vendo como está o panorama laboral no mundo da ediçom, seria muito mala idea deixar passar esta oportunidade.
  E bom, nom fecho este espaço porque espero poder ter o tempo pra ir-vos contando como vai a minha vida neste país, que xa nom xira em torno ao medievalismo, así que terei que fazer énfase nas outras aventuras. Mas tede paciência ou, se vedes que isto está demasiado tempo morto, lembrade que tenho twitter.
  Pois desexade-me sorte e quedades na vossa casa.



  Desde hace unos meses tengo esto abandonado del todo. Mi actividad como traductor me roba todo  mi tiempo y las pocas horas que quedan libres las dedico a ir sacándome de arriba los pendientes de las clases de románicas y de francés. Y lo que veo venir me hace pensar que en mi futuro el blog quedará incluso más solo.
  El siguiente lunes me incorporaré a Urco editora, a un proyecto que ya tiene unos años en marcha y que ahora pretende crecer y consolidarse por completo. Será un proceso paulatino en el que habrá que tener paciencia, pero espero que todo salga bien y mi empeño estará dedicado a eso.
  No es la primera oportunidad que tengo de entrar en un proyecto editorial interesante con el que me gustaría comprometerme, así que puedo decir que soy afortunado en este aspecto. La gran diferencia respecto al anterior es que puedo quedarme en Compos, donde tengo mi vida y donde querría seguir, de ser posible y, viendo cómo está el panorama laboral en el mundo de la edición, sería muy mala idea dejar pasar esta oportunidad.
  Y bueno, no cierro este espacio porque espero poder tener el tiempo para ir contándoles cómo va mi vida en este país, que ya no gira en torno al medievalismo, así que tendré que hacer énfasis en las otras aventuras. Pero tengan paciencia o, si ven que esto está demasiado tiempo muerto, recuerden que tengo twitter.
  Pues deséenme suerte y quedan en su casa.

quarta-feira, janeiro 20, 2010

Manifa pela língua

  Manhá e o dia e todo o país tem que estar alí, pela nossa cultura, pela nossa língua, pela nossa identidade, porque nom nos vam vender a sua intolerância como se fosse "liberdade".
  Nom sei vós, mas eu vou patear-me as ruas uma vez mais, e xa perdim a conta com este governo. É igual, que nom imos cansar.




quarta-feira, dezembro 02, 2009

Mi tío Titi

  Sabedes uma cousa?, morreu meu tío Roberto, Titi, pra nós, em Veracruz, despois dumas semanas difíciles tras uma operaçom a coraçom aberto. Sabia onde se metia: era cardiólogo, e ainda tinha muita enerxia que dar-nos. Mas vou-vos dizer algo: viviu coma rei. Pra que vos fagades uma idea, construiu um barco coas peças que lhe mandava uma revista de amantes dos barcos (e navegamos todos nel, por certo) e tivo um crocodilo em casa, a mascota da família: Pancho. Uma vida feliz, plena, e deixa uma família que o quere muito.
  Adiós, Titi. Ya nos veremos cuando me toque.

  Saben una cosa?, murió mi tío Roberto, Titi, para nosotros, en Veracruz, después de unas semanas difíciles tras una operación a corazón abierto. Sabía dónde se metía: era cardiólogo, y todavía tenía muxha energía que darnos. Pero les voy a decir algo: vivió como rey. Para que se hagan una idea, construyó un barco con las piezas que le mandaba una revista de amantes de los barcos (y navegamos todos en el, por cierto) y tuvo un cocodrilo en casa, la mascota de la familia: Pancho. Una vida feliz, plena, y deja una familia que lo quiere mucho.
  Adiós, Titi. Ya nos veremos cuando me toque.





Manifiesto: En defensa de los derechos fundamentales en Internet

  Ante la inclusión en el Anteproyecto de Ley de Economía sostenible de modificaciones legislativas que afectan al libre ejercicio de las libertades de expresión, información y el derecho de acceso a la cultura a través de Internet, los periodistas, bloggers, usuarios, profesionales y creadores de internet manifestamos nuestra firme oposición al proyecto, y declaramos que…

1.- Los derechos de autor no pueden situarse por encima de los derechos fundamentales de los ciudadanos, como el derecho a la privacidad, a la seguridad, a la presunción de inocencia, a la tutela judicial efectiva y a la libertad de expresión.

2.- La suspensión de derechos fundamentales es y debe seguir siendo competencia exclusiva del poder judicial. Ni un cierre sin sentencia. Este anteproyecto, en contra de lo establecido en el artículo 20.5 de la Constitución, pone en manos de un órgano no judicial -un organismo dependiente del ministerio de Cultura-, la potestad de impedir a los ciudadanos españoles el acceso a cualquier página web.

3.- La nueva legislación creará inseguridad jurídica en todo el sector tecnológico español, perjudicando uno de los pocos campos de desarrollo y futuro de nuestra economía, entorpeciendo la creación de empresas, introduciendo trabas a la libre competencia y ralentizando su proyección internacional.

4.- La nueva legislación propuesta amenaza a los nuevos creadores y entorpece la creación cultural. Con Internet y los sucesivos avances tecnológicos se ha democratizado extraordinariamente la creación y emisión de contenidos de todo tipo, que ya no provienen prevalentemente de las industrias culturales tradicionales, sino de multitud de fuentes diferentes.

5.- Los autores, como todos los trabajadores, tienen derecho a vivir de su trabajo con nuevas ideas creativas, modelos de negocio y actividades asociadas a sus creaciones. Intentar sostener con cambios legislativos a una industria obsoleta que no sabe adaptarse a este nuevo entorno no es ni justo ni realista. Si su modelo de negocio se basaba en el control de las copias de las obras y en Internet no es posible sin vulnerar derechos fundamentales, deberían buscar otro modelo.

6.- Consideramos que las industrias culturales necesitan para sobrevivir alternativas modernas, eficaces, creíbles y asequibles y que se adecuen a los nuevos usos sociales, en lugar de limitaciones tan desproporcionadas como ineficaces para el fin que dicen perseguir.

7.- Internet debe funcionar de forma libre y sin interferencias políticas auspiciadas por sectores que pretenden perpetuar obsoletos modelos de negocio e imposibilitar que el saber humano siga siendo libre.

8.- Exigimos que el Gobierno garantice por ley la neutralidad de la Red en España, ante cualquier presión que pueda producirse, como marco para el desarrollo de una economía sostenible y realista de cara al futuro.

9.- Proponemos una verdadera reforma del derecho de propiedad intelectual orientada a su fin: devolver a la sociedad el conocimiento, promover el dominio público y limitar los abusos de las entidades gestoras.

10.- En democracia las leyes y sus modificaciones deben aprobarse tras el oportuno debate público y habiendo consultado previamente a todas las partes implicadas. No es de recibo que se realicen cambios legislativos que afectan a derechos fundamentales en una ley no orgánica y que versa sobre otra materia.


Este manifesto, elaborado conxuntamente por vários autores, é de todos e de ninguém. Se queres sumar-te a el, difunde-o por internet

domingo, novembro 22, 2009

Yann Tiersen no es Amélie, gracias a dios

  Onte foi dia de concerto, o turno de Yann Tiersen, e nom decepcionou. Claro, suponho que dependeria do que se procurava. No meu caso, tinha bastante claro que Amélie foi há xa quinze anos, que se di pronto. Tiersen deve ter-o tamém muito claro xa que a sua proposta musical está muito mais preto de Mogwai, cando toca destilar enerxia, e atreveria-me a dizer que de Sigur Rós cando o intimismo quere aparecer -ainda que poucas vezes lhe derom espaço- que de aquela música de fantasia que o lançou à fama.
 Tiersen ganhou muito em seguridade, força, enerxia, textura e mesmo cando baixam os decibéis, o som é muito mais envolvente que o de aqueles dous soundtracks xa históricos (engado Good Bye Lenin!). O bretom move-se confiadamente pela escena, sabedor de que a sua música abonda pra demonstrar que evoluir é bom. Tamém axuda contar cuma banda segura, que dará o respaldo necessário sempre que faga falta, nom ser todo o tempo o centro da atençom tem que ser um grande alívio e os instrumentalistas que o acompanham merecem a nossa mirada detida.
  Claro, nom todo ia ir bem e, uma vez mais, o público foi pa-té-ti-co. Ademais da minha xente e da comida, o que mais boto de menos de México é a entrega da xente, que onte demonstrou uma vez mais que (case) nunca estará à altura num concerto. Malo tamém o som, algo que xa me dixeram de antemam, e mala a volta a casa, a pé, baixo uma dessas choivas típicas de Compostela.
  Ah, e case o esqueço, Matt Elliot, teloneiro e parte da agrupaçom de Tiersen, fixo-o muito bem, cum som caracterizado pelos ciclos, capas que se vam superponhendo uma sobre a outra, carregando cada vez mais a atmosfera até que parece que vai estoupar. Paga a pena nom quitar-lhe o olho de enriba.
  E pra aqueles nostálxicos de Amélie, dizer que a última cançom foi a única desse disco e, malas novas pra vós (e boas pra mim): Amélie conheceu a David Lynch, e mola.


  Ayer fue día de concierto, el turno de Yann Tiersen, y no decepcionó. Claro, supongo que dependería de lo que se buscaba. En mi caso, tenía bastante claro que Amélie fue hace ya quince años, que se dice pronto. Tiersen debe tenerlo también muy claro ya que su propuesta musical está mucho más cerca de Mogwai, cuando toca destilar energía, y me atrevería a decir que de Sigur Rós cuando el intimismo quiere aparecer -aunque pocas veces le dieron espacio- que de aquella música de fantasía que lo lanzó a la fama.
 Tiersen ganó mucho en seguridad, fuerza, energía, textura e incluso cuando bajan los decibeles, el sonido es mucho más envolvente que el de aquellos dos soundtracks ya históricos (añado Good Bye Lenin!). El bretón se mueve confiadamente por el escenario, sabedor de que su música es suficiente para demostrar que evolucionar es bueno. También ayuda contar con una banda segura, que dará el respaldo necesario siempre que haga falta, no ser todo el tiempo el centro de la atención tiene que ser un gran alivio y los instrumentalistas que lo acompañan merecen nuestra mirada detenida.
  Claro, no todo iba a ir bien y, una vez más, el público fue pa-té-ti-co. Además de mi gente y de la comida, lo que más echo de menos de México es la entrega de la gente, que ayer demostró una vez más que (casi) nunca estará a la altura en un concierto. Malo también el sonido, algo que ya me habían dicho de antemano, y mala la vuelta a casa, a pie, bajo una de esas lluvias típicas de Compostela.
  Ah, y casi lo olvido, Matt Elliot, telonero y parte de la agrupación de Tiersen, lo hizo muy bien, con un sonido caracterizado por los ciclos, capas que se van superponiendo una sobre la otra, cargando cada vez más la atmosfera hasta que parece que va a estallar. Vale la pena no quitarle la vista de arriba.
  Y para aquellos nostálgicos de Amélie, decir que la última canción fue la única de ese disco y, malas noticias para ustedes (y buenas para mí): Amélie conoció a David Lynch, y rifa.


domingo, outubro 25, 2009

Traduçom, autocensura e ediçóns

  Pra mim a traduçom teria que ser uma atividade transparente, a labor do tradutor deveria ser invisível. Nembargantes, partimos do feito de que isso é impossível, é o que há. O tradutor sempre, consciente ou inconscientemente -em princípio, inxustificáveis e xustificáveis respectivamente-, imporá filtros ao resultado da sua pluma, filtros que nom estavam no texto orixinal. Xa que esta é a situaçom, nom será raro atopar casos como o que vim hoxe. Estou a traducir os Contes de la bécasse de Maupassant e tenho a mam uma versom em castelam pra comparar em caso de necessidade. O conto preciso, "Ce cochon de Morin", fala dum home que desexa abordar a uma desconhecida no comboio e imaxina uma "conversation vive, galante, finissant par une déclaration qui finissait par... par ce que tu penses." As dúas versóns francesas que tenho dim o mesmo, mas a castelá fala duma "conversación sutil y galante que acababa en la declaración que le llevaría a... a eso en que estás pensando." Curioso, pensei, que traducira vive por sutil, sobre todo cando ese adxectivo, referido a uma emoçom, pode traducir-se por "intenso", "violento". Quizais se trate duma censura autoimposta que rebaixa o insinuado neste punto? Nom o sei, mas o livro em castelam é de 1993, ha nom tanto tempo. Eu tenho por agora "conversa profunda", ainda que nom me convence do todo. O que pensades?
  E outra cousa veu à minha mente hoxe: a ediçom coa que estou trabalhando, crítica que compara distintas versóns publicadas pelo autor, inclue um parágrafo que nom está nem na outra versom francesa nem na traduçom castelá. Nom considerara fazer uma pequena nota xustificando a escolha da fonte, mas quizais sexa necesário agora.
  Pensando, pensando... Gosto de traducir, si, ainda que por agora vaia a passo de tartaruga.


  Para mí la traducción tendría que ser una actividade transparente, la labor del traductor debería ser invisible. Sin embargo, partimos del hecho de que eso es imposible, así es esto. El traductor siempre, consciente o inconscientemente -en principio, injustificables y justificables respectivamente-, impondrá filtros al resultado de su pluma, filtros que no estaban en el texto original. Ya que esta es la situación, no será raro encontrar casos como el que vi hoy. Estoy traduciendo los Contes de la bécasse de Maupassant y tengo a mano una versión en castellano para comparar en caso de necesidad. El cuento preciso, "Ce cochon de Morin", habla de un hombre que desea abordar a una desconocida en el tren e imagina una "conversation vive, galante, finissant par une déclaration qui finissait par... par ce que tu penses." Las dos versiones francesas que tengo dicen lo mismo, pero la castellana habla de una "conversación sutil y galante que acababa en la declaración que le llevaría a... a eso en que estás pensando." Curioso, pensé, que tradujera vive por sutil, sobre todo cuando ese adjetivo, referido a una emoción, puede traducirse por "intenso", "violento". ¿Quizá se trate de una censura autoimpuesta que rebaja lo insinuado en este punto? No lo sé, per el libro en castellano es de 1993, hace no tanto tiempo. Yo tengo por ahora "conversa profunda", aunque no me convence del todo. ¿Que piensan?
  Y otra cosa vino a mi mente hoy: la edición con la que estoy trabajando, crítica que compara distintas versiones publicadas por el autor, incluye un párrafo que no está ni en la otra versión francesa ni en la traducción castellana. No había considerado hacer una pequeña nota justificando la selección de la fuente, pero quizá sea necesario ahora.
  Pensando, pensando... Me gusta traducir, sí, aunque por ahora vaya a paso de tortuga.

sábado, outubro 24, 2009

Hoxe

  Hoxe foi um dia desses que se devem compartir. A manhá passou como calquera outra, sem novidades na fronte, mas ao rematar as aulas na faculdade, fum falar com dom Ramón (leva esse nome; o dom engado-o eu), quem a partir de hoxe evitará que esqueça pagamentos ou cobros e que Facenda me ponha multas ou o que sexa. E é que hoxe solicitei a minha alta como autônomo, que será efetiva o primeiro de novembro. E si, agora Facenda vai-me quitar ums bons cartos todos os meses, ganhe eu € 0 ou € 10.000. É igual, pra eles nom há diferença. Mas bom, é o que tocava e começo uma nova etapa na minha vida laboral, tras rematar o meu contrato coa USC, desexando que atope o meu sítio no mundo editorial.
  E claro, um dia así tinha que levar tamém uma parte produtiva da nova atividade, así que esta tarde, antes de ir à EOI, que a fixaçom pelo estudo nom desaparece, comecei a traduzir "Les contes de la bécasse", de Maupassant, lentamente, ainda com muito respecto, mas atopando xa pequenos detalhes como esse "coup de fusil" que fum atopar num dicionário francês-castelam-latim de finais do XVIII. Pequenos detalhes que lhe dam sabor à traduçom.

  Pelo pronto, de precisardes dalguma traduçom, xa sabedes onde me atopardes ( :-P ), e eu seguirei contando-vos, cando o tempo o permita, as novas aventuras neste novo mundo.





  Hoy fue un día de ésos que se deben compartir. La mañana pasó como cualquier otra, sin novedades en el frente, pero al terminar las clases en la facultad, fui a hablar con don Ramón (lleva ese nombre; el don lo añado yo), quien a partir de hoy evitará que olvide pagos o cobros y que Hacienda me ponga multas o lo que sea. Y es que hoy solicité mi alta como autónomo (free-lance), que será efectiva el primero de noviembre. Y sí, ahora Hacienda me va a quitar unos buenos euros todos los meses, gane € 0 o € 10.000. Es igual, para ellos no hay diferencia. Pero bueno, es lo que tocaba y empiezo una nueva etapa en mi vida laboral, tras terminar mi contrato con la USC, deseando que encuentre mi sitio en el mundo editorial.
  Y claro, un día así tenía que llevar también una parte produtciva de la nueva actividad, así que esta tarde, antes de ir a la Escola Oficial de Idiomas, que la fijación por el estudio no desaparece, comencé a traducir "Les contes de la bécasse", de Maupassant, lentamente, todavía con mucho respeto, pero encontrando ya pequeños detalles como ese "coup de fusil" que fui a encontrar en un diccionario francés-castellano-latín de finales del XVIII. Pequeños detalles que le dan sabor a la traducción.
  Por lo pronto, si necesitaran alguna traducción, ya saben donde encontrarme ( :-P ), y yo seguiré contándoles, cuando el tiempo lo permita, las nuevas aventuras en este nuevo mundo.

segunda-feira, outubro 05, 2009

A Coruña / Cruña / Qurunna / Crunna / Crunia

  "Todos contentes con esa leria de oficializar Lacoru (quererán tamén traducir ao castelán o nome da provincia?). Todos felices nese afán da dereita por conseguir que o topónimo oficial coruñés teña aparencia vasca (quen nolo ía dicir!).
  O PP contente porque fortalece así a súa estratexia reaccionaria, revisionista e revanchista, deconstrutora da Autonomía, da ditadura e dos últimos 525 anos, e chanta unha bomba de reloxaría que divide aos antigos parceiros no bipartito. Carlos Negreira porque oculta así os desmáns cometidos na obra de Punta Lagosteira durante o seu paso por Portos de Galicia, intentando agochar de paso a ligazón existente entre os pecados Pérez Varela e os de Núñez Feijóo, pasando polos do bipartito. Mariano Rajoy porque así excusa dar explicacións sobre as raigames galegas do caso Gürtel e Rafael Louzán pode seguir a montar así congresiños de Galicia Bilingüe. E en definitiva a derechona “de toda la vida” porque poden así fachendear, elevando sen rubor a voz nas tabernas, repetindo en forma de eucaristía as máis baixas mentiras e emporcando calquera espazo público de debate político serio e sosegado. La Voz de Galicia así, na súa salsa, non vaia ser o demo que non volvan reunir os 100.000 fillos de Santiago."

sábado, outubro 03, 2009

La impunidad del jugador de fútbol (cuento con moraleja)

"Imagina que trabajas en una compañía de Seguros y tienes un roce con el vendedor de otra empresa de la competencia. Ambos os disputáis el mismo cliente. La discusión va subiendo de tono hasta que uno de los dos derriba al otro de una zancadilla y lo patea en el suelo con saña. La víctima acaba en el hospital con graves lesiones. En este caso entra en funcionamiento el artículo 147 del Código Penal que prevé una pena de entre seis meses y tres años de prisión para el agresor, siempre y cuando la víctima necesite posteriormente tratamiento médico o quirúrgico."

Tú, corazonada; yo, certezas

  "Tú tienes una corazonada y yo certezas; certeza de que ayer me gasté (nos gastamos) ¿cuánto? 300.000 o quizás 400.000 euros en tu corazonada de Cibeles; certeza de que ayer compraste a 500.000 madrileños con Bisbal no porque tengamos corazonadas sino certezas, pero a nosotros nadie nos pregunta; certeza de que los polideportivos ya no son públicos son de empresas (gestionadoras), certeza de que nos subió el impuesto de vado un 200%; certeza de que antes pagábamos la basura en el IBI y ahora además la pagamos aparte. Certeza de que cualquier dia buscarán en nuestra basura y si algún niño o mayor no tiró la basura en su lugar nos obsequiarás con lo que realmente funciona bien en Madrid (la recaudación)."

quinta-feira, setembro 24, 2009

Sobrevivir en gallego

  "Ahora se puede decir que vivimos en un país libre, en el que se puede hablar gallego o castellano", sentenció hace unos días, como ejemplo de las bienaventuranzas de la victoria de Feijóo, el presidente de la Diputación y del PP de Pontevedra, Rafael Louzán. Lo dijo en el castillo de Soutomaior, en el acto de despedida del veraneante ilustre que los conservadores hacen ahora a Rajoy como hacían antes a Fraga, hasta que se quedó. A Louzán se le podrá discutir cualquier cosa, excepto que conoce de sobra en qué mundo vive, así que lo que dijo hay que atribuírselo a un exceso de esa pasión tan gallega, rayana en la idolatría, de satisfacer al veraneante. Porque Louzán sabe perfectamente que el derecho a elegir idioma se conquistó con la derogación del régimen franquista, no con la del gobierno bipartito. Y también que una cosa es tener el derecho y otra ejercerlo.

domingo, agosto 30, 2009

Vacaçóns?

Ironicamente, tenho o blogue abandonado nom por estar de vacaçóns, como persoa de bem, senom por estar currando cum artigo que tenho que apresentar num par de semanas num congresso. Bom, em realidade levo trabalhando só ums dias, e antes si tívem vacaçóns, ainda que nom todas as que me faziam falha. E estivem/estou enfermo, tivem visitas, saim do pais... Em fim, pretextos, pretextos.
Bom, todo isto pra dizer que cando tenha um anaco, xa postearei algo de interesse, ou pelo menos algo melhor cá isto.
Mentres, saudos, queridos leitores, e feliz volta à realidade.


Irónicamente, tengo el blog abandonado no por estar de vacaciones, como persona de bien, sino por estar chambeando con un artículo que tengo que presentar en un par de semanas en un congreso. Bueno, en realidad llevo trabajando sólo unos días, y antes sí tuve vacaciones, aunque no todas las que me hacían falta. Y estuve/estoy enfermo, tuve visitas, salí del país... En fin, pretextos, pretextos.
Bueno, todo esto para decir que cuando tenga un ratito, ya postearé algo de interés, o por lo menos algo mejor que esto.
Mientras tanto, saludos, queridos lectores, y feliz vuelta a la realidad.


sábado, julho 25, 2009

Reflessóns do dia da Pátria

Um companheiro da minha etapa de trabalho na USC (rematada há apenas umas semanas) dizia que por el melhor termos um patrom explotador galego que um Estado plural espanhol de esquerdas. Penso que o seus fundamentos eram mais pragmáticos que ideolóxicos xa que argumentava que atualmente é muito mais provável o primeiro có segundo (nom falava do "mais desexável").
Hoxe, dia da Pátria galega, vim e sentim cousas na manifa que me fixerom pensar que o nacionalismo que propom o BNG e boa parte das suas bases aceptam defende isso. Pra mim uma Quintana (parcialmente) chea que aplaude muito mais à delegaçom do PNV cá de Nafarroa Bai ou Aralar manifesta a auséncia dum partido nacionalista de direitas, com obxectivos eminentemente econômicos, que se poida entender à perfeçom co dito PNV e com CiU. A minha inxénua mente di-me que muitos votantes 'galeguistas' do PP apoiariam um partido así, o que levaria à direita espanholista ao lugar que lhe corresponde numa naçom histórica como é Galiza. E, chegado esse suposto, por fim muita xente poderia votar a uma agrupaçom política nacionalista, socialista e de esquerdas e nom votariam ao BNG porque nom há nada melhor. Mas claro, esses som muitos supostos e nom sei se chegaremos a ver isso.
Em todo caso, as minhas reflessóns neste dia da Pátria poderiam-se resumir numa ideia xeral: na Galiza nom é só a língua a que nom está normalizada; a vida (pelo menos a política) tamém nom está normalizada. Se nom, que me expliquem por que o BNG está necessitado de apoio social (foi a petiçom na que mais énfase puxo Guillerme Vázquez), por que este ano se escuitarom mais gritos de "BNG" (sobre todo pra calar algums de "independência") e menos de "Galiza ceibe" ou por que a manifa do 25 de xulho nom se normaliza finalmente e os "indepes" vam coa alternativa. Mas nom, o BNG recebe votos independentistas incômodos e co voto nom se xoga, que implica poder.
Cal é o proxecto político do novo BNG? Os apoios de que sectores sociais pide a nova dirixéncia? Que capital político lhe queda pra exixir as suas demandas se cada nova eleçom leva à perda de mais votantes? É provável que haxa nacionalismos diversos na Galiza, pelo menos numa naçom normalizada deveria ser así, mas só haverá um BNG, que tem que ser reinventado e repensado. Mentres, seguiremos esperando.


quinta-feira, julho 16, 2009

Amo

Amo os dias de outono cando o vento colhe as folhas do cham pra meter-as nas casas.
Amo caminhar a altas horas da noite, só, com frio e escuitando música a todo trapo.
Amo viaxar, só ou acompanhado, percorrer ruas desconhecidas, perder-me, pór-lhe soundtrack às cidades, aprender como se move a xente ao grao de passar por um mais.
Amo tirar-me no sofá com Folerpa ao carom, agarimar-a e sentir como rosma e durme.
Amo ver chover pela xanela, abrir-a e xeirar a humidade que sube dende o cham, sentir o som das pingas e, cando está a piques de rematar a tormenta, sair à rua a dar uma volta.
Amo a palavra "sussurro".
Amo que me deam uma aperta no momento indicado sem que tenha que pedir-a.
Amo viaxar em combóio.
Amo sentir o sol sobre mim numa tarde chea de nubes, cando lhe custa passar-as pra iluminar o mundo.
Amo.



Amo los días de otoño cuando el viento recoje las hojas del suelo para meterlas en las casas.
Amo caminar a altas horas de la noche, solo, con frío y escuchando música a todo volumen.
Amo viajar, solo o acompañado, recorrer calles desconocidas, perderme, ponerle soundtrack a las ciudades, aprender como se mueve la gente al grado de pasar por uno más.
Amo tirarme en el sofá con Folerpa al lado, mimarla y sentir como ronronea y duerme.
Amo ver llover por la ventana, abrirla y oler la humedad que sube desde el suelo, oír el sonido de las gotas y, cuando está a punto de terminar la tormenta, salir a la calle a dar una vuelta.
Amo la palabra "susurro".
Amo que me den un abrazo en el momento indicado sin que tenga que pedirlo.
Amo viajar en tren.
Amo sentir el sol sobre mí en una tarde llena de nubes, cuando le cuesta pasarlas para iluminar el mundo.
Amo.


sexta-feira, junho 26, 2009

Hoy tengo miedo


Videos tu.tv

sexta-feira, junho 05, 2009

Wilco em Compostela. Confirmando sospeitas

Foto via a Wikipedia.




Falar do concerto da segunda-feira a xa ums dias de distancia fai-me ver as cousas com mais claridade. Ao tratar-se dum grupo coma Wilco, admirado e reconhecido nom só pelos seus seareiros, senom tamém pela crítica, entendo que haxa xente que nom goste muito da entronizaçom desta banda, sobre todo cando xa parece invatível no seu posto coma grupo de rock (rock de raices, pois) da década. Despois de todo, em gostos rompem-se xéneros, nom é? Así que o que pretendo nom é outra cousa mais que falar da minha experiência persoal, a dum seareiro de Wilco, sem médias tintas.
Sabedes bem que o público galego me parece duma frialdade astronômica e xa ums cantos concertos nestas terras me derom a raçom (coas contadas excepçóns de CocoRosie, Rufus Wainwright ou Micah P. Hinson), así que pra mim foi uma sorpresa enorme ver a resposta dum nom completamente cheo Paço de Congressos, bem entregado, malia o demasiado que tardou Jeff Tweedy em “permitir” aos assistentes levantar-nos dos nossos assentos.
Musicalmente, o grupo foi intachável e demonstrarom uma vez mais que som ums profissionais da música ao que axudou tamém a excelente acústica do Paço, ainda que as cadeiras sobraram. Tweedy evidenciou tamém o seu sentido do humor e a sua retranca surenha, metendo-se com todo deus, ainda que sempre agradecido pela calor e os piropos do público (“apista” foi o mais celebrado, algo que só entenderedes os que estivestes alí).
Persoalmente, foi um desses concertos que quedam na retina e nos oidos por muito tempo, pelo musical, pelo muito que puidem berrar (e boa falta que me fazia), pela atitude do público e mais dos artistas (ter o respeito de dar um concerto que pelo menos chegue às duas horas parecera um grande sacrifício atualmente), pelo que passou antes do concerto (incluído um encontro com Pat Sansone: sinxelo e baixinho, case incrível o que medra na escena), durante (Mikael Jorgensen cuma coroa de luces vermelhas foi o punto friqui da noite) e depois, ainda que uma rolda de birras nom teriam estado de mais.
Passei, ademais, um concerto sem câmara, case sem móvel (bateria moribunda), ainda que deu o xusto como pra capturar um intento de setlist que tedes aquí e co que fixem uma lista de reproduçom no Spotify, a quem lhe interesse e tenha xa acceso a este programa.
Em resumo, pois, que os € 28 melhor invertidos em muitíssimo tempo.

Wilco em Compostela (1 de xunho de 2009).


1. Wilco (The Song) (21:20)
2. I Am Trying to Break your Heart
3. ???
4. Shot in the Arm
5. Side with the Seeds
6. Handshake Durgs !!!
7. ???
8. You Are my Face
9. ???
10. Jesus, etc.
11. Impossible Germany !!!
12. The late Greats !!!
13. You never Know
14. Hate it here
15. Walken
16. ???
17. Hummingbird
Pausa (22:40)
18. Misunderstood !!!
19. Poor Places
20. Spiders (Kidsmoke) !!!
Pausa (23:05)
21. Happy now
22. ??? !!!
23. ??? !!! (23:25)

Entre as cançóns que nom apuntei sei que estiverom estas:
War on War
Heavy Metal Drummer
Shake it Off
At least that’s what You Said

A orde proposta na lista de reproduçom pra estas últimas nom tem valor em absoluto e lembrade que o novo disco ainda nom saiu à venda, co cal essas cançóns faltam, evidentemente. Se alguem se anima a completar a lista, bem-vindo sexa.



Actualizaçom: Ascárida tem muito melhor memória ca mim. Xa actualizarei a lista de reproducom, que ademais venhem de pór o novo disco no Spotify.

A Coruña-La Coruña: La "serpiente" cainita sigue viva

"A cuenta del topónimo de la ciudad hay dirigentes --no todos-- del PSdeG-PSOE y del PP coruñeses que están empeñados en competir a ver quien la dice más gorda. El absurdo ha llegado al extremo de que desde uno y otro partido se ha llegado a insinuar e incluso afirmar que la forma castellana, La Coruña, es ¡ilegal!
El ex alcalde Francisco Vázquez, nacionalista radical, cultivó con mimo una serie de falacias para defender que el topónimo oficial de la ciudad fuera el castellano o, alternativamente, dual; apelando incluso a que la mayoría relativa de la población utiliza, en efecto, el término La Coruña, en tanto que otros emplean A Coruña o Coruña a secas, e incluso hay quienes utilizamos A Coruña, Coruña y La Coruña, recurriendo a uno u otro vocablo en función casi siempre de la lengua en la que hablemos --personalmente, no obstante, siempre escribo A Coruña por respeto a la cultura (en este caso la gallega), a la ciudad y a Galicia. [...]"

Seguir lendo (via Im-Pulso).

quinta-feira, junho 04, 2009

Problemas co navegador Explorer

Parece ser que a plantilha do blogger tem certos problemas co navegador Explorer, em particular cando os comentários estam incluídos na mesma plantilha, como é o caso do meu blogue. A todos os usuários que empreguem este navegador, é provável (seguro, mais bem) que lhes marque um erro cando intentedes acceder a calquera post onde apareça a plantilha dos comentários. Segundo a estatísticas, case um 40% dos visitantes empregam este navegador (cum 5% ainda na verssom 6.X... Sem comentários) co cal estou considerando quitar esta modalidade de comentários pra nom dar-vos problemas. De todos os xeitos, nom o faria até dentro dums dias, que me levará tempo.
Aproveito a oportunidade pra recomendar-vos, usuários do Explorer, que provedes calquer outro navegador, à sério, nom importa cal, sempre será melhor pra vós e evitaredes dar-nos problemas aos que trabalhamos na rede com estándares respectados por todos os navegadores, agás Explorer, claro...



Parece ser que la plantilla de blogger tiene ciertos problemas con el navegador Explorer, en particular cuando los comentarios están incluidos en la misma plantilla, como es el caso de mi blog. A todos los usuarios que usen este navegador, es probable (seguro, más bien) que les marque un error cuando intenten acceder a cualquier post donde aparezca la plantilla de los comentarios. Según las estadísticas, casi un 40% de los visitantes usan este navegador (con un 5% todavía en la versión 6.X... Sin comentarios) con lo cual estoy considerando quitar esta modalidad de comentarios para no darles problemas. De todos modos, no lo haría hasta dentro de unos días, que me llevará tiempo.
Aprovecho la oportunidad para recomendarles, usuarios de Explorer, que prueben cualquier otro navegador, en serio, no importa cual, siempre será mejor para ustedes y evitarán darnos problemas a los que trabajamos en la red con estándares respetados por todos los navegadores, excepto Explorer, claro...

quarta-feira, maio 20, 2009

Cuando mueren las piernas

Hoy mis piernas pesaban más de lo normal. Les correspondería ser las encargadas de llevarme de un sitio a otro, de conducirme por los caminos que debo recorrer, pero cuando no sólo no son capaces de hacerlo, sino que además se vuelven un impedimento, es difícil seguir adelante. Por un momento consideré la posibilidad de usar mis manos para desplazarme, después de todo llevo algunos meses ocupándome mucho más de mi condición física, desde aquel día en el que simplemente fui incapaz de levantarme de la cama. Sin embargo, me vinieron a la memoria mis escasas y poco exitosas experiencias en cualquier cosa mínimamente relacionada con la gimnasia y recordé que mi problema nunca fue la fuerza, sino el equilibrio. Descartadas las manos, los brazos, no me quedaban muchas otras posibilidades: podía arrastrarme cual reptil, podía rodar cuesta abajo o podía decidir que el lugar en el que me encontraba era el mejor lugar para estar, así que no necesitaba moverme de ahí, nunca más.
    Los reptiles son criaturas incomprendidas, subestimadas y que sufren muchos prejuicios. Las dos últimas características  no lo creo, pero la primera desde luego que la comparto. Reptar podría ser un buen modo de describirme, de hacerme manifiesto, de exponer mi interior, de mostrarme honestamente. Sin embargo, la relación de un reptil con la tierra es demasiado intensa, son casa e inquilino, madre e hijo, maestro y alumno, preso y policía. Habría sido soberbio asumir ese rol, y seré muchas cosas, pero no soberbio.
    Rodar no deja de ser interesante: es un buen modo de ahorrar energía y de aprovechar la gravedad, pero había algo que me preocupaba mucho, y es que no tendría modo de controlar la dirección en la que avanzaría, estaría completamente a merced de las inclinaciones de la tierra y, dado que mi relación con ella es buena, pero no intensa, como ya quedó patente, pensé que, aunque no tenía claro a dónde quería ir, o ni siquiera si quería ir a algún sitio, dejar una decisión de ese tipo en manos de la Madre podría ser un poco arriesgado. Había que ser cautos y decidí no poner mi camino en juego.
    Por último, la tercera opción parecía ser la que más me convenía, aunque no dejaba de ser una decisión muy drástica la de permanecer ahí, para siempre, reconciliándome con mis piernas y con mi deseo de moverme, mi deseo de seguir hacia adelante, de volver a la senda de las decisiones, del deber ser. Se estaba bien donde se estaba: la lluvia podría saciar mi sed, las manzanas aplacarían mi hambre y, cuando quedara solo (en ese momento no lo estaba), siempre habría algún gato, algún cuervo, alguna ardilla que me hiciera compañía. Sabía que debía moverme, que debía seguir mi camino, aunque desconociera por completo mi destino; sabía que todos me mirarían con desprecio si finalmente decidiera detener mi andar y parar, sólo parar, solo, parar. Pero, ¿qué podía hacer? Mis piernas habían tomado decisiones que me correspondían a mí, o quizás tomaban esas decisiones que yo no me había atrevido a tomar, después de todo lo más difícil es decidir no decidir. Quizás le debía a mis piernas la acción más valiente de toda mi vida: ser cobarde. Era conciente, sin serlo, claro está, de que se estaba bien donde se estaba porque una serie de astros me habían depositado allí, de la mano de los sueños hechos carne, donde el sol brillaba lo justo y donde el césped crecía bajo mis pies, veloz, lo justo como para poder sentir su vida en mis piernas en coma. Era un buen lugar para estar porque todo eso que no era perfecto me lo parecía gracias a la fabulosa labor de mi cerebro, ése que nunca duerme, ni cuando debería dormir; ése que imagina siempre, incluso cuando debería vivir en vez de idealizar.
    Pero en algún momento todo eso se acabaría: los sueños hechos carne marcharían hacia el mar, el sol se volvería abrasador y la vida marcharía de ese césped, que ardería en llamas. Sólo me quedaría mi fantasía, siempre conmigo, esa única compañera que decidió no abandonarme. Quedaríamos los dos, entre monólogos mudos, miradas perdidas y abrazos vacíos. En el futuro todo eso pasaría, pero en ese momento se estaba bien donde se estaba. ¿Para qué luchar? Ser cobarde es la elección más difícil y que requiere más valor. Yo no estoy aquí para ser un héroe, mis piernas no me lo permitirían. ¿Para que luchar?

terça-feira, maio 19, 2009

El rey está desnudo

"[...] Ahora, con Obama, "yes, we can": ya podemos continuar apoyando guerras indecentes y animando incendios propiciadores del terrorismo con el habitual doble rasero en materia de matanzas y derechos humanos. El mito Obama expresa el seguidismo de esta Europa conservadora y burocrática con centro en Bruselas, la que vota a Berlusconi en Italia, a Sarkozy en Francia, la que premió en Inglaterra a Tony Blair con un segundo mandato tras la ignominia de Iraq (en eso los españoles que castigaron a Aznar, fueron superiores a los británicos), por no mencionar a todos los pigmeos y administradores de la rutina que dominan el panorama del poder en el conjunto de los países de la Unión Europea, donde, en este momento, no se vislumbra ni un solo gobernante de talla. [...]"

Seguir lendo (vial Diario de Berlín).